Kış bitmiş, ilkbahar mevsimi gelmiş. Her yer yeşillenmiş. Açan rengarenk çiçeklerle doğa daha da bir güzelleşmiş. Mis gibi kokular her bir yanı sarmış.

Ormandaki hayvanlarda da bir hareketlilik başlamış.Çoğunun yavrusu olmuş. Yuvalarına neşe gelmiş. Her yer şenlenmiş

Bu ormanda yaşayan Kral Aslan, bir gün mağarasından dışarıya çıkmış. Mis gibi bahar havasını içine çekmiş. Çevreye şöyle bir bakınmış. ''Bu koca ormanda kral olmak iyi bir şey.'' diye düşünmüş. Keyifle gülümsemiş.

Birden ''Ben bu ormanın kralıyım. Ama burada kimlerin yaşadığını tam olarak bilemiyorum. Bunu hemen öğrenmeliyim.'' diye düşünmüş.

Ormana kuşlarla haber salmış. Her türden bir temsilciyi sarayına çağırmış.

Çok geçmeden çağrı tüm hayvanlara ulaşmış. Herkes kral aslanın sarayı olan mağaranın önüne toplanmış. Kral sarayından çıkmış. Halkını selamlamış ve onları tek tek sarayına davet etmiş.

İlk giren ayı olmuş. Mağaranın içi karanlıkmış. Çok da pis kokuyormuş. Ayı burnunu tutarak:

-Burası ne kadar pis kokuyor, demiş.

Kral aslan bu sözler karşısında çok sinirlenmiş. Ayıyı bir pençede yere sermiş. Bu olayı gören diğer hayvanlar çok korkmuşlar.Kimse içeri girmek istememiş. Aslan içeriden kükreyerek seslenmiş.

-Çabuk biriniz içeri gelsin yoksa ben dışarı geleceğim, demiş.