H ΑΣΠΡΗ ΑΓΕΛΑΔΑ

Ζούσε κάποτε στην Ισπεπονία ένα διάσημος και κοσμαγ΄΄απητος ταυρομάχος που τον έλεγαν Ελ Πεπόλδο ντε Θαλούθας ντε Βερέγγας ντε Βεράντας.

(Επειδή το όνομα του Ελ Πεπόλδο ντε Θαλούθας ντε Βερέγγας ντε Βεράντας είναι πολύ μακρύ, από δω και πέρα για συντομία θα τον λέμε μόνο Ελ Πεπόλδο, δηλαδή θα παραλείπουμε το "ντε Θαλούθας ντε Βερέγγας ντε Βεράντας".)

Όποτε ο Ελ Πεπόλδο ντε Θαλούθας ντε Βερέγγας ντε Βεράντας (που, όπως είπαμε , από δω και πέρα για συντομία θα τον λέμε Ελ Πεπόλδο) εμφανιζόταν στην αρένα, το πλήθος τον έραινε με μυρωμένα γαρίφαλα κι όποτε νικούσε τον άγριο ταύρο με τα στριφτά κέρατα, λιποθυμούσαν επί τόπου από συγκίνηση τουλάχιστον οχτώ γοητευτικές δουλτσινέες.

Ένα πρωί ο Ελ Πεπόλδο, ντυμένος με τη χρυσοκέντητη φανταχτερή στολή του, έπαιρνε το πρωινό του, στο μεγάλο ξενοδοχείο της πολιτείας όπου θα 'δινε το ίδιο απόγευμα μια θεαματική ταυρομαχία, όταν ένα χτύπημα ακούστηκε στην πόρτα.

-Ολέ!φώναξε ο Ελ Πεπόλδο.

Η πόρτα άνοιξε. Ο νεαρός γκρουμ του ξενοδοχείου, που τον έλεγαν Ελ Γκρουμ και που θαύμαζε τον Ελ Πεπόλδο και ονειρευόταν μια μέρα να γίνει κι αυτός ένας διάσημος ταυρομάχος, φάνηκε στο άνοιγμα.

-Κάποιος θέλει να σας δει!

-Ποιος; ρώτησε ο Ελ Πεπόλδο, αλείβοντας μια φρυγανιά με μαρμελάδα.Κανένας θαυμαστής;

-Όχι.

-Καμιά δουλτσινέα που θέλει να μου ζητήσει αυτόγραφο;

-Ούτε.

-Τότε;

-Μια αγελάδα!

-Τι θέλει;

-Να παραπονεθεί!

-Ας περάσει.

Ο Ελ Γκρουμ παραμέρισε και άφησε να περάσει στο δωμάτιο μια άσπρη αγελάδα με ροζ μουσούδα και μια καφετιά βούλα στη ράχη.

Ήταν συμπαθητική, σεμνή και συνεσταλμένη αγελάδα. Φορούσε βέλο, μαύρη κορδέλα πένθους γύρω από το λαιμό και έμοιαζε αφάνταστα δυστυχισμένη, λες κι ένα μεγάλο κι αβάσταχτο κακό την είχε βρει.

Αναστέναξε βαθιά κι από τα μάτια της στάζανε δάκρυα πόνου κι απελπισίας (από το ένα μάτι στάζανε δάκρυα πόνου κι από το άλλο δάκρυα απελπισίας).

-Καλημέρα, κύριε ταυρομάχε, πρόφερε δειλά, ζητώ συγγνώμη που σας ενοχλώ και διακόπτω το πρωινό σας!

-Μα τι λέτε, κυρία μου, αγελάδα μου, θέλω να πω. Περάστε!Καθίστε! Θα πάρετε κάτι; Τι να σας προσφέρω; Να σας προσφέρω μια μερίδα γρασίδι να μηρυκάσετε;

-Όχι, ευχαριστώ!Μου έχει κοπεί η όρεξη.Δε βάζω μπουκιά στο στόμα μου τώρα τελευταία!Ξέρετε ποια είμαι;

-Ιδέα δεν έχω!

-Είμαι η Αμαλασούνθα, η χήρα του ταύρου που σκοτώσατε προχτές στις ταυρομαχίες!

-Μη μου πείτε!

Σ' αυτό το σημείο η αγελάδα δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί, την πήρε το παράπονο και άρχισε να κλαίει με αναφιλητά.

Σου ράγιζε την καρδιά το κλάμα της.

-Γιατί μου το κάνατε αυτό, έλεγε ανάμεσα στους απανωτούς λυγμούς που την έπνιγαν.Γιατί τον σκοτώσατε; Ξέρετε τι καλός που ήταν ; Τι εξαιρετικός ταύρος; Ποιος θα φροντίζει τώρα τα μοσχαράκια μας; Δε μου λέτε; Ποιος θα τα φροντίζει; Θα πάρουν τον κακό τον δρόμο! Κορν-μπιφ θα καταντήσουν!

-Πόσα μοσχαράκια έχετε;

-Τρία!

-Να σας ζήσουν!Αλλά ξέρετε...