Büyüklerin koşuşturmaları, ciddi yaşamları arasında yapayalnız bir çocuktu Defne.

Ara sıra kaçar evin arkasındaki bahar çiçekleri açmış koca ağacın altına uzanır çiçek yaprakları altında hayallere dalardı.

Bir gün yine hayaller kurarken gözü gökyüzündeki dev bir pamuğa benzeyen buluta takıldı. Gökyüzünde o bulutun üzerinde zıpladığını hayal etti. Derken bulut şekilden şekile girmeye başladı.

Önce bir bisiklet oldu bulut, sonra çilek, sonra da bir köpek şeklini aldı. Ne kadar güzeldir bulut olmak diye geçirdi çocuk içinden. İstediği şekle girebilmek, gökyüzünde özgürce süzülebilmek ne kadar mutluluk vericidir. O da tıpkı bulut gibi dünyayı, tüm güzellikleri, parklarda oynayan çocukları, teneffüs ziliyle okulun bahçesine koşuşturan öğrencileri izlemek, okyanusların üzerinden süzülerek dünyayı gezmek isterdi. Artık en büyük dileği bir bulut olmaktı.