Nirvana Ortaokulu Gezi Kulübü’nün, nisan ayı toplantısı yapıldı. Yağmur,Ada ve Kumsal yan yana oturdular.Uzun yıllar sürecek arkadaşlıklarının temeli okulun toplantı salonunda atıldı.Birbirlerine bakıp aynı anda ellerini uzattılar ve isimlerini söylediler. Bu durum onlara komik geldi ve gülmeye başladılar.

BÖLÜM 1

Yağmur; yaratıcı,el becerisine sahip,yardımsever,resim yapmayı ve süs eşyası tasarlamayı seven,kısa sarı saçlı biriydi.11 yaşında,kısa boylu ve zayıftı aynı zamanda jimnastik yapardı.

Ada ; azimli , çok çabalayan, ince düşünceli ,herkesin iyi olmasını isteyen , sürekli gülümseyen ,dalgalı saçlara sahip olan kızıl saçlı biriydi. 13 yaşında olan Ada, uzun boyluydu ve taekwondo yapardı..

Kumsal; yeni fikirlere açık, becerikli, yemek yapmayı, müzik dinlemeyi ve resim yapmayı seven biriydi. 12 yaşında, yaşıtlarına göre biraz kısa ve zayıftı. Pembe uzun saçları vardı ve voleybol oynardı.

Öğretmen,doğa gezisi için üç yer adı söyledi.Oylama sonucunda İğneada’daki Longoz Ormanları Milli Parkı`na gitmeye karar verdiler.17 Nisan cuma günü sabahı yola çıkacaklardı.

Geziye gitmelerine üç gün vardı . Oraya ilk defa gidecekleri için hepsi de çok heyecanlı ve meraklıydı. Ertesi gün okul yolunda karşılaşıp okula birlikte yürüdüler. Ada muhabbeti başlattı , ders zili çalana kadar gezi hakkında konuştular.

Okuldan eve gelirken 16 Nisan'da Yağmur'da kalabilirlerse güzel olacağını konuştular. Akşam ailelerinden izin alıp birbirlerini aradılar. Giyecekleri kıyafetleri ve çantaya koyacaklarını hazırladılar.16 Nisan akşamı Yağmur`un odasında pijama partisi yaptılar. Odayı bir güzel süsleyip sevdikleri müziklerle dans ettiler, yastık savaşı yaptılar. Sonra mışıl mışıl uyudular.Sabah saatin zili çalmadan uyandılar.

Buluşma yerine gidip otobüse bindiler.Yolculuk esnasında bir ağırlık çöktü ve uyuyakaldılar .Rüya görmeye başladılar.İşin ilginç tarafı hepsi de aynı rüyayı gördüler. Kendilerini kocaman, yemyeşil yapraklı ağaçlarla dolu, türlü türlü hayvanların olduğu bir ormanda buldular. Hayvanların parlak ve rengarenk tüyleri onları adeta büyüledi. Kumsal, Ada ve Yağmur'un arkasındaki dişbudak ağacı onlara seslendi.İlk önce sesin nereden geldiğini anlayamasalar da arkalarına döndüklerinde ağacın konuştuğunu fark ettiler.

Dişbudak ağacı öfkeli öfkeli bağırdı:

-Hey! Siz insanoğlu,ne işiniz var burada? Yakıp yıktığınız yetmedi mi?

Öne çıkan Yağmur, ağacın öfkesini dindirecek sakin bir ses tonu ile şöyle dedi:

-Biz nadir bir ekosistem olan longozları tanımak için gelmiştik.Amacımız sizin ve buradaki tüm güzelliklerin fotoğrafını çekip herkesin buradan haberdar olmasını sağlamaktı. Rahatsız ettiğimiz için özür dileriz.

Ağaç, hüzün içinde başladı hemen yanmaya:

       -Kusura bakmayın! Türdeşleriniz bize çok zarar verdi. Önce piknik bahanesiyle gelip her yeri atıklarla doldurdular. Atıkları bir şekilde bertaraf etmiştik ki mangal keyfi sonrası çıkardıkları yangınlarda pek çok dostum yaşamını yitirdi.

-Ya nükleer santrale ne demeli? diye çıkış yaptı dalların arasından küçük sincap. Cevap beklemeden sözlerine devam etti: 

-O santral için nadir bulunan ağaç türlerini bile kestiler.Suyumuz her geçen gün daha çok kirlendi. Biz hayvanlara yaşayacak alan bırakmadılar. Göç edenler, ölenler...Küçük Sincap öfkeyle başlayan konuşmasını hüzünle yarıda bıraktı.

Dişbudak ağacını ve sincabı dinleyen kafadarlar, keyifle başlayan gezilerini hüzünle devam ettirdiler. Gezileri boyunca ağaç ve sincabın anlattığı kirliliklerin de fotoğrafını çeken Ada, rengi gri ve yeşil karışımı bir hale gelmiş olan derenin kenarında donakaldı. Kumsal'ın gözleri de yanık ağaç kütüklerine, çöp poşetlerine, pet şişelere takılı kaldı. Beyninde bir sürü düşünce belirmeye başladı. 

Yağmur:

- Buradaki güzellikleri nasıl korumalı? Yok olmaya yüz tutmuş doğayı nasıl canlandırmalı? Ne yapmalı? gibi sorulara cevap bulmaya çalıştı. Hepsi de kendi iç dünyalarında bir yolculuğa çıktı. Bu sessizliği gür bir ses böldü. 

BÖLÜM 2

Kızlar epey korktu ve gördükleri karşısında gözlerine inanamadılar. Büyük bir canavar tam da onlara doğru yaklaşmaktaydı. Bunu fark eden yardımsever bir ağaç:

 -Korkmanıza gerek yok, kendisi zararsızdır, dedi. 

Kumsal biraz cesaret göstererek canavara:

- Sen de kimsin? diye sordu.

Canavar:

- Ben insanların doğaya gelişigüzel attıkları, geri dönüştürülebilen atıklardan oluşan bir varlığım. Benden binlerce var. Dedi. Bunu söyler söylemez bir anda diğer canavarlar da ayaklandı.

Bütün canavarları gören kızların korkusu daha da arttı.

Canavar:

- Biz cevap verdik, sıra sizde. Söyleyin bakalım, asıl siz kimsiniz? diye sordu. Kızların hepsi aynı anda cevap verince gülmeye başladılar.Canavar ise ciddi tavrını korudu. Çünkü halinden hiç memnun değildi:

-Canavar olmak sorun değil ama çöpten oluşan bir canavar olmak çok kötü, dedi.

Yağmur:

- Sen sıradan bir çöp canavarı değilsin. Çöp ve geri dönüştürülebilen atık arasında fark vardır, dedi.

Canavar:

- Neymiş bakalım o fark? dedi.  

Ada:

 -Geri dönüştürülebilir atıkları tekrardan kullanabiliriz ama normal çöpü tekrardan kullanamayız, dedi.

Bunu duyan canavar çok mutlu oldu:

- Nasıl geri dönüştürülebilirim peki? diye sordu.

Yağmur:

-İlk önce seni kağıt, metal, plastik ve cam olarak ayrıştırmamız gerekir. Daha sonra uygun geri dönüşüm kutularına atacağız ve oradan geri dönüşüm merkezine gideceksin. Seni orada yıkayıp, temizleyip, yeni eşyalar haline getirecekler, diye açıkladı. 

Canavar bunu duyunca çok heyecanlandı:

-O zaman beni hemen geri dönüştürelim, dedi .

Bunu duyduğuna memnun olan kafadarlar hemen işe koyuldular.Kızlar geri dönüşüm için çöpleri hızlıca ayrıştırmaya başladı. Ancak zaman geçtikçe çok yorulduklarını fark ettiler. Kendi başlarına doğadaki tüm atıklara yetemeyecekleri için üzüldüler.Kızların üzüldüğünü gören birkaç sevimli sincap ellerinden geldiği kadar kızlara yardım ettiler.

BÖLÜM 3

Bir müddet sonra Kumsal, aniden çığlık attı ve sevinç içinde aklına bir fikir geldiğini söyledi.Ada ve Yağmur, Kumsal'ın aklına ne geldiğini çok merak ettiler. Yağmur hemen sordu:

- Aklına ne geldi Kumsal? Kumsal hemen cevap verdi:

-Arkadaşlar biz ne kadar uğraşırsak uğraşalım, kendi başımıza sadece buradaki çöpleri toplayabiliriz. Bize daha çok yardım gerekli. Bunun için bir geri dönüşüm kampanyası başlatabiliriz! Ne dersiniz? 

 Ada ve Yağmur bu fikri beğenmişti ama nasıl başlatacakları hakkında hiçbir fikirleri yoktu. Kumsal hemen anlatmaya başladı:

-“Atıklarınız Canavara Dönüşmesin!” adında bir kampanya olacak. Çevremizdekileri kampanyadan haberdar edeceğiz. Onların da bunu, çevrelerindeki herkese söylemeleri için ricada bulunacağız. Böylece bizim burada yaptığımızı, herkes kendi çevresindeki ormanlar için yapacak. Sadece bir orman değil yüzlercesi temizlenecek. Atıklar da geri dönüştürülmüş olacak.

Ada da Kumsal'a destek çıkarak:

 -Harikasın Kumsal, ne kadar çok insana ulaşırsak, o kadar çok ormanımız kurtulacak. Ne de olsa “Birlikten kuvvet doğar.” dedi. Sonra durdu ve ekledi. Benim de aklıma bir fikir geldi.Sosyal medya üzerinden paylaşımlarda bulunalım. Sesimizi duyan herkesle, şehrimizin belli yerlerinde bulunan geri dönüşüm kutularının çoğalması için talepte bulunalım.Bu kutulardan ormanlarda ve piknik alanlarında da olması gerektiğini ilgili yerlere bildirelim. 

Ayrıca bu çöp canavarlarının tekrar oluşmaması için herkesi bilgilendirelim. Evlerindeki geri dönüşüm atıklarını çöpe atmak yerine geri dönüşüm kutularına atsınlar. Açık havaya çıktıklarında veya ormana piknik yapmaya gittiklerinde çöplerini yere atmak yerine yanlarında getirecekleri poşetlere koyup bu poşetleri uygun geri dönüşüm kutusuna atsınlar. Böylece herkes doğayı korumuş olur.Hepimiz el ele verirsek eminim her şey daha güzel olur, dedi.

BÖLÜM 4

Fikir sırası Yağmur’daydı:

-Arkadaşlar takip ettiğim bir dergide bazı atık yağlardan yakıt üretilebildiğini okumuştum. Bu geri dönüşüm kampanyamızla yağların da toplanıp yakıt olarak değerlendirilmesine katkıda bulunabiliriz. Böylece hem toprağımız hem de sularımız kirlenmeyecek ve dünyamızı paylaştığımız hayvanlar da zarar görmeyecekler.