Αυτὀ το βιβλἰο το αφιερὠνω στη δασκἀλα μου κυρἰα Ματίνα και στους συμμαθητἐς μου!!!!!

Εμπνεὐστηκα απὀ μἰα παιδικἠ παρἀσταση του συγγραφἐα Πἐτρου Κουμπλἠ.

Κἀποτε σε μια κοιλἀδα με αλκαλικές λἰμνες βρισκόταν μια αποικἰα φλαμἰνγκο,αυτἀ τα ροζ πανἐμορφα πουλιἀ, με τα ψηλἀ πὀδια.

Στην ἀλλη ἀκρη της λἰμνης ζοὐσε μια ἀλλη οικογἐνεια στρουθοκαμἠλων.

Ὀταν γεννήθηκε ο Μανιὀς,το μικρὀ στρουθοκαμηλἀκι,θαὐμαζε τα υπἐροχα για κεἰνο φλαμἰνγκο.

Μαμἀ γιατἰ δεν εἰμαι σαν εκεἰνα τα ὀμορφα πουλιἀ που στἐκονται στο ἐνα πὀδι, που ἐχουν ωραἰο χρώμα στα φτερἀ τους?

...που πετούν, που πἰνουν καυτὀ νερὀ?

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΦΛΑΜΙΝΓΚΟ?

Ο Μανιός κοίταζε τα πὀδια του και έβλεπε πως και τα δικά του ήταν μακριά και δυνατά, ο λαιμός του και εκεἰνος ήταν μακρὐς, αλλά τα φτερά του δεν είχαν αυτό το ροζ, υπἐροχο χρὠμα.Το ράμφος δεν ἠταν σαν αυτό των φλαμίνγκο. Μια μέρα ,πήγε στη μαμά του κλαίγοντας.

Η μαμά του Μανιού μάταια προσπάθησε να τον παρηγορήσει.Εκείνος έκλαιγε και ήταν δυστυχισμένος.Κάθε τόσο θαύμαζε απὀ μακριά τα παραδείσια πουλιά. Τα αδελφάκια του προσπαθούσαν να τον παρηγορήσουν και να τον κάνουν να συμφιλιωθεί με τα φτερά του, τα μάτια του, τα πόδια του, με την εικόνα του. Αλλά αυτός τίποτα...

Ὠσπου μια μέρα ακούστηκαν από μακριά πυροβολισμοἰ. Οι γονεἰς του Μανιού μάζεψαν τα στρουθοκαμηλάκια και έτρεξαν να κρυφτοὐν βαθιά στο δάσος .

Ο Μανιὀς ρωτἀει:

Γιατί φεύγουμε?

Οι κυνηγοί θα αιχμαλωτίσουν τα ροζ πουλιά.Εμάς τι να μας κάνουν?

Οι γονεἰς του ὀμως πἠραν την οικογἐνειἀ τους και χἀθηκαν στο δἀσος. Ὀταν βρἠκαν ἐνα μἐρος ασφαλἐς για να μεἰνουν, μακριἀ απο τους κυνηγοὐς, ἐστησαν τη φωλιἀ τους και ἠταν χαροὐμενοι που γλὐτωσαν απὀ τις σφαἰρες των κυνηγὠν.

Ο Μανιὀς ρωτἀει πἀλι τη μαμἀ του:

Τι μας θἐλουν εμάς μαμά ;

Η μαμἀ στρουθοκἀμηλος ἀνοιξε τα φτερἀ της,σκἐπασε τον μικρὀ Μανιὀ και του εἰπε΄΄΄΄΄΄

Τρἐφονται με μολυσμἐνα και δηλητηριὠδη, κυονοπρἀσινα φύκια. Γι'αυτὀ ἐχουν αυτὀ το χρὠμα.

Τα φλαμἰνγκο, παιδἰ μου, ζουν εκεἰ που η φὐση πεθαἰνει .

Δεν εἰναι εἰδος που εξαφανἰζεται, γιατί κανἐνας δεν τα κυνηγἀ.

Ενὠ ,Μανιὀ μου, οι κυνηγοἰ θἐλουν να μας αιχμαλωτίσουν γιατἰ απὀ μας παἰρνουν το κρἐας μας, τα φτερἀ μας, τα βλἐφαρἀ μας που τα κἀνουν πινἐλα ζωγραφικἠς.Επίσης παίρνουν τα αυγἀ μας , το δἐρμα μας και το λἰπος μας για την παρασκευἠ καλλυντικὠν.

Ο Μανιὀς ἐγειρε το κεφαλἀκι του στη μαμἀ του ανακουφισμἐνος και υπερἠφανος γι'αυτὀ που ἠταν!! Ἠταν η πιο ευτυχισμἐνη μἐρα της ζωἠς του.Ἐπειτα σηκὠθηκε, τἐντωσε με καμἀρι τον λαιμό του και φώναξε όσο δυνατά μπορούσε.

Εγώ είμαι στρουθοκαμηλάκι και είμαι υπερήφανο γι'αυτό!!