Söğütlü Vadisi'ndeki
herkes ejderhadan korkuyordu. 

Ebru bir şövalye olmak istiyordu. Güçlü, cesur ve kokusuzdu...

Elbette, ejderha ateş püskürttü.

Ama daha kötü nefes alan insanlar vardı. Ve tabii ki, Ejder korkunç görünüyordu. Ama köyde daha korkunç suratlı köpekler de vardı.

Bir gün, ejderha yuvasından gelmişti ve
mısır tarlalarında saklanıyordu.

Ebru hariç herkes ejderhadan kaçmaya başladı.

Ev yapımı kılıcı, 
miğferi ve kalkanı ile donanmış olan
Ebru, ıssız köyden 
mısır tarlasına doğru koştu.

Ebru ejderhayı gördüğünde kalkanının arkasına gizlendi.

"Affedersiniz!" Diye bağırdı Ebru.

Ejderha kükredi. Başını seviyesine indirdi. Ebru ejderhanın yüzündeki sıcak nefesini hissetti.

“Ben Ebru” dedi. “Sana gitmeni söylemeye geldim. Herkesi korkutuyorsun. ”

Ejderhanın nefesleri hızlandı. Huff! Huff! Huff!

Ejderhanın ateşi patlamak üzereydi! Ebru kendini hazırladı. Fakat ağzından çıkan ateş yerine, gözyaşları ejderhanın burnunun üzerinden aşağı dökülmeye başladı.

"Çok yalnızım. Kimse beni sevmiyor, ”dedi ejderha.

"Neden seni seven biri olsun ki?"
Ebru yanıtladı. “Kaleyi yaktın.”

 “Kaleyi yakmadım,” dedi ejderha.
“Şimşek çarptı. Bunu asla yapmam."

“Vay canına,” dedi Ebru.
“Bir karalama kampanyasının kurbanı gibisin.
Bunu düzeltmeliyiz. Çok iyisin?"