Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα κάστρο μοναχό.

Ένα χάρτινο κάστρο που κανένας δεν του έδινε σημασία.

Μέχρι που μια μέρα πέρασε από μπροστά του ένα πολύχρωμο τρένο.

-Πού πας τρενάκι, στάσου λίγο να σε δω! είπε το κάστρο.

- Βιάζομαι, πάω στη χώρα των παιδιών.

- Στη χώρα των παιδιών; Και τι θα κάνεις εκεί;

-Κουβαλάω στα βαγόνια μου ό,τι μου ζητάνε κάθε φορά τα παιδιά. Να τώρα τα έχω γεμίσει με χρώματα, κόκκινο, κίτρινο, μωβ, πράσινο.....

-Και τι θα βάψουν;

-Θα βάψουν τον κόσμο μου είπαν!

Να σου πούμε εμείς που ξέρουμε

Ωχ , ποιοι είστε εσείς και πώς βρεθήκατε εδώ;

Εγώ είμαι ο Σεβασμός

Και εγώ η Συνεργασία. Εμείς βοηθήσαμε τα παιδιά να γίνουν μία όμορφη και δυνατή ομάδα για να μπορέσουν να πετύχουν το μεγάλο τους στόχο.

Και ποιος είναι αυτός;

Είδαν τη γη θλιμμένη, γεμάτη σκουπίδια και θέλουν να την κάνουν πάλι να χαμογελά!

-Να σας πω και εγώ το μυστικό μου, είπε το κάστρο. Σκουπίδι ήμουν και εγώ κάποτε, ένα άχρηστο χάρτινο κουτί, όμως κάποιες δασκάλες με πολλή φαντασία με μεταμόρφωσαν σε κάστρο και με έδωσαν στα παιδιά να παίξουν. Εκείνα, όμως δε θέλησαν να ασχοληθούν μαζί μου γιατί είχαν τα δικά τους αστραφτερά παιχνίδια. Και έτσι, έμεινα εδώ μοναχό.

Μου έδωσες ιδέα ωραία τώρα κάστρο. Λοιπόν, ας μην χάνουμε καιρό, πάμε όλοι μαζί να πούμε  στα παιδιά να παίρνουν τα σκουπίδια και να τα μεταμορφώνουν σε παιχνίδια, όπως έγινε και με εσένα... καταπληκτικό!

- Να πάρουμε μαζί μας

και την Έμπνευση,

σίγουρα θα βοηθήσει πολύ

Και πράγματι δε χρειάστηκαν πολλά λόγια. Τα παιδιά έπιασαν τα πινέλα, τις κόλλες, τα ψαλίδια τους...

...και μια πολύχρωμη πολιτεία άρχισε να γεννιέται!

Παιδιά, αν θέλετε όλα να γίνουν ακόμη πιο όμορφα πάρτε σχέδια, χρώματα, έμπνευση από τους μεγάλους ζωγράφους