Can annesi ve babasıyla kısa bir tatil yaptıktan sonra, yine zamanının çoğunu babaanne ve dedesiyle geçirmeye başladı. 

       Artık sokağa çıkabiliyor, markette alışveriş yapabiliyor, parka çıkıp arkadaşları ile oyun oynayabiliyordu ama kurallar hala devam ediyordu. Gün içinde dikkatli olması gerektiği ile ilgili anonslar sürekli yapılıyordu. 

     Onlar da dışarı çıkarken mutlaka maskelerini takıyorlar, yanlarına kolonya ve dezenfektan alıyorlardı. Kurallara uymaya özen gösteriyorlardı.

          O gün akşam anne ve babası kendi aralarında sohbet ederlerken, bazı insanların ısrarla dikkatsiz davranmaya devam ettiklerini maske takmadan dışarı çıktıklarını, birbirlerine çok yakın durduklarını söylüyorlardı.

Hastalığın bu şekilde çok hızlı yayıldığını ve son günlerde hasta olan insanların çoğalmaya başladığını söylüyorlardı.

      Can anne ve babasının yeniden hastanede kalmaları gerekebileceğini, yine onlardan ayrı kalabileceğini düşünerek, üzüldü.

Annesi – “ Umarım okullar zamanında açılabilir” dedi. 

Bunu duyan Can  hemen sohbete katıldı.

   -   “Neee ! Lütfen okullar açılsın artık ben arkadaşlarımı ve okulumu çok özledim” dedi.

Bilmem ki evladım!Biz buradayız nasılsa şu hastalığın aşısı, ilacı bulunana kadar evde mi kalsa bizimle acaba?