Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια νεράιδα, που την έλεγαν Εφηβεία. Αγαπούσε πολύ τα παιδιά κι είχε βάλει σκοπό στη ζωή της να τα επισκεφτεί, μόλις έκλειναν τα δώδεκά τους χρόνια. Αυτό κι έκανε. Με το μαγικό της ραβδί κατάφερνε να αλλάξει όχι μόνο το χαρακτήρα, αλλά και την εμφάνισή τους. 

Μια μέρα η κυρία Εφηβεία χτύπησε την πόρτα της μικρής Άννας. 

Ένα μικρό συνεσταλμένο κορίτσι ήταν η Άννα και μετά το άγγιγμα της κυρίας Εφηβείας ένιωσε σιγά-σιγά να αλλάζει. Εκεί που ήταν γλυκιά και ήρεμη και πάντα υπάκουη στους γονείς και συνεπής στα μαθήματά της, ήρθε μια μέρα που της έφταιγαν τα πάντα γύρω της. Έγινε απότομη, νευρική, παραμελούσε τα μαθήματά της κι έβαζε τα κλάματα με το παραμικρό. Κι όταν κοιτάχτηκε στον καθρέφτη κι ανακάλυψε εκείνα τα άσχημα σπυράκια σ΄ όλο της το πρόσωπο, άρχισε έντρομη να τσιρίζει… μα τι φοβερό… ως κι η φωνή της ήταν τώρα διαφορετική. 

Την άλλη μέρα στο σχολείο άκουσε κάποια μεγαλύτερα παιδιά να μιλούν για μια νεράιδα, που την έλεγαν Εφηβεία, κι έχει τη δύναμη να κάνει τα παιδιά να μεγαλώσουν αγγίζοντάς τα με το μαγικό της ραβδί. 

-«Αυτή είναι, λοιπόν», σκέφτηκε η Άννα κι έφυγε βιαστικά να πάει να τη συναντήσει να την παρακαλέσει να της δώσει πίσω την παλιά της ζωή…. την παιδική.

Περιπλανήθηκε για ώρες στο κοντινό δάσος κι όταν πια άρχισε να σουρουπώνει, στάθηκε να ξαποστάσει κάτω από τον ίσκιο μιας βελανιδιάς. Ταλαιπωρημένη, καθώς ήταν, έβαλε τα κλάματα. Ξάφνου ένιωσε κάτι να της γαργαλάει τη μύτη. Έκανε να το διώξει με το χέρι της, μα δεν τα κατάφερε, ώσπου ένα πλασματάκι με φτερά προσγειώθηκε στη μύτη της. 

-«Εσύ δεν είσαι η μικρή Άννα», ρώτησε αυτό το παράξενο ζωύφιο. 

-«Ναι», είπε χαμηλόφωνα η Άννα. « Εσύ ποια είσαι; Πώς με ξέρεις;»

-«Είμαι η Εφηβεία. Χάρη σε εμένα άρχισες πια να μεγαλώνεις». 

-«Εσύ είσαι αυτή που έψαχνα, λοιπόν! Άκουσα ότι εσύ ευθύνεσαι που δεν μου αρέσει πια ο εαυτός μου», της φώναξε η Άννα και ήταν τόσο δυνατή η φωνή της, που η κυρία Εφηβεία, γλίστρησε κι έπεσε από τη μύτη της. 

- «Μα δεν έχεις καταλάβει, μικρή μου. Όλα τα παιδιά περνούν από αυτό το στάδιο. Εγώ απλά τα βοηθώ να μεγαλώσουν. Άλλωστε, όλο αυτό δεν θα κρατήσει πολύ. Τα σπυράκια μια μέρα θα εξαφανιστούν κι εσύ θα γίνεις γρήγορα γυναίκα, μια όμορφη δεσποινίδα. Δεν μπορείς να είσαι για πάντα παιδί».

- «Ναι ,μα μέχρι να γίνει αυτό, εγώ θα είμαι δυστυχισμένη.»

-«Καθόλου δυστυχισμένη δεν πρέπει να είσαι. Αντίθετα, θα κερδίσεις εμπειρία, θα ωριμάσεις. Θα μεγαλώσεις, δηλαδή. Θα γεννήσεις τον εαυτό σου, θα μεταμορφωθείς. Δε λέω είναι άχαρα αυτά τα χρόνια, μα έτσι είναι η φύση.  Κι όσοι σε αγαπούν θα σε αποδεχτούν. Άλλωστε, για λίγο θα είναι. Κάνε υπομονή κι από την κάμπια σύντομα θα γεννηθεί η πεταλούδα!».

Έτσι είπε η νεράιδα και πέταξε μακριά. Η Άννα σα να ξύπνησε τότε από βαθύ ύπνο, πήρε το δρόμο του γυρισμού φανερά προβληματισμένη. «Τελικά, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς», σκέφτηκε. «Και δεν συμβαίνει μόνο σε εμένα»….

Από την ημέρα εκείνη η Άννα δεν ένιωσε πια δυστυχισμένη. Αντίθετα, έβαλε σκοπό στη ζωή της, αυτή η πεταλούδα που θα γεννιόταν να είχε πάνω στα φτερά της τα πιο όμορφα χρώματα του κόσμου!