பாலு பயந்த சுபாவம் உடையவன். அவன் நித்திரையில் மூழ்கி இருக்கும்போது அலறிக்கொண்டு எழுவான்.இதை எண்ணி பாலுவின் தந்தை,திரு.விவேகன்,வருத்தம் கொண்டார்.

திரு.விவேகன் தன் மகனது பயத்தைப் போக்க ஒரு திட்டம் தீட்டினார். அவர் பாலுவை ஒரு பாழடைந்த வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்ல முடிவுச் செய்தார்.

இருவரும் தங்களுடைய காடியில்  ஏறி அந்த பாழடைந்த வீட்டிற்கு  சென்றார்கள்.திரு.விவேகன் பாலுவை அந்த வீட்டினுள் தள்ளி கதவை பூட்டிவிட்டு ஓடினார்.வீடே கும் இருட்டாக இருந்ததால் அவன் கண்களுக்கு எதுவுமே தென்படவில்லை.

பாலு மாடிபடிகள் இருப்பதை அறியாமல் தடுக்கி கீழே விழுந்தான். பீதி அவனை ஆட்கொண்டது. வியர்வை முத்துக்கள் அவனுடைய முகத்தில் அரும்பின.அவனது கண்கள் நான்கு திசைகளிலும் தன் தந்தைக்காக அலைமோதியது.

அப்போது அவனுடைய செவிகளுக்கு ஒரு சத்தம் கேட்டது. அவன் சத்தம் வந்த திசையை நோக்கி ஓட்டமும் நடையுமாகச் சென்றான். அவன் உடம்பு பயத்தில் தெப்பமாக நனைந்திருந்தது.

அத்தருணத்தில் அவன் ஒரு  வெள்ளை உடை அணிந்த ஒரு உருவத்தைக் கண்டான்.அது அவனைக் கழுகுப்போல் உற்றுப் பார்த்தது.அவன் பயத்தில் அலறிக்கொண்டே அங்கும் இங்கும் தலைத் தெறிக்க ஓடினான்.அவனுக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை.

சற்று நேரம் ஓடியப் பிறகு,பாலுவுக்கு களைப்பு ஏற்பட்டதால் அவன் அருகில் இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்து இளைப்பாரினான்.அப்போது அவனுக்கு ஒரு அசரீரி கேட்டது. அது, "பாலு!நீ  உன் பயத்தை விட்டுவிட்டு தைரியத்தோடு இந்த வீட்டிலிருந்து தப்பிக்க முயற்சி செய்!"என்று கூறியது.

"என்ன வித்தியாசமான குரல் இது!இதற்கு முன்னர் நான் இதை கேட்டதே இல்லையே,"என்று பாலு குழப்பத்துடன் இருந்தான்.சற்று நேரம் யோசித்தப் பிறகு, அந்த அசரீரி கூறிய அறிவுரையை பின்பற்ற பாலு எண்ணினான்.சுற்றும் முற்றும் பார்த்த பிறகு,அவன் அந்த பாழடைந்த வீட்டின் பின்கதவு திறந்து இருப்பதை கண்ணுற்றான்.அதை நோக்கி பின்னங்கால் பிடரியில் அடிக்க  ஓடினான்.