Uyumalıydım. Karnım tok, sırtım pekti. Vakit gece yarısını çoktan geçmişti. Üstelik elime uykuya birebir olan, kalın kitaplardan birini almıştım. Öyle büyük düşüncelerim, dertlerim de yoktu. Evet, uyumalıydım. Ama bir türlü uyuyamıyordum. Uyku tutmazsa sayı say, derler. Başladım saymaya... Bir... iki... üç... beş... on... yüz... bin...

  Dışardan fısıltılar duydum. Yavaş yavaş kapı açıldı. Evdekilerden başka, konu komşu da gelmiş. Ben sayıları yüksek sesle saymaya başlayınca, ne oluyor, diye meraklanmışlar.

    - Bir saattir kapıdan seni dinliyoruz, dediler. 

   Sekizyüzbindokuzyüzyetmişikiye kadar gelmişim. Tam o sırada kapıyı açmışlar.

  Ben onlara,

   - Durun, beni şaşırtmayın! dedikten sonra saymaya devam ettim:

   - Sekizyüzbindokuzyüzyetmişüç...   sekizyüzbindokuzyüzyetmişdört...  sekizyüzbin...

  Korkudan büyümüş gözlerle bana bakıyorlardı. 

  - Yok canım, meraklanmayın, çıldırmadım. Uyumak için sayıyorum.

  - Ne uyuması, saat dokuz... Pencereden baksana!..

  Güneş tepeye çıkmış. Az kalsın saya saya, ben  sayıları bitirecekmişim.

  O geceden sonra bir türlü gözümü uyku tutmadı.

  Doktor,

  - Çok çalışıyorsunuz. Sinirleriniz bozulmuş... dedi. 

  Sinir yatıştırıcı ilaçlar verdi. İlaçları aldıkça büsbütün uykum kaçıyordu. Uyku haplarını cebime doldurup leblebi gibi yemeye başladım. Doktor inanmadı. Gözünün önünde iki uyku hapını birden ağzıma atınca, gözleri dışarı uğradı.

  Doktor, daha keskin ilaçlar verdi. Onlar da etkisiz...

  Uykusuzluğumun altıncı günüydü.  Evde kaldığım için karım, 

  - Sen bugün çocuğa bakar mısın, ben kışlık öteberi almak için çarşıya gideceğim, dedi. 

  Oğlumuz on bir aylık. Ama hiç yaramazlığı yok. Mamasına, uykusuna saatiyle alıştırdın mı çocuğun zorluğu olmuyor. Bizim Ali, haftada bir bile ağlamaz. Sabah altıda uyanır. Mamasını yer. Tahta parmaklıklı parkının içinde kendi kendine oynar.

  Onda uyur. On birde uyanır. Mamasını yer. Üçe kadar yine oyun oynar. Üçten beşe kadar uyur. Sonra yine oynar. Yedide yıkanır, haydi yatağa...

  Onun mışıl mışıl uyumasına imreniyorum. Kısacası Ali'ye bakmanın hiç bir zorluğu yoktur.

  -Elbette bakarım, dedim.

  Saat birdi. Karım yapılacak şeyleri bir bir anlattı.

  -Üçe kadar hiç dokunma, kendi kendine her zamanki gibi parkında oynasın.

  Üçte sütünü ver, yatır. O kendisi uyur. Beşten önce uyanmaz. O zamana kadar da ben gelirim.

-Üçe kadar hiç dokunma, kendi kendine her zamanki gibi parkında oynasın.

  Üçte sütünü ver, yatır. O kendisi uyur. Beşten önce uyanmaz. O zamana kadar da ben gelirim.

Yapacağım işleri bir kez daha tekrarlattı. Sonra gitti. Ben Ali'yi bilmez miyim...Kendi kendine oynar, kuzu gibi sütünü içer, mışıl mışıl da uyur.

    Karım kapıdan çıktı, oğlan da mızıldanmaya başladı. Allah Allah... Olur şey değil. Mızıldanıp dururken ağlamaya da başladı. Ama nasıl ağlıyor, sanırsınız etinden et koparılıyor.

  -Oğlum sus!..

  Sus, dedikçe, yaygarayı basıyor. Pire mi ısırdı desem... Baştan aşağı soydum, yeniden giydirdim. Susmuyor. Belki karnı açtır, dedim. Ama bu çocuğun belli mama saati var. Şimdi aç olmaz.

  Ne olur ne olmaz diye süt şişesini getirdim. Şişenin lastik memesi ağzına gelinceye kadar öyle durdu. Tam memeyi ağzına sokarken elini bir çarpmasın mı! Şişe bir yana... Üstüm başım süt içinde kaldı. Hiç durmadan ağlıyor.

Hey ya Rabbim... Su mu istiyor? Küçük bardağıyla su verdim. Elinin tersiyle bir de bardağa çarptı, haydi bardak yere... Yaygarayı da iki kat artırdı.

  Annesi çocuğun kucağa alınmasına kızar. Ama ne yapacaksın... Kucağıma aldım, başladım hoplatmaya:

  -Hop tiri yavrum, hop tiri... Hop tiri yavrum, hop tiri...

  Havaya atıp tutuyorum, olmuyor,  hop tiri diyorum susmuyor...

  Önüne gazeteler koydum. Gazeteyi yırtarken susar gibi oluyor, sonra yaygaraya başlıyor.

  Çiçeklere saldırdı. Aman çiçekleri koparsın da sussun tek...

Türlü maskaralık yapıyorum. Elimle göbeğime vurup davul çalıyorum, yanağımı şişirip ağzımla dümbelek çalıyorum. Ellerimi yere dayayıp dört ayak oluyorum.

  Ellerimi yere dayayıp dört ayak oluyorum. Sırtıma alıyorum. Boynumdan ayaklarını geçirip başıma çıkarıyorum. Ne yapacağımı şaşırdım.