Μάκρια, από την πόλη, σε ένα μακρινό χωριό ζούσαν και μεγάλωναν μαζί πολλά σκυλιά. μαύρα και άσπρα, με βούλες, μεγάλα και μικρά.

Η Μάιρα ήταν μέλος μίας οικογένειας, ή έστω έτσι νόμιζε. Έπαιζε μαζί τους, τους πρόσεχε πολύ. Τους αγαπούσε πιο πολύ από την ζωή της.

Μέχρι που μία μέρα, ο μπάμπας της οικογένειας έβαλε την Μάιρα στο αμάξι.

"Τι καλός που είναι! Πάμε να παίξουμε στην εξοχή!" σκέφτηκε η Μάιρα.

Όμως ο άντρας βγήκε από το αμάξι, έβγαλε την Μάιρα και ξαναμπήκε στο αμάξι και έφυγε μόνος του. 

Παράτησε την Μάιρα ολομόναχη στο δάσος.

Έψαχνε δεξιά

Έψαχνε αριστερά

Πουθενά ο ανθρώπινος μπαμπας της.

Ίσως παίζουμε κρυφτό και πρέπει να τον ψάξω

ΓΑΒ! ΓΑΒ! ΜΠΑΜΠΑ!

Η Μάιρα κρύωνε, πεινούσε πολύ. Φοβόταν τα βράδια, έκλαιγε. Μέχρι που μία μέρα εξαντλημένη συνάντησε τους φίλους της. Την πήγαν στην φωλιά τους και την φρόντισαν.

Όλα ήταν παραιτημένα. τα βαρέθηκαν ή αρρώστησαν ή γέννησε η γυναίκα του σπιτιού.

Αν και στην Μάιρα άρεσε πολύ η σκυλίσια της οικογένεια, δεν μπορούσε να σταματήσει να σκέφτεται την δική της. 'Ηθελε να τους βρει. Ήθελε να μάθει αν είναι καλά.

Γιατί ένας σκύλος δεν παύει ποτέ να αγαπάει.

Έτσι, άρχισε να ψάχνει....

Π΄ροχωρούσε για μέρες μέχρι που βρήκε ένα χωριό. Μύρισε τις καμινάδες. Φρέσκο ψωμί, ζεστό φαγητό.Ίσως εδώ βρω την οικογενειά μου.

Για καλή της τύχη όμως, δεν βρήκε την οικογένεια που την παράτησε αλλά την παντοτινή της μητέρα, την Έλενα.

Η ΄΄Έλενα βρήκε την Μάιρα, εξαντλημένη αλλά κουνούσε την ούρα της με όση δύναμη της είχε μείνει. Την αγκάλιασε για να την ζεστάνει και από εκείνη την στιγμή, δεν μπόρεσε να την αποχωριστεί.  Την πήγε στο σπίτι της και της πρόσφερε όλη την αγάπη που άξιζε αυτό το πλάσμα.