Κάποτε, σε μια μικρή πόλη υπήρχε ένα Καρουζέλ. 

Αυτό το καρουζέλ ήταν μαγικό! Όποιος μεγάλος ανέβαινε πάνω στα χρωματιστά  αλογάκια γινόταν και πάλι παιδί! 

Σου θύμιζε πως είναι να είσαι χαρούμενος διαρκώς, έτσι χωρίς κάποιον σημαντικό λόγο. Όπως ακριβώς κάνουν τα παιδιά! Θυμόσουν παλιούς σου φίλους που είχες ξεχάσει και τις σκανταλιές που κάνατε μαζί... Θυμόσουν πως περίμενες με ανυπομονησία να έρθουν τα Χριστούγεννα και πως ένιωθες όταν στόλιζες το Χριστουγεννιάτικο δέντρο σου μαζί με τους γονείς σου και τα αδέρφια σου πλημμυρισμένος από χαρά!

Σε έκανε να θυμάσαι όλα εκείνα τα συναισθήματα που όταν μεγαλώνεις καμιά φορά τα ξεχνάς... 

Το μαγικό καρουζέλ έγινε γρήγορα γνωστό σε όλο τον κόσμο κι έτσι το επισκέπτονταν άνθρωποι από κάθε άκρη της γης. Ξέχασα να σας αναφέρω πως δεν πλήρωνες εισιτήριο για να ανέβεις. Αρκεί να πίστευες στο θαύμα της αγάπης! Πως η αγάπη μπορεί να σε μεταμορφώσει...

Να σου ζεστάνει την καρδιά, να σε γλυκάνει... να σε κάνει έναν άνθρωπο που νοιάζεται για όλους τους ανθρώπους.

Αν  κάποιος δεν πίστευε στην αγάπη, σε έκανε εκείνο με τον τρόπο του να πιστέψεις.

Μια χειμωνιάτικη μέρα πλήθος κόσμου περίμενε στο Καρουζέλ για να ανέβει. Ανάμεσα στους ανθρώπους που περίμεναν να ανέβουν ήταν και ο Ζαχαρίας. Ο Ζαχαρίας μπορεί να είχε όνομα που σου θυμίζει ζάχαρη, αλλά μόνο γλυκός άνθρωπος δεν ήταν. Φερόταν απότομα στους άλλους, μιλούσε υποτιμητικά  στους υπαλλήλους του και γενικά δεν τον εκτιμούσε κανείς εξαιτίας του χαρακτήρα του. Είχε αποφασίσει όμως ότι τα φετινά Χριστούγεννα θα έκλεινε τις Διακοπές του σε ένα μέρος διαφορετικό. Είχε ακούσει για το Καρουζέλ και ήθελε να το επισκεφθεί! Παρόλο που δεν πίστευε ότι ήταν μαγικό!

΄΄

Έτσι κι έγινε. Όταν έφτασε η σειρά του για να ανέβει,  πήγε να καθήσει στο πρώτο αλογάκι που βρήκε ελεύθερο. Ακούστηκε ένας προειδοποιητικός ήχος  και το Καρουζέλ ξεκίνησε να γυρίζει σαν  σβούρα. Η μουσική που ακουγόταν ήταν σίγουρα βγαλμένη από κάποιο παραμύθι. Το ταξίδι πίσω στον χρόνο είχε ξεκινήσει...

Οι διπλανοί άνθρωποι που κάθονταν στα αλογάκια είχαν ένα χαμόγελο στα χείλη τους και μαγεμένοι ζούσαν στιγμές όμορφες από την παιδική τους ηλικία!

Κάποιοι ήταν συγκινημένοι επειδή ξανάβλεπαν τους γονείς τους που είχαν χάσει και προσπαθούσαν να τους χορτάσουν αυτά τα λίγα λεπτά που είχαν στη διάθεσή τους. 

Ο Ζαχαρίας είχε κουραστεί ήδη! 

"Τι ήθελα και ήρθα εδώ;" σκέφτηκε. "Αυτά είναι παραμύθια για μικρά παιδιά!"

Εκείνη τη στιγμή άρχισε να στροβιλίζεται γρήγορα και ξαφνικά είδε μπροστά του τη μητέρα του. Είχε ξεχάσει πως έμοιαζε. Την είχε χάσει όταν ήταν οκτώ χρονών και είχε μεγαλώσει με τον πατέρα του, ο οποίος δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ με αποτέλεσμα να τον κρατάνε διάφορες γκουβερνάντες . 

Αναμφισβήτητα η μητέρα του ήταν πανέμορφη! Μια λεπτή σιλουέτα με ξανθά μακριά μαλλιά και καταπράσινα μάτια που λαμπύριζαν τον πήρε στην αγκαλιά της. "Τι έχεις Ζαχαρία μου γλυκέ;" τον ρώτησε. Γιατί δεν κοιμάσαι ομορφιά μου; Είδες εφιάλτη;

"Ναι μανούλα! Είδα ότι έλειπες και είχα μείνει μόνος και... και..." ψέλλισε κλαίγοντας ο μικρός Ζαχαρίας. 

"Να μην φοβάσαι τίποτα. Η μαμά θα είναι πάντα δίπλα σου! Ακόμη κι αν δεν με βλέπεις θα με νιώθεις πάντοτε, επειδή η αγάπη που χαρίζεις δεν χάνεται ποτέ! Κι εγώ σε λατρεύω μοναδικέ μου!"

Όμως αυτή η στιγμή δεν κράτησε πολύ. Ξαφνικά η μουσική έγινε δυνατή και το αλογάκι του έφερε μπροστά του μια άλλη ανάμνηση...

Αυτή τη φορά έκλαιγε επειδή του έλειπε ο πατέρας του. Τη μαμά του την είχε χάσει, ένα χρόνο πριν. Ήταν πια εννέα χρονών. Σωστό αντράκι. Κι όμως δεν είχε κανέναν για να μιλήσει για το πρόβλημα που είχε στο σχολείο. Ήθελε να μιλήσει τόσο πολύ σε κάποιον, να του εμπιστευτεί το μυστικό του που βάραινε την καρδούλα του. Ένα παιδί στο σχολείο τον είχε χτυπήσει επειδή είχε χάσει το γκολ και η ομάδα τους είχε χάσει. Ο Ζαχαρίας δεν αντέδρασε καθόλου. Κατέβασε το κεφάλι και σιωπηλός έφυγε για το σπίτι του. Στο σπίτι του που δεν υπήρχε κανείς πια για να τον ακούσει. Ο μπαμπάς του δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ κι έτσι ο Ζαχαρίας το αποφάσισε! Δεν θα επιτρέψω ποτέ ξανά σε κανέναν να με χτυπήσει ή να με στενοχωρήσει. Αυτό ήταν. Από τα εννέα του χρόνια ωρίμασε απότομα και ορκίστηκε ότι θα ήταν δυνατός!

Η επόμενη ανάμνηση που είχε ήταν η φίλη του η Ελένη. Ήταν γείτονες και έπαιζαν συχνά μαζί οι δυο τους. Όταν όμως ο Ζαχαρίας έχασε τη μαμά του αποφάσισε πως δεν είχε κανέναν ανάγκη για να τον λυπηθεί κι έτσι σταμάτησε να βγαίνει στην αυλή για να παίζει με τη φίλη του. Τον επόμενο χειμώνα η Ελένη μετακόμισε με τους γονείς της κι έτσι δεν την ξαναείδε ποτέ. Έπεισε όμως τον εαυτό του ότι δεν την είχε ανάγκη. Μπορούσε να ζήσει και χωρίς φίλους!

Ποτέ λοιπόν δεν έμαθε που πήγε η Ελένη, η μοναδική του φίλη.

Ξαφνικά η μουσική έγινε απαλή κι ένα φως πλημμύρισε τον Ζαχαρία. Εμφανίστηκε πάλι η μητέρα του και ένα χαμόγελο εμφανίστηκε στα χείλη του. "Ζαχαρία μου θέλω να μείνεις όπως ήσουν πριν φύγω από δίπλα σου. Σου αξίζει να γίνεις ευτυχισμένος, αλλά έτσι όπως φέρεσαι στους ανθρώπους γύρω σου, θα μείνεις μόνος σου στο τέλος". Άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Την αγκάλιασε κι ένιωσε όπως παλιά! Της χάιδεψε τα μακριά της μαλλιά και κούνησε το κεφάλι του καταφατικά.

Η μουσική είχε σταματήσει από ώρα. Όλοι είχαν κατέβει από το Καρουζέλ κι έβλεπαν τον Ζαχαρία με κλειστά τα μάτια του να φωνάζει : "Στο υπόσχομαι!!!".

Άνοιξε τα μάτια του απότομα! Ένιωθε ότι ήταν πάνω στο αλογάκι μια ζωή ολόκληρη!

Έβλεπε τώρα τους ανθρώπους γύρω του με συμπάθεια. Σκεφτόταν όμορφα πράγματα γι' αυτούς.  Το είχε πάρει απόφαση! Θα ξαναγινόταν όπως ήταν μικρός. Με την αγνή καρδούλα του, όπως όλα τα παιδιά! Θα συμπεριφερόταν όμορφα στους υπαλλήλους του και θα τους μιλούσε με σεβασμό. Θα γινόταν γλυκός όπως το όνομά του! Το χρωστούσε στη μητέρα του! Το χρωστούσε στο παιδί που ζούσε ακόμη μέσα του, απλά είχε χάσει για λίγο τον δρόμο του! Τώρα όμως ήταν αποφασισμένος! Θα άλλαζε προς το καλύτερο!

Το καρουζέλ είχε κάνει το θαύμα του! Του έδειξε και πάλι τον δρόμο της αγάπης! Αυτόν που είχε ξεχάσει τόσο καιρό...

    Τρία χρόνια μετά, ο Ζαχαρίας ξαναπήγε στο μαγικό Καρουζέλ. Μόνο που τώρα δεν ήταν μόνος! Είχε μαζί  του όλους τους εργαζόμενους της εταιρίας του. Είχε κλείσει για όλους δωρεάν Χριστουγεννιάτικες Διακοπές στη μικρή πόλη! Όλοι ήταν χαρούμενοι! 

    Ο Ζαχαρίας όμως ήταν πραγματικά ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο. Δίπλα του ήταν η Ελένη, η παλιά του φίλη που τώρα είχε γίνει γυναίκα του και κρατούσε από το χέρι της  το παιδάκι τους. 

    Ο Ζαχαρίας περίμενε πώς και πώς να μεγαλώσει η κορούλα του και να πάνε αυτήν την εκδρομή στο Μαγικό Καρουζέλ. Καθημερινά  της έλεγε πόσο μαγικό και όμορφο ήταν και πως το αληθινό θαύμα είναι να κοιτάξεις μέσα σου και να ανακαλύψεις τη δύναμη της αγάπης! Αυτή που απλόχερα χάριζε πια σε όλους τους ανθρώπους δίπλα του! 

    Γιατί η αγάπη κάνει τη γη να γυρίζει...

Η αγάπη είναι μαγική... ένα θαύμα από μόνη της! Μόνο αυτή ζεσταίνει την καρδιά μας, ακόμη κι αν έξω κάνει παγωνιά!

Κι αν εσείς δείτε ένα Καρουζέλ στη μικρή μας πόλη, μην αμελήσετε να τρέξετε να ανεβείτε!!!