Yaşlı adam ağır adımlarla yürüyordu. Az önce şahit olduğu kavgayı hatırladı. İnsanlar ne kadar da küçük şeylerden ateş topuna dönüyorlardı artık. "Kimsede tahammül kalmamış" diye geçirdi aklından. 

Biraz ilerde karşısında Ahmet belirdi. Yüzü asık görünüyordu. Yaşlı adam Ahmet'in üzgün olduğunu hemen anladı ve ona neyi olduğunu sordu. 

Derinlere dalan Ahmet anlatmaya gönüllü değildi ama içinden bir ses de "konuş" diyordu. Belki yaşlı adamdan üzüntüsünü giderecek, kalbini hafifletecek bir söz duyardı. 

Ve öyle de oldu. Ahmet, büyük bir günah işlediğini ve çok üzüldüğünü söylediğinde yaşlı adamın ona anlattığı şu kıssa her şeyi değiştirmişti. 

Çok eski zamanlarda yaşamış ve çok kötü olaylara karışmış bir adam varmış. İsteyerek ya da istemeyerek tam 99 kişiyi öldürmüş. Tövbe etmek istiyormuş ama Allah'ın onu affedip affetmeyeceğini bilemiyormuş. Sorularının cevabını almak için bir rahibe gitmiş... 

Allah'ı hakkıyla bilemeyen rahip günahkar adama, Allah'ın onu affetmeyeceğini söylemiş. Bu söze çok sinirlenen adam rahibi de öldürüvermiş. 

Kalbi pişmanlıkla dolu olan adam yola koyulmuş ve  bu kez tavsiyeler üzerine başka bir din ve ilim adamının yanına gitmiş. 

Bu ilim adamı ona; "Tövbe et, Yüce Allah'ın affetmeyeceği günah yoktur. Yeter ki bu hatalarını bir daha tekrarlama" demiş. Ona, Allah'a ibadet edenlerin çok olduğu başka bir yere göç etmesini söylemiş.