წითელქუდა

იყო და არა იყო რა.იყო ერთი გოგონა,რომელიც საოცრად ლამაზი იყო,ბებომ მას წითელი ქუდი მოუქსოვა,რის გამოც წითელქუდა უწოდეს.

ერთხელ დედამ ღვეზელი გამოაცხო და გოგონას უთხრა:

- წითელქუდა, წადი ბებიასთან, ღვეზელი და ერბო წაუღე, თან გაიგე, ხომ ჯანმრთელად არის.

წითელქუდა გაემზადა და ბებიასაკენ გასწია, რომელიც სხვა სოფელში ცხოვრობდა.

მიდის ტყეში და უცებ შეხვდა რუხი მგელი.

მგელს ძალიან მოუნდა წითელქუდას შეჭმა, მაგრამ ვერ გაბედა, სადღაც ახლოს მეტყევეების ხმა ისმოდა.

მგელმა ხმა დაირბილა და გოგონას ჰკითხა:

- წითელქუდა, სად მიდიხარ?

წითელქუდამ არ იცოდა, როგორი საშიში იყო ტყეში გაჩერება და მგლებთან ლაპარაკი, მგელს მიესალმა და უპასუხა:

- ბებიასთან მივდივარ, ღვეზელი და ერბო მიმაქვს.

- შორს ცხოვრობს შენი ბებო? – ჰკითხა მგელმა.

- საკმაოდ, - უპასუხა წითელქუდამ, - აი, იმ სოფელში, წისქვილის იქით, ტყის პირას პირველ სახლში.

- გასაგებია, - თქვა მგელმა, - მეც მინდა ბებიაშენის მონახულება. მე ამ გზით წავალ, შენ კი აი, იმ გზით წადი. ვნახოთ, ვინ უფრო მალე მივა.

თქვა მგელმა და ყველაზე მოკლე გზით მოკურცხლა.

წითელქუდა კი ყველაზე გრძელი გზით წავიდა. არ ჩქარობდა, გზადაგზა ჩერდებოდა, ყვავილებს კრეფდა და თაიგულს კრავდა.

წითელქუდა წისქვილამდეც არ იყო მისული, რომ მგელი უკვე ბებიას სახლთან იყო და კარზე აკაკუნებდა:

- კაკ-კუკ!

- ვინ არის? – იკითხა ბებიამ.

- მე ვარ, თქვენი შვილიშვილი, წითელქუდა, - უპასუხა მგელმა დაწვრილებული ხმით. – სტუმრად მოვედი, ღვეზელი და ერბო მოგიტანეთ.

ბებია კი ამ დროს ავად იყო და ლოგინში იწვა. მას მართლა წითელქუდა ეგონა და გასძახა:

- ურდული ჩამოწიე და კარი გაიღება

მგელმა ურდული ჩამოსწია და კარი გაიღო.

მივარდა მგელი ბებიას და გადაყლაპა. ის ძალიან მშიერი იყო, რადგან სამი დღე არაფერი ეჭამა.

შემდეგ კარი დახურა, ჩაწვა ბებიას ლოგინში და წითელქუდას დაელოდა.