Merhaba arkadaşlar, ben Fufu. Sizi ağabeyimle tanıştırayım, adı Lulu. Annem bu aralar evde vakit geçirmemiz gerektiğini söyledi. Çünkü sağlıklı olmak için evde vakit geçirmemiz gerekiyor, en azından bir süre. Aslında annemle evde olmak çok eğlenceli. Bazı zamanlar evimizin bahçesine iniyoruz, babam bir bahçıvan kadar ustadır. Abimle kitap okuyoruz, dans ediyoruz. Bazen akşam için ekmek, bazen de kek yapıyoruz. Evde sevdiklerimizle olmanın keyfini çıkarıyoruz. Ama ben okulumu, öğretmenimi ve arkadaşlarımı çok özledim.

 Ailemle evde olmak çok güzel ama okulumun açılacağı günü heyecanla bekliyorum. Öğretmenim her gün bana etkinlikler gönderiyor, çalışmalar yolluyor, bazen de beni görüntülü arıyor, çok mutlu oluyorum. Odama gidip tüm çalışmalarımı hemen bitiriyorum. Annem ve babam her şeyin “Koronavirüs” yüzünden olduğunu söylüyorlar. Bütün gün haberleri dinliyorlar ve her gün daha fazla endişeli görünüyorlar. Ben de korkuyorum ama annem bu durumda korkmanın normal olduğunu söylüyor. Babam Korona’nın bir tür mikrop olduğunu söyledi. Kraliyet tacına benzediği için adına “Korona” deniliyormuş kadar inceymiş ki gözlerimizle görmemiz mümkün değilmiş. Ne kadar küçük olursa olsun vücudumuzun içine girerse bizi çok hasta ettirecek güce sahipmiş. Annem Korona’nın birbirimize dokunduğumuzda ve ağzımızı kapatmadan hapşırdığımızda bulaşan bir virüs olduğunu söyledi. Ellerimizi yıkamanın ve dokunduğumuz her şeyi çok temiz tutmanın ne kadar önemli olduğunu söyledi. Abimle ellerimizi yıkarken 20’ye kadar sayıyoruz, ellerimizi düzgün yıkamayı öğrendik. 

Dün arkadaşım Lola’nın dedesinin hasta olduğunu öğrendim. Lola çok üzgün. Ben de çok üzüldüm. Lola telefonda bana kimsenin dedesini ziyaret edemeyeceğini söyledi…

Aslında biz de çok endişeliyiz. Bu hastalık başladığından beri hayatımızda birçok şey çok değişti. Hastalığı ilk kez televizyonda görmüştük. Çin adı verilen çok uzak bir ülkede insanlar hastalanıyordu. Annemler televizyonda haberleri izlerken yanlarına gidersek televizyonu kapatıyorlardı ama biz abimle gizlice izliyorduk. Kardeş olmak bazen harika bir duygu. Sonra aniden okullarımız tatil oldu. Aslında sadece üç hafta ara verecektik ama hastalık o kadar arttı ki okullarımız yaz tatiline kadar hiç açılmadı. Önceleri televizyondan derslerimizi takip ettik. Öğretmenimizle, arkadaşlarımızla beraber sınıfta yaptığımız derslerin yerini tutmuyordu ama yine eğlenceliydi. Sonra öğretmenimizden haber geldi. Derslerimizi internet üzerinden yapacaktık. Çok mutlu olduk. Okula gidemesekte artık öğretmenimi ve arkadaşlarımı görecektim. Derslerimizi online yapıyorduk. Ama hayatımızdaki değişiklikler bu kadarla kalmadı. 

Bu hastalık çok ilginç. Koronavirüs denilen bir virüs hastalığa sebep oluyor. Çok kolay bulaşıyor.

Salgınla ilgili öğretmenim mektup yazma ödevi verdiğinde hemen şunları yazdım...

          Ayrıca hastalanmamak için öğretmenimiz, annemler ve haberler  özellikle üç kuraldan bahsediyor. Maske takmak, sosyal mesafeyi korumak ve hijyenimize dikkat etmek. Bu üç kural Lulu ile benim için çok kolay. Çünkü evden çıkmamız gerektiği zaman abimle hemen maske yarışı yapmaya başlıyoruz. Maskesini ilk takan kazanıyor. Tahmin edersiniz ki yarışı hep ben kazanıyorum. 

   Kalabalık yerlerden de uzak duruyoruz, böylece sosyal mesafemiz hep korunmuş oluyor. Geçen gün arkadaşım Lola ile sokakta karşılaştık, birbirimizi o kadar özlememize rağmen birbirimizle uzaktan selamlaştık ve bugünler geçince birbirimize yine eski günlerde olduğu gibi sımsıkı sarılmak için sözleştik.

    Annen nasıl biridir,  bize anlatacak olsan neler söylerdin?’ deseniz, ilk söyleyeceğim şey temizlik konusunda çok titiz olduğudur. Korona virüsün ortaya çıkmasıyla birlikte annemin bu titizliği kat ve kat arttı,abim, ben ve babam da temizlik konusunda sürekli tetikteyiz. İşten gelir gelmez babama ellerini yıkayıp yıkamadığını soruyoruz. Çoğu zaman abimle birlikte babam ellerini yıkarken İngilizce 20’ye kadar sayıyoruz ve babama artık durulayabilirsin işareti veriyoruz,  ardından da ‘virüslere bu evde geçit yoookkk’ diye bağırarak evde bir kovalamacadır başlıyor aramızda. 

 Annem ve babam alışveriş sonrasında da çok dikkatliler. Eve getirdiklerini annem doğrudan balkonumuza açık havaya bırakıyor. Ellerini güzelce yıkadıktan sonra aldıkları ürünleri bir güzel temizliyor. Ancak güzelce temizlendiklerinden emin olursa evimizin içine giriş izni veriliyor. Abimle birlikte anneme ‘Domatesler mutfak sınırlarına girebilecek temizlik vizesini hakkediyor mu sayın gümrük memurum?’ diye sorup onay belgesini aldıktan sonra domateslerin ve daha birçoğunun mutfağa taşınmasına yardımcı oluyoruz. Annem ‘gümrükçülük’ oyunumuza kahkahalarla eşlik ediyor.

   Biz ailecek gerekmedikçe evden dışarı çıkmamaya da çok özen gösteriyoruz. Ailemle bir sürü oyun icat ettik. Halimden çok memnunum derslerim, oyunlarımız derken sıkılmaya vakit kalmıyor.

Ama keşke pandemi öncesindeki günlerde olduğu gibi akrabalarımızla, arkadaşlarımızla, komşularımızla kısacası tüm sevdiklerimizle birlikte vakit geçirebilseydik. Hepimiz ailemizin ve arkadaşlarımızın değerini bu süreçte çok daha iyi anladık.İki bayram geçti pandemide, eskiden bayram tatillerinde otel tatili yapmak isterdik abimle. Havuzda yüzmek, çocuk kulübünde vakit geçirmek yeni yerler görmek isterdik ama bayram ziyaretleri yüzünden anne ve babamız bu isteğimizi reddederdi. 

Geçen bu iki bayramda akrabalarımızı ziyaret edememek aslında bayramların ne kadar önemli olduğunu, akrabasız geçen bayramların insanın içini nasıl acıttığını gösterdi. Anneannemin baklavasını, teyzemin köftesini, babaannemin su böreğini, halamın kalbura bastısını yemenin midemizi değil de ruhumuzu beslediğini anladık.Dışarıda geçirilen zamanın kıymetini, sosyalleşmenin önemini fark ettik. Bilgisayar ya da telefon üzerinden yapılan görüntülü görüşmeler bile yüz yüze yapılan gülüşmelerin, ağlaşmaların, sıcak bir kucaklaşmanın yerini tutamıyormuş bunu anladık. Oysaki sokakta oynarken arkadaşımızla kavga etmek sonra bir bakışma ile sorunlarımızı halletmek, dertlerimizi, sıkıntılarımızı, mutluluklarımızı paylaşmak eskiden ne kadar sıradan gelirdi. Artık tüm bunların özlemiyle yaşıyoruz.

Sabahları erken kalkıp okula gitmek ne zor gelirdi bazı günler, tatil olmasını iple çekerdik. Şimdiyse okula hasret geçirdiğimiz günleri yaşıyoruz. Keşke okullarımız biran önce açılsa da koşarak okula gitsek, aynı sırada iki kişi otursak, dersi öğretmenimiz sıraların arasında gezip başımızı okşayarak anlatsa, gözümüzün içine bakınca anlamadığımız yerleri fark edip bize yardımcı olsa, teneffüslerde arkadaşlarımızla doyasıya koşup oynasak, düşünce birbirimize sarılıp acımızı unutsak, kantinimiz açık olsa ya da evden getirdiğimiz beslenmemizi arkadaşımızla paylaşsak, aynı silgiye uzansak aynı topu oynasak… Özlenir mi tüm bunlar? Pandemi öncesinde kimin aklına gelirdi bu kadar izole bir hayat yaşamak?

Përshëndetje djema, unë jam Fufu. Më lejoni t'ju prezantoj me vëllain tim, ai quhet Lulu. Nëna ime tha që këto ditë duhet të kalonim kohë në shtëpi. Sepse për të qenë të shëndetshëm, duhet të kalojmë kohë në shtëpi, të paktën për një kohë. Në të vërtetë, është kënaqësi të jesh në shtëpi me mamanë. Ndonjëherë ne zbresim në kopshtin e shtëpisë sonë, babai im është aq i mirë sa një kopshtar. Po lexojmë libra dhe po kërcejmë me vëllain tim.

Ndonjëherë ne pjekim bukë dhe ndonjëherë tortë për mbrëmje. Ne kënaqemi kur jemi me të dashurit tanë në shtëpi. Por më mungon shumë shkolla, mësuesi dhe miqtë e mi. myshtë mirë të jem në shtëpi me familjen time, por mezi pres ditën e hapjes së shkollës sime. Mësuesi im më dërgon çdo ditë ngjarje, më dërgon punë, ndonjëherë më quan video, jam shumë e lumtur. Shkoj në dhomën time dhe menjëherë mbaroj të gjithë punën time. Nëna dhe babai im thonë se gjithçka është për shkak të "Coronavirus". Ata janë duke dëgjuar lajmet gjatë gjithë ditës, dhe duken gjithnjë e më të shqetësuar çdo ditë. Edhe unë kam frikë, por nëna ime thotë se është normale të kesh frikë në këtë situatë. Babai im tha që Corona është një lloj mikrob. Meqenëse i ngjan një kurore mbretërore, ishte aq e hollë sa u quajt "Corona" sa nuk mund ta shihnim me sy. 

Sado i vogël, nëse hyn në trupin tonë, ai ka fuqinë të na bëjë shumë të sëmurë. Nëna ime tha që Corona është një virus që transmetohet kur prekim njëri-tjetrin dhe teshtimë pa mbyllur gojën. Ai tha se sa e rëndësishme është të lajmë duart dhe të mbajmë shumë të pastër gjithçka që prekim. Ndërsa lajmë duart me vëllain tim, numërojmë deri në 20, mësuam të lajmë duart siç duhet.Dje mësova se gjyshi i shoqes time Lola ishte i sëmurë. Lola është kaq e trishtuar. Edhe unë jam i trishtuar. Lola më tha në telefon se askush nuk mund ta vizitonte gjyshin e saj… Në të vërtetë, ne jemi shumë të shqetësuar. Shumë gjëra kanë ndryshuar në jetën tonë që kur filloi kjo sëmundje. Ishte hera e parë që pamë sëmundjen në TV. 

Në një vend shumë të largët të quajtur Kinë, njerëzit po sëmureshin. Prindërit e mi do të fiknin televizorin nëse shkonim tek ata ndërsa shikonim lajmet në TV, por ne po shikonim fshehurazi me vëllain tim. Të jesh vëlla ndonjëherë është një ndjenjë e shkëlqyer. Pastaj papritmas shkollat tona ishin me pushime. Në të vërtetë, ne do të bënim vetëm një pushim tre-javor, por sëmundja u përkeqësua aq shumë sa që shkollat tona nuk u hapën kurrë deri në pushimin e verës. Ne së pari ndoqëm mësimet tona në televizion. Nuk ishte zëvendësim i mësimeve që bënim në klasë me mësuesit dhe miqtë tanë, por gjithsesi ishte argëtues. Pastaj, erdhën lajme nga mësuesi ynë. Ne do të bënim mësimet tona në internet. Ne ishim shumë të lumtur. Edhe pse nuk mund të shkoja në shkollë, do të shihja mësuesin dhe miqtë e mi. Ne po bënim mësimet tona në internet. Por kjo nuk ka të bëjë me ndryshimet në jetën tonë.