Bu kitap, etwinning ‘’Benim Hikayelerim ‘’ projesi kapsamında farklılıklar konusu ve engelli bireylerin yaşamlarıyla ilgili olarak bir farkındalık oluşturmak üzere hazırlanmıştır.

This book has been prepared within the scope of the etwinning "My Stories" project to raise awareness about the issue of differences and the lives of disabled people.

YAZAN: YASEMİN TİFTİK

CEMİL MERİÇ ANAOKULU

AYAŞ/ANKARA

Mutlu oyuncak dükkanı sınıfı öğrencilerine ve öğrenci velilerine

(5 yaş/B) katkılarından dolayı teşekkür ederim.

Happy toy shop class students and parents

Thank you (age 5 / B) for their contribution.

ARALIK 2020

DECEMBER 2020

Preview audio:

storyj.mp/acejfpxpz2uq

DÜŞÜNSENİZE BİR KERE…

Gülümser öğretmen her zamanki gibi gülümseyerek sınıfa girdi. Tüm öğrencilerine sevgiyle baktı .İçi tıklım tıklım ıvır zıvırla dolu çantasını masaya bıraktı ve çocuklara dönerek ‘’çocuklar bugün sizlerle bir çalışma yapacağız. Bu çalışmada size, vücudunuzdaki organlardan biri olmasaydı ya da görünüşünüz diğer insanlardan farklı olsaydı, neler hissederdiniz? diye soracağım. ‘’Anlaşıldı mı çocuklar?’’ dedi. Çocuklar kafalarını ‘’tamam’’ şeklinde öne arkaya sallayınca, Gülümser öğretmen gülümsedi. Bu ‘’anlaşıldı’’ anlamına geliyordu.

IF YOU THINK ...

Ms. Gülümser entered the classroom smiling as usual. He looked after all his students lovingly. She left his bag full of stuffed stuff on the table, and turning to the children, "children, we will do a study with you today. In this study, how would you feel if one of your body's organs did not exist or if your appearance was different from other people? I will ask. "Got it guys?" He said. When the children shook their heads "ok", the teacher smiled. This meant "understood".

Gülümser öğretmen öğrencilerine 5 dakika süre verdi ve beklemeye başladı. Öğrencilerden bazıları dokunarak çevresini tanımaya çalışıyor, bazıları kalemi ağzıyla tutuyor, bazıları tek ayağının üzerinde ilerlemeye çalışıyor, bazıları da ağzını kıpırdatıyor ama sesi çıkmıyordu. Bir öğrenci de vardı ki elleriyle kulaklarını kapatmış, etrafında olup bitenlere bakıyor ama anlam veremiyordu.

Ms. Gülümser gave her students 5 minutes and started to wait. Some of the students tried to get to know their surroundings by touching, some grabbed the pencil with their mouth, some tried to move on one foot, some moved their mouth but didn't make a sound. There was also a student who covered her ears with her hands, looking at what was happening around her, but couldn't understand it.

5 dakikanın sonunda öğretmen çocuklara tek tek sordu.

After 5 minutes, the teacher asked the children one by one.

‘’Tek ayağımın üzerinde yürümek çok zordu öğretmenim. Çok yoruldum’’ dedi ilk söz hakkı alan çocuk.

"It was very difficult to walk on one foot, Ms.Gülümser. I am very tired, "said the first child to speak.

‘’Gözlerim kapalıyken kendimi kötü hissettim. Karanlıklar içinde kaldığımı düşündüm. Dokunarak eşyaları tanımak ne zormuş. Gözlerim kapalı üzerimi giyinmek istesem kıyafetlerimin tersini düzünü karıştırabilirdim, yemek yerken yemeği üzerime dökebilirdim.’’ dedi gözlerini kapatan çocuk.

" I felt bad when my eyes closed. I thought I was left in the dark. How difficult it was to recognize things by touching. "If I wanted to dress with my eyes closed, I could mix up the reverse of my clothes, I could spill the food on me while I was eating." Said that boy who closed his eyes.

Kalemi ağzıyla tutan çocuktaydı sıra.’’Kollarımın olmadığını düşündüm’’ dedi ağlamaklı bir sesle. ‘’Resim yapmayı çok seviyorum, kollarım olmasaydı nasıl resim yapardım?’’ dedi.

It was the kid 's turn who holding the pen with his mouth. "I thought I didn't have arms," he said in a tearful voice. "I love painting, how would I paint if I didn't have arms?"

Ağzını kıpırdatan çocuk, el işaretleri yapmaya başladı sıra kendisine gelince. İşaretlerle bir şeyler anlatmak istiyor, fakat kimse onu anlamıyordu.

Moving his mouth, the boy started making hand signals when it came to him. He wanted to say something with signs, but nobody understood him.

Etrafına sessizce bakan çocuk, kulaklarını kapatan ellerini indirdi. ‘’Şarkı söylemeyi severim. En çok da dinlemeyi. Ya hiç duyamasaydım yılın en güzel şarkısını ‘’ dedi ve sustu.

Looking around quietly, the boy lowered his hands covering his ears. ''I love to sing. Most of all, to listen. What if I couldn't hear the best song of the year, "he said and stopped.

Kısa bir süre önce kayak yaparken ayak kemikleri çatlayan, ayağı alçıda olduğu için de bir süredir koltuk değnekleriyle okula gelen çocuk, ‘’ top oynamak isterdim’’ dedi. Devam etti sonra. ‘’Yürümek, koşmak isterdim. Ayak tırnaklarımı kesmek isterdim. İnsanın ayak tırnaklarını kesmesi ne güzel. Çünkü ayakları var, öğretmenim’’ dedi.

"I would like to play ball," said the child, whose foot bones were cracked while skiing, and who came to school with crutches for a while because his feet were in a cast. He continued later. "I would like to walk and run. I would like to cut my toenails. How nice it is to cut toenails. Because he has feet, my teacher, "he said.

Öğretmen çocuğun başına sevgiyle dokundu. Bir süre düşündükten sonra konuşmaya başladı. Çocuklar fazla söze gerek yok. 5 dakika boyunca vücudunuzun herhangi bir bölümünü kullanamadığınızda nasıl da zorlandınız, endişelendiniz, üzüldünüz, yoruldunuz.

The teacher touched the child's head lovingly.He started talking after thinking for a while. Kids, no need to say much. How hard you were, when you could not use any part of your body for 5 minutes, you were worried, sad, tired.