Bir zamanlar şirin mi şirin, güzel mi güzel ,kuş seslerinin her tarafta duyulduğu, ağaçların bulutlara doğru uzandığı bir orman varmış. Bu ormanın içinde dört iyi arkadaş yaşarmış. Her sabah erkenden ormanın yeni yerlerini keşfetmek için dolaşmaya çıkarlarmış.

Güneşli güzel bir günde   göl kenarında oturup konuşurlarken aralarında tartışma çıkmış. Tartıştıklarını gören çınar ağacı konuşmalarına kulak misafiri olmuş. Çocukların hayır beni seviyorlar, beni seviyorlar şeklinde ısrarlı konuştuklarını duymuş ve çocuklara şöyle seslenmiş.

- Merhaba çocuklar neden tartışıyorsunuz?

Benim adım ilkbahar. En çok beni severler. Çünkü benimle birlikte ağaçlar  ve  çiçekler açar, her taraf mis gibi  kokar, kuşlar, kelebekler kırlarda dolaşır, çocuklar parklarda oynamaya başlarlar, onun için beni daha çok severler.

Benim adım yaz. En çok beni severler. Çünkü onlara özledikleri sıcağı vererek çeşit çeşit meyvelerin olgunlaşmasını sağlarım. Denizin keyfini, dondurmanın serinliğini benim sayemde yaşarlar.