Unha noite as árbores decidiron que chegara o momento de marchar. Arrincaron con forza as súas raíces e rabuñando o terreo fóronse.

Á mañá seguinte, Goran emprendeu o camiño cara á escola. Demasiada calor e ningunha sombra baixo a que se resgardar.

En canto chegou deuse conta do que estaba pasando: o bosque desaparecera e naquel vasto deserto só se vían os buracos das árbores.

– Que pasou? –preguntou Goran aos animais que contemplaban a paisaxe desde fóra.

– As árbores marcharon –respondeu un esquío ancián.

– E eses onde van? –dixo o lince ao ver unha familia de colibrís atravesando o ceo cun montón de equipaxe.

– Mudámonos a outro niño máis estábel! –berrou dende o alto papá colibrí.

– Todos teremos que buscar unha casa nova –engadiu o esquío e, pouco a pouco, os animais emprenderon a súa marcha.

Na escola, Goran preguntábase se a árbore do seu xardín tamén se tería ido.

Na primavera era divertido bambearse nas súas pólas.

Na estación da calor a súa sombra protexíao do sol.

En outono gustáballe xogar coas coloradas follas que a árbore lle regalaba.

No frío inverno Goran observaba dende a súa fiestra e a árbore saudábao axitando as súas pólas.

Era o gardián do xardín. Era o seu amigo.

Cando remataron as clases, Goran apresurouse a saír. Unha áspera néboa gris inundaba as rúas da cidade, facía calor e era difícil respirar.

Cando chegou a casa a súa árbore estaba alí, pero por pouco tempo: estaba desenterrando as raíces.

– Non o fagas! –exclamou Goran, picándolle a garganta de forma cada vez máis molesta–. Ti es a última árbore!

– Exacto! Será mellor que me dea présa –respondeu el, asegurándose de que todas as súas follas estiveran listas para partir.

– Pero sen árbores estamos perdidos... acaso non estás ben aquí? –preguntou Goran mentres tusía.

– Prefiro irme coas miñas propias raíces antes de que me reduzan a cinzas ou me corten en mil anacos –contestou a árbore e, facendo tremer a terra, comezou a desaparecer naquela asfixiante néboa.

Entón Goran aclarou a garganta e berrou:

– Agarda! Esqueces unha cousa!

A árbore, que xa estaba na metade do xardín , virouse e dixo:

– A casiña quédoma. Sérveme para os paxariños.