Yazar: Ahmet Atakan Ulutaş

Bir varmış bir yokmuş, köyde yaşayan bir çocuk varmış. Bir salgın hastalığı olduğu için herkes evdeymiş. Okullar online eğitime geçmiş fakat bu çocuğun evinde internet yokmuş.

Çocuk da arkadaşlarıyla internet çeken dere kenarında bir yer bulmuşlar. Telefonla derse girerken telefon birden elinden kayıp dereye düşüvermiş. Çocuk hemen dereye koşmuş ve dere kenarında balık tutmaya çalışan dededen yardım istemiş.

-Dede, telefonum suya düştü alabilir misin?

Dede elini suya daldırmış ve son modeli bir telefon çıkarmış ve demiş ki: 

-Bu senin telefonun mu?

Çocuk:

-Hayır bu telefon benim değil.

Dede elini tekrar suya daldırmış ve bir önceki telefondan daha üstün özellikleri olan bir telefon çıkarmış ve demişk i: 

-Peki bu telefon senin mi? 

Çocuk:

- Hayır bu da değil.

Dede  üçüncü kez elini daldırmış ve bir telefon daha çıkarmış

-Peki bu telefon senin mi?

-Evet bu benim telefonum

-Evlat sen çok dürüst birisin, al bakalım bu son model telefonu.

Çocuk dedeye teşekkür etmiş, yanından ayrılarak arkadaşlarının yanına dönmüş.Ders arasında arkadaşı yeni telefonu fark etmiş ve

Onu nereden bulduğunu sormuş.

Çocuk olanı biteni anlatmış. Ardından dereye giden çocuk telefonu suya atmış.

 Dedeye:

- Telefonum dereye düştü alır mısın?

Dede elini suya daldırmış ve demiş ki: 

- Bu telefon senin mi?

Çocuk:

- Evet bu benim telefonum.

Dede:

- Hayır, yalan  söylüyorsun!Sen hiç dürüst biri değilsin, demiş ve çocuğa eski bir telefon vermiş.