Bir zamanlar,büyük şehirlerden uzakta, içinde her türden ağaçla dolu bir orman varmış. Uzun yıllardır burada olan ağaçların yanı sıra yeni filizlenen ağaçlarda yaşarmış bu ormanda...

Bir sürü ağacın arasından yükselen bir tepede sanki ormanı yukarıdan izliyormuş gibi görünen bir meşe ağacı varmış.

Meşe ağacı çok büyük olduğundan

pek çok kişi, bu ağacın ormanın  

en büyük ağacı olduğuna 

inanırmış. Hükümet bu ve 

benzeri ağaçları ulusal ormanın 

bir parçası ilan etmiş, bu da 

ağaçların odunculardan 

korunması anlamına geliyormuş.

Pek çok kişi şehir yaşamından kaçmak 

ya da aileleriyle yaptıkları tatiller 

sırasında bu ağaçları izlemek üzere 

ormana gelirmiş. 

Bu insanlar bazen  kamp kurar ya  

da piknik yaparmış.

Pek çok ziyaretçi de bu ağaçların 

altına sessizce oturup ne kadar

 görkemli olduklarını  izlerlermiş

Ulusal park koruması altında olmak bu ağaçları kereste olmaktan kurtarsa da doğal olaylardan koruyamaz. 

Karanlık bir gün ormanı büyük bir fırtına vurmuş.

Ceviz büyüklüğünde dolu taneleri düşmeye başlamış gökyüzünden. Rüzgar öyle güçlü esiyormuş ki pek çok ağacın yaprakları ya da dalları zarar görmüş ya da yok olmuş.Daha uzun ağaçların tepeleri rüzgarın şiddetiyle yan yatmış.

Meşe ağacı diğer ağaçlardan daha

 tepede olduğu için fırtınanın etkisini

 en çok hisseden ağaç olmuş. Rüzgar

 ve dolu taneleri yapraklarını 

koparmış, dallarını kırmış, ağacın çoğu

mahvolmuş.

Fırtına dinip güneş geri geldiğinde 

eskiden sık sık gelen ziyaretçiler

 ormana geri dönmüşler. 

Zarar gören ağaçları üzüntüyle

izlemişler. 

Çocuklar ailelerine sormaya başlamış.

‘Neden dünyada fırtına var?’

‘Bu ağaçları böyle yaralamak

 için ne kadar güçlü esmiş 

rüzgar?

‘Ağaçlar yeniden büyüyecek mi?’

‘Bu ağaçlar iyi olacak mı?’

Ziyaretçiler, orman korucusuna ağaçları kurtarmanın bir yolu olup olmadığını sormuşlar. Bu orman korucusu kadın, hayatı boyunca ağaçlar için çalışmış; babası da orman görevlisiymiş. Fırtınanın bazı ağaçlara zarar verdiğini, bazı ağaçları ise güçlendirip kararlı bir şekilde yaşamasını sağladığını anlatmış.

Aynı  zamanda orman koruyucusu bir 

ağacın  yeniden iyileşip güçlenmesine 

karar  verenin fırtına olmadığını 

da  anlatmış.

yaşadığı deneyimler sonunda bir 

ağacın kaderini fırtınadan sonraki 

bakımın ve ağacın yaşam gücünün   

belirleyeceğini de söylemiş.

Yüksek tepedeki büyük meşe ağacı 

her zaman orman koruyucusunun 

gözdesi olmuş. Büyük bir gövdesi ve 

gövdeden gökyüzüne uzanan büyük 

dalları varmış. 

Orman koruyucusu meşe ağacının

 uzun yıllardır hayatta olduğunu ve bu

yaşadığı süre boyunca pek çok 

fırtına atlattığını biliyormuş.

Ressamlar da bu meşe ağacının

 resmini yapmayı çok severmiş.

Orman koruyucusu fırtınanın ardından ağacı gözlemlemeye başlamış ve ziyaretçilerin söyledikleri kulağına ilişmiş.’Bu ağaç bir daha düzelmez.