Çok eski zamanlarda Elif adında çalışkan ve başarılı bir kız varmış. Elif dedesi, annesi, babası ve kardeşleri ile küçük şirin bir köyde yaşıyormuş.

Bir gün ailesi ve teyzesi İpek ile piknik yapmaya karar vermişler. Annesi çok becerikli bir kadınmış. Piknik için her çeşit yemek ve tatlılardan hazırlamış, Elif de annesi gibi hamaratmış. O gün de bir ziyafet sofrası kuracak kadar güzel yiyecekler hazırlayıp piknik için ormana gitmişler ve karınlarını bir güzel doyurmuşlar. 

Elif, ağaca iki tane salıncak kurmuş. Kardeşleri ile sallanmışlar, sonra ebelemece oynamışlar.

Ebelemecenin ardından yorulan Elif, bir ağaca yaslanıp dinlenmek istemiş. Bir anda yaslandığı ağacın yanında bir at belirivermiş. Kahverengi ve uzun yeleli, çok güzel bir atmış. Elif, yerinden sıçramış ve ayağa kalkmış. 

At ona “Merhaba Elif.” demiş. Elif çok şaşırmış, ardından ata “ Adımı nerden biliyorsun?” diye sormuş. “Ben insanların zihnini okuyabiliyorum, senin için bir sürprizim var.” demiş at.

Merhaba Elif.

Elif ata binip ormanın derinliklerine doğru gitmiş. At, ona bir ağaç göstermiş ve önünde durmuşlar. Bu ağaç ormandaki diğer ağaçlardan çok ama çok büyük ve görkemliymiş. 

Elif, ağaca uzun uzun bakıp gölgesine oturmuş ve ata “Sürprizin bu muydu?” diye sormuş. At “Bu ağaç çok ama çok özel, her bir yaprağı bir dileğini gerçekleştiriyor. Ama dileğini geri alamazsın. Her yüz yılda üç kişinin bu ağacın yaprakları ile üçer dilek dileme hakkı var.

Ağaç kötü amaçlı dilekleri kabul etmez, böyle dilekler de gerçekleşmez. Biz sihirli atlar yüz yılda bir üç kişiyi seçeriz, bu yüzyılın şanslı üç kişisinden biri de sensin, Elif. Bu yüzden çok iyi düşün ve dileklerini seç. 

Diğer yüzyıla kadar vaktin var, hiç acele etme, hemen karar verme.” demiş ve Elif’i sırtına alıp göklere yükselmiş. Elif, tüm bu yaşadıklarına inanamıyormuş. Birden maviliğin içinden bir kapı açılmış, bu kapı rengârenk bir dünyaya açılıyormuş.

Kapıdan içeriye girdiklerinde gök masmavi, ağaçlar yemyeşil, çiçekler rengârenk, güneş pırıl pırılmış. Elif bu manzarayı görünce büyülenmiş. At Elif’e kendi yuvasını, yaşadığı yeri göstermiş.

İnsan buranın güzelliği ile zamanı unutabilirmiş. Bu rengârenk dünyanın büyüsüne fazla kapılmadan zamanı hatırlayan Elif “Ailem beni çok merak etmiştir, acilen yanlarına gitmeliyim fakat kesinlikle buraya tekrar geleceğim.” demiş.