Merhaba

ben Elif

Merhaba

ben Fırat

Merhaba 

ben Buse

Merhaba 

ben Mehmet

    Elif , Buse , Mehmet ve Fırat aynı mahalle de oturan aynı okulda eğitim öğretim gören , birbirlerini çok seven dört arkadaştır.

     Küçük yaşlarda sokakta körebe, misket ve saklambaç oynayarak başlayan ve devam eden arkadaşlıkları tüm mahallenin dilindedir.

      Hazır cevap , giyimine çok önem veren süslü Elif, dürüstlüğe ve dostluğa çok önem veren Fırat, kendini beğenmiş, özgüvenli ancak karıncayı bile incitmeyecek kadar da merhametli Buse ve çalışkan babacan tavırlarıyla dikkat çeken Mehmet bir gün oturmuş kendi aralarında konuşurken bir anda geçen yaz başlarından geçen şu olayı hatırladılar :

Mehmet : Merhaba Fırat nasılsın ?

Fırat : İyiyim Mehmet, sen nasılsın ? 

Mehmet : Bende iyiyim . Fırat geçen yaz ormanda dolaşırken çalılıkların arkasından duyduğumuz sesi hatırlıyor musun?

Mahmut;

Fırat : Evet hatırladım hatta yanımızda Buse  ve Elif'te vardı. Bak Buse ve Elif'te geliyorlar. 

(Elif ve Buse, Mehmet ve Fırat'a selam verirler) 

Fırat :  Buse geçen yaz ormanda dolaşırken çalılıkların arkasından duyduğumuz sesi hatırlıyor musun ?

Hiranur;

Buse : Evet tabi ki de hatırlıyorum Fırat.

( Buse Elif'e dönerek  ) Hatta arkadaşlarımızı koruyacağımızı zannederek  duyduğumuz konuşmaları öğretmenimize doğru bir şekilde anlatmadığımız için çok pişman olmuştuk. Unutmak ne mümkün değil mi Elif ?

Zehra;

Elif : Evet o gün ormanda  duyduğumuz konuşmaları doğru bir şekilde anlatmadığımız için sonradan çok pişman oldum ve çok  üzüldüm.

Buse : Evet haklısın dürüst olmak gerekirse bende sonradan hatamı anlayıp çok üzüldüm.

(Bu konuşmaların ardından Mehmet, Fırat, Buse ve Elif çok uzaklara dalarak o günü hatırlarlar. Olay şu şekilde gerçekleşmiştir...) 

Nidanur;

Okulun son zamanlarıdır ve yaz aylarının sıcak havaları kapıya gelmiş dayanmıştır. Orman; ağaç yapraklarının etkisiyle serin ve kuş sesleriyle doludur. Bizim afacan dörtlü kendilerini atacak bir yer ararken  (aslında birazda eğlence arayışıyla) uzun bir yürüyüşün ardından ormana çoktan gelmişlerdir bile. Normalde çokça çalışkan ve babacan olan Mehmet ve sırdaşı Fırat önde yürümüş ve kızlardan önce bir çalılığın arkasına oturarak sohbete dalmışlardır. Tam bu sırada kızlar da onlara yetişmiş ve yanlarına oturmuştur. Bu oturuş onların okuldan birkaç arkadaşının itirafını duymalarıyla ilginç bir hal almıştır. Kulak misafiri olmak istememelerine rağmen içlerindeki merak duygusuna da yenik düşmüşlerdir.

Medine;

Behiye;

Mehmet, Fırat , Elif ve Buse sınıf arkadaşları olan Ali ve Mert'in kendi aralarında geçen şu konuşmaya şahit olmuşlardır.

Mert : Hayır çalışmadım Ali. Sen çalışabildin  mi ? 

Ali :  Bende çalışmadım. O yüzden anne ve babama hasta olduğumu ve sınava giremeyeceğimi söyleyeceğim.

Ali:  Mert  sen Matematik sınavına çalışabildin mı ? 

Mert : Yani sınava girmemek için ailene yalan söyleyeceksin öyle mi Ali? Ben böyle bir şeye cesaret edemem. Yalan söyleyince hemen yüzüm kızarır ve ailem anlar .Ayrıca hem öğretmenimizi hem de ailemi kandırmış olurum.

Münevver;

Ali : Dostum haklısın ama sence de yalan söylemek çok kurtarıcı değil mi? Hem ne yani kendimi kurtarmak için yalan söylediysem. Sadece sen bileceksin ,başka kimselerin haberi de olmayacak. Bence bir kere yalan söylemekten bir şey olmaz.

Hilal Zümra;

Mert: Ali anne ve babana hasta olduğunu söyledin diyelim, peki yalanın ortaya çıkınca ne yapacaksın?  Çalışmamış olabilirsin. Bende çalışmadım. Fakat ben dürüst olacağım ve daha fazla ders çalışarak eksiklerimi telafi etmeye çalışacağım.

Elif,Fırat,Buse ve Mehmet arkadaşları  Ali ve Mert'in konuşmasına tanık olmuşlardır. Kendi aralarında Mert''in söylediklerine hak vermiş olsalar bile  sınıf arkadaşları Ali' yi  korumak için duyduklarını kimseye söylememeye karar vermişlerdir. Hem bunu saklamanın kime ne zararı dokunabilirdi ki diye düşündüler. 

Melek;

Şevval;

Ormanda tanık oldukları konuşmadan sonra Mehmet, Fırat, Buse ve Elif ormanda eğlenmeye devam ettiler. Ertesi gün okula gittikleri zaman Ali'nin okula gelmediğini gördüler. Matematik sınavı öncesi Ali'yi soran öğretmenlerine hiç bir şey anlatmayan dört arkadaş sadece birbirlerine bakarak  (ormanda vermiş oldukları karara uyarak) susmayı tercih ettiler.

Feride;

Elif, Mehmet, Fırat ve Buse susmayı tercih ettiler ama tabi ki işler onların umduğu gibi gitmedi. Okuldan eve dönen Mert yemeğini yedikten sonra ilk iş olarak  Ali' yi  arayıp Matematik sınavı  öncesi öğretmenin onu sorduğunu ama hiç bir şeyi anlatmadığını söyledi .Ali de evdekilere söylediği  yalanı ve annesinin tüm gün onunla ilgilenmiş olmasının mutluluğunu anlatırken çok önceden odaya girmiş olan annesini göremedi. Annesi Ali ve Mert'in bütün konuşmalarını duymuştu. Annesi ve babası Ali'ye  söylediği  bu yalan için çok kızdılar ve hemen yarın okula gidip öğretmeninden özür dilemesi gerektiğini söylediler.

Bahargül ;

Ali ertesi gün  sabah erkenden hazırlanıp okula gitti. Anne ve babasına söz verdiği gibi bütün sınıfın önün de öğretmeninden özür diledi. Ailesinin ve öğretmeninin güvenini kaybettiğini bilen Ali güvenlerini tekrardan kazanmak için çok çalışacağına ve bir daha asla yalan söylemeyeceğine söz verdi. Ali özür diledikten sonra olayı bilip hiç bir şey söylemeyen Mehmet , Fırat , Elif ve Buse de hatalarını anlayıp yalan söylemek kadar yalana susmanın da hata olduğunun farkına vardılar.

Bahar;

Ali'nin konuşmasından sonra Mehmet, öğretmeninden söz isteyerek ormanda Ali ve Mert'in konuşmasını duyduklarını ama onların da susup hiç bir şey anlatmadıkları söyledi. Bir yalana susmanın da yanlış olduğunu ve herkesin etkilenebileceğini düşünemediğini  söyleyerek   sınıf arkadaşlarından özür diledi. Fırat, Buse Ve Elif' te söz hakkı isteyerek onlarda pişmanlıklarını dile getirdiler  ve bundan sonra dürüst olacaklarına söz verdiler. Mehmet, Fırat, Buse ve Elif o olaydan sonra söz verdikleri gibi bir daha hiç yalan söylemediler her zaman dürüst davrandılar. Çünkü onlar başlarından geçen bu olay sayesinde dürüst davranmanın önemini anladılar.