Μια φορά κι έναν καιρό σε  μια όμορφη και ήσυχη μικρή πόλη, την Ελασσόνα, ζούσαν πολλά ζωάκια. Άλλα ζούσαν στο μικρό της δάσος, άλλα γύρω – γύρω στον Ελασσονίτη ποταμό και άλλα πετούσαν  ψηλά στον πεντακάθαρο από καυσαέριο ουρανό.              

Δυστυχώς όμως μετά από ένα ξερό καλοκαίρι, χωρίς βροχές, ήρθε το φθινόπωρο και ο Ελασσονίτης ποταμός δεν είχε νερό για να πιουν τα καημένα τα ζωάκια. Έτσι λοιπόν συγκεντρώθηκαν όλα μαζί στο συμβούλιο των ζώων, για να αποφασίσουν τι θα κάνουν. Μέσα στη φασαρία και στην αναμπουμπούλα του συμβουλίου φώναξε η σοφή γριά χελώνα η κυρά Παγώνα: «να πάμε στον Όλυμπο να παρακαλέσουμε τους Θεούς να ρίξουν βροχή! Στο δικό μας βουνό κατοικούν και είμαι σίγουρη ότι θα μας βοηθήσουν!»

Όλοι σώπασαν . . . .

Μετά από λίγο ο αρχηγός τους, ο κυρ Λυκούργος ο αρκούδος συμφώνησε με την κυρά Παγώνα και χωρίς δεύτερη σκέψη φώναξε : «Φίφη σπουργίτη έλα εδώ . . . . . . . . . εεεεε και εσύ Τυράκη ποντικάκι . . . . . πλησιάστε. Θα τρέξτε γρήγορα στον Όλυμπο να βρείτε τον Δία……»

Κι έτσι ο Φίφης ο σπουργίτης και ο Τυράκης ο ποντικάκης ξεκίνησαν για τον Όλυμπο. 

Και  ενώ  ταξίδευαν και σκεφτόταν πώς θα πείσουν  τον Δία  να τους  βοηθήσει με την κατάσταση που είχε δημιουργήσει  η ξηρασία, πίσω στο δάσος  τα  πράγματα  γινόταν όλο και πιο δύσκολα . 

Ξαφνικά ο κυρ Λυκούργος δεν αισθανόταν καλά, άρχισε να κοκκινίζει , να έχει πυρετό και να χάνει μέρος από την όμορφη γούνα του.  Τότε κάλεσαν την κυρά Πιπίνα την κουκουβάγια, που ήταν η γιατρός του δάσους, να εξετάσει τον κυρ Λυκούργο. Και ναι, το κακό έγινε, είχαν να κάνουν με μια καινούρια αρρώστια! Η κυρά  Πιπίνα τόσα χρόνια γιατρός πρώτη φορά συνάντησε κάτι τέτοιο. Αυτήν την κατάσταση πρέπει να την προκάλεσε η ξηρασία σκέφτηκε η Πιπίνα . Μετά από τις εξετάσεις που έκανε η γιατρός,  ήρθαν τα αποτελέσματα  στο  δάσος!  Η κυρία Πιπίνα μάζεψε όλα τα ζωάκια και τους ανακοινώσε ότι ο κυρ-Λυκούργος  πάσχει από μια καινούρια ασθένεια και το όνομα της: ΚΟΡΟΝΕΡΟΣ, που μάλλον τον προκάλεσε η ξηρασία. Από δω και πέρα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί όλοι μας, είπε, μέχρι  να   βρεθεί λύση,  έχουμε να κάνουμε  με κάτι καινούριο όπως σας είπα ……..

Κανένα όμως από τα ζωάκια δεν άκουσε τα σοφά λόγια της κουκουβάγιας. Συνέχισαν την καθημερινότητά τους, χωρίς να τηρούν τους κανόνες υγιεινής.

Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή στο δάσος.

- Αχ, όχι την έπαθα! Έπεσαν τα δόντια μου, την ώρα που έτρωγα τα καρότα μου! φώναξε κλαίγοντας ο λαγός. 

Πολύ περίεργο, τα δόντια του λαγού είναι πολύ γερά! Πως συνέβη αυτό; Αναρωτήθηκαν τα υπόλοιπα ζώα. Πριν καλά-καλά καταλάβουν τι συμβαίνει, ήρθε ο κόκορας τρομαγμένος. 

- Το λειρί μου έγινε κίτρινο!

- Η ουρά μου δεν είναι πια φουντωτή! είπε το σκιουράκι.

- Γρήγορα, ο λύκος δεν μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι! είπε πανικόβλητος ο κόκορας.

Ο ΚΟΡΟΝΕΡΟΣ εξαπλώθηκε σε όλα τα δάση. Είναι πλέον ΠΑΝΔΑΣΙΑ...

Στο μεταξύ ο Φίφης κι ο Τυράκης  ταξίδευαν αμέριμνοι για τον Όλυμπο. Τα δύο ζωάκια περπατούσαν για μέρες, πέρασαν από πολλά μέρη, κινδύνεψαν από ανθρώπους, αυτοκίνητα, κακοκαιρίες... Διέσχισαν βουνά, ποτάμια και λίμνες... Το ταξίδι ήταν μακρινό και κουραστικό. Το ένα έδινε κουράγιο στο άλλο. Πότε το σπουργιτάκι κουβαλούσε στη ράχη του το ποντικάκι, πότε ο Τυράκης τον Φίφη.

Ώσπου μια μέρα είδαν μπροστά τους το μονοπάτι που οδηγούσε στο βουνό των θεών. Τα είχαν καταφέρει. Τα πρόσωπα τους πλημμύρισαν από χαρά. Η αποστολή τους είχε φτάσει στο τέλος της.

Ο Δίας θα έσωζε το δάσος ρίχνοντας βροχή η μήπως όχι; 

Καθώς λοιπόν προχωρούσαν ο Τυράκης κι ο Φίφης, εμφανίστηκε μπροστά τους μια γυναίκα αρματωμένη με ένα ολόχρυσο τόξο κι ένα σάκο γεμάτο βέλη. Τρομαγμένοι μήπως τους κάνει κακό κρύφτηκαν πίσω από ένα μεγάλο καταπράσινο έλατο. 

Ποιά να ήταν άραγε αυτή η περίεργη γυναίκα σκέφτηκαν; Ήταν η θέα Άρτεμις η προστάτιδα των ζώων και της φύσης. Κι αφού τους είχε καταλάβει εδώ και ώρα, τους πλησίασε και τους είπε….

- Για ξετρύπωστε εσείς οι δύο από εκεί. Πώς από εδώ…. Μπορώ να σας βοηθήσω;;; 

Ο Τυράκης και ο Φίφης βγήκαν διστακτικά από την κρυψώνα τους για να της μιλήσουν. 

- Είμαστε ο Τυράκης κι ο Φίφης. Κάναμε μεγάλο δρόμο για να φτάσουμε ως εδώ! Ψάχνουμε τον Δία! Μήπως μπορείς να μας βοηθήσεις; Μας βρήκε μεγάλο κακό! Η ξηρασία προκάλεσε σοβαρά προβλήματα και θέλουμε να τον παρακαλέσουμε να ρίξει βροχή για να σωθούμε. 

- Μμμμμμ……. Για να δω τι μπορώ να κάνω! Ίσως σας κλείσω ένα ραντεβού, μόνο αν περάσετε μια από τις δοκιμασίες μου…. 

Λοιπόν, η δοκιμασία σας είναι να μπείτε στη σπηλιά που θα σας δείξω και να μου φέρετε το σεντούκι με τα ρουμπίνια. Προσέξτε μη σας τσιμπήσει ο σκορπιός που τα φυλάει. Ο Φίφης κι ο Τυράκης μπήκαν στη σπηλιά, βρήκαν το σεντούκι και ξεγέλασαν τον σκορπιό. Ο Τυράκης απέσπασε την προσοχή του σκορπιού τρέχοντας πέρα δώθε και ο Φίφης πέταξε όσο πιο ψηλά μπορούσε πάνω από τον σκορπιό και πήρε το σεντούκι με τα ρουμπίνια. Βγήκαν χαρούμενοι από τη σπηλιά.

- Μπράβο σας περάσατε τη δοκιμασία είπε η θεά Άρτεμις. Πάω να ρωτήσω τον Δία αν έχει χρόνο να σας δει.

Και ναι, ο Δίας δέχεται να τους συναντήσει... Έτσι οι δύο φίλοι   ανέβηκαν πάνω σε ένα σύννεφο, το οποίο τους έφερε μπροστά στο βασιλιά των θεών. Ο Δίας αγέρωχος καθόταν πάνω σε έναν ολόχρυσο θρόνο κρατώντας το σκήπτρο του, που είχε σχήμα κεραυνού...................... 

-Μικροί μου φίλοι τι ζητάτε από εμένα;

-Καλέ μας Δία, ήρθαμε να σε παρακαλέσουμε να ρίξεις βροχή στην μικρή μας πόλη, την Ελασσόνα, έτσι ώστε να γεμίσει το ποτάμι νερό για να σωθούν όλα τα ζώα και τα δέντρα, που νοσούν από  ΚΟΡΟΝΕΡΟ..... Ο Δίας τότε βρόντηξε το σκήπτρο του στη γη ......ο ουρανός μονομιάς έγινε μαύρος, αέρας δυνατός άρχισε να φυσάει και.....ναι...άρχισε επιτέλους να βρέχει.....!!!!!

Τα δύο ζωάκια έμειναν έκπληκτα! Η χαρά τους ήταν απερίγραπτη! Άρχισαν να φωνάζουν τόσο δυνατά, που ο αντίλαλός τους έφτασε στο απέναντι βουνό. Ήθελαν με κάθε τρόπο να ευχαριστήσουν τον Δία. Έτσι λοιπόν τον ρώτησαν, τι είναι αυτό που θα τον έκανε πραγματικά χαρούμενο! Θα ήμουν ευγνώμων αν κι εσείς με τη σειρά σας προσέχετε τη φύση, τα δάση, τα ποτάμια, έτσι ώστε να ζούμε σ’ ένα υγιές, πράσινο περιβάλλον!

            Και να θυμάστε αγαπητά μου ζωάκια, όταν κάνουμε κάτι καλό, αυτό επιστρέφει πάντα σε μας!

            Άκουσαν τα σοφά του λόγια και φεύγοντας τον ευχαρίστησαν και του υποσχέθηκαν να μεταφέρουν όλα όσα τους είπε και στα άλλα ζώα του δάσους. Έτσι λοιπόν, χαρούμενοι πήραν το δρόμο της επιστροφής. Δεν έβλεπαν την ώρα να συναντήσουν τους αγαπημένους τους και να σιγουρευτούν ότι όλα πάνε καλά.

Η επιστροφή τους όμως δεν ήταν εύκολη! Η βροχή που έριξε ο Δίας, έγινε καταιγίδα κι όλα άρχισαν να δυσκολεύουν για τον σπουργίτη και το ποντικάκι, που είχαν σταματήσει σε μια πηγή να πιουν  νερό. Η πηγή με τα ορμητικά της νερά άρχισε να τους παρασέρνει με δύναμη πότε δεξιά… πότε αριστερά….κι εκείνοι πιασμένοι χέρι - χέρι και κατατρομαγμένοι άρχισαν να καλούν «Β Ο Η Θ Ε Ι Α Α Α Α…..Β Ο Η Θ Ε Ι Α Α Α Α ….»!

            Ξάφνου, εμφανίστηκε μπροστά τους μία όμορφη πεταλούδα που πάνω της καθόταν η νεράιδα των ζώων, που με το ραβδάκι της έριξε χρυσόσκονη στους δύο φίλους και με ένα μαγικό τρόπο τους ανέβασε στη ράχη της και τους μετέφερε σε ένα ασφαλές μέρος για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους!

            Ο Φίφης και ο Τυράκης ευχαρίστησαν τη νεράιδα και συνέχισαν γεμάτοι χαρά προς το δάσος!

Καθώς περπατούσαν, συνάντησαν έναν κυνηγό. Τρομαγμένοι προσπάθησαν να κρυφτούν. Ο κυνηγός όμως τους είδε και τους πήρε στο κατόπι. Πυροβόλησε προς το μέρος τους και ..... πέτυχε λιιιίγο τη φτερούγα του Φίφη.