ASLA PES ETME

Poliklinikanın Baktereologiya üzrə mütəxəssisi Leyla xanım gərgin iş gününə qısa bir fasilə verdi.Üzündə məşəqqətli əməyin nəticəsində yaranmış tər damlacıqlarını silərək adəti üzrə davam etdiyi gündəliyini açdı.Bu gün həmişəki günlərdən daha çətin və gərgin sürdüyündən gündəliyinə necə və haradan başlayacağını qərarlaşdıra bilmirdi.Bir az düşündükdən sonra ilk cümlələrini yazmağa başladı. Burada qeyd olunmuşdu:

Bugün çok erken kalktım. Hemen polikliniğe gitmem gerekiyordu.Arabaların anahtarlarını alıp aşağı indim ve polikliniğe doğru yol aldım. Vardığımda sipariş verdiğimiz bütün malzemelerin geldiğini gördüm ve odama geçtim.

Malzemeleri yerleştirmeye başladım.Yeni malzemeleri kullanmakta çok zorluk çekeceğimi düşündüm.Ancak yakın arkadaşım Bakteriyoloji Uzmanı Elif bana yardım edeceğini söyledi.Birlikte malzemeleri kontrol ettik.

Elif ile beraber kontrol ettiğimizde malzemelerin eksiksiz olduğunu gördük. Daha önce görmediğim malzemeleri de Elif bana anlattı .3 ayda dünyaya yayılan ve küresel salgını dönüşen covid -19 hastalığı için bir şeyler yapmam gerekiyordu. Ve her şey hazırdı. Elif 'e baktım,şöyle söyledim :"Bizimle çalışmak ister misin?"

Elif bana seve seve yardım edeceğini, bundan mutluluk duyduğunu söyledi. Ama sadece ikimiz yetersiz olabilirdik, başkalarına da haber vermemiz, yardım istememiz gerekiyordu. Elife de söyledim ve arkadaşlarımıza haber verdik.

Arkadaşlarımız çağrılarımıza olumlu cevaplar verdiler.Hep birlikte hem çok eğlenceli vakit geçirdik hem de çok iyi iş çıkardık.Artık çok mutluydum.

Her şey güzel ilerliyordu. Birsürü çalışmalar yapıyorduk. Büyük bir ekip kurmuştuk. Gece gündüz demeden harıl harıl çalışıyorduk. İnsanları kurtarmaya çalışıyorduk.  Artık uyku nedir bilmiyorduk. Bu sırada sürpriz bir gelişme oldu. Çalışmalarımız sadece covit hastalığı değil daha sebebi bilinmeyen bir çok hastalığında tedavisinde kullanılabilecekti

Çalışmalarımız meyvesini vermeye başlamış ve büyük bir ilerleme kaydetmiştik.Ta ki o sarsıcı kara haberi alana kadar.Herkes şaşkın ve bir o kadar korkmuş ifadelerle birbirine bakıyor kimseden çıt çıkmıyordu. 

Şimdi ne olacaktı? Verdiğimiz emekler boşa mı gitmişti? Herkes şaşkınlıkla birbirine bakarken ben buna bir son verdim. Virüs mutasyona uğramış olsa da biz yılmadan devam etmeliyiz, dedim.Arkadaşlarım da bana destek verdi.Hep birlikte daha fazla ne yapabiliriz diye araştırmalarımıza başladık.

Birkaç gün boyunca gece gündüz çalışıp yeni tedavi yöntemleri bulmaya çalıştık. Yoğun bir çalışma ve azim sonucu olarak mutasyonlu virüse karşı koyabilecek bir çalışma yapmış ve galiba bu sefer başarmıştık. Çalışmamızı tamamladıktan sonra insanlar üzerinde denemeye başladık. Her seferinde olumlu sonuçlar alıyorduk. Uzmanlar ülkemizde insanların bizim çalışmamız sayesinde virüse karşı direnç kazandığını söylüyordu ve bu güzel haber bizi o kadar mutlu ediyordu ki anlatamam.

Birdenbire bütün dünyada haber olduk,tanındık.Hepimiz çok mutluyduk.Hep birlikte çözüm bulanamayan virüslere çözüm buluyorduk.ama işte o gün...

Her zaman olduğu gibi çalışmalarımıza devam ederken bana bir telefon geldi. Annem... Covid-19'a yakalanmıştı. Annem ve babam başta çok yoğun çalıştığım için söyleyip üzmek istememişler fakat durumu kötüye gittigi için haber vermek zorunda kalmışlardı.

İki çare vardı:
İlki yeni uygulamaya soktuğumuz tedavi yöntemlerini denemek.
Diğeri ise acı sonu beklemek...

Tabiki yeni tedavi yöntenmlerini uygulamaya koyulduk.
Anneme uygulanan tedaviden hiçbir sonuş alamıyorduk.
Umudumu kesmiştim, çok üzgündüm.
Bu durumdan annemi nasıl kurtaramadım diye düşünürken annem, tedavilere cevap verdi.
Dünyalar benim olmuştu.O günden sonra öğrendiğim şey şu oldu:

''NE OLURSA OLSUN ASLA PES ETME