2. TAKIM

             KURAKLIK VE SABIR

1.Pınar Ö. -Şehit Yakup Özel OO
2.Furkan Efe B. - Seher Vuslat Aytemiz OO
3.Zeynep Naz S. -Turgut İçgören OO
4.Adil D. - Karacaoğlan OO
5.Defne K. - Kayadibi OO

    Koordinatör : Nazmiye BAYRAMBEĞ

                 3. TAKIM

        DÖNÜM NOKTASI                  

1.Sudenaz Y. -Galip Çetin OO
2.Ecrin D. - TOKİ M. Akif Ersoy OO
3.Ümran K. -Şehit Yakup Özel OO
4.Furkan G.- Karacaoğlan OO
 5.Göktuğ A. -Kayadibi OO

6.Ediphan D. - Seher Vuslat Aytemiz OO.

Koordinatör :    Reşat ÖZBAY

              4. TAKIM

   DEFNE’NİN DEPREM ANISI

1. F. Ebrar G. -Galip Çetin OO
2.Mert T. -Şehit Yakup Özel OO
3.Ayten İ. -Karacaoğlan OO
4. Ecrin K. - Turgut İçgören OO
 5. Dicle B.- Kayadibi OO

6. Eylül N. - Seher Vuslat Aytemiz OO

  Koordinatör :    Emre DAĞİLMIŞ

            5. TAKIM

     NURİ AMCANIN AKİDE ŞEKERİ

1.İclal D. -Şehit Yakup Özel OO
2.Rahman G. -Karacaoğlan OO
3.Mennan Y. - Turgut İçgören OO
4. M. Naz O. -Galip Çetin OO
 5.Samira K. - Seher Vuslat Aytemiz OO

Koordinatör : Fatih ŞAHİN

          6.TAKIM

       ESİN’İN DUYARLILIĞI

1.Sebiha O. - Şehit Yakup Özel OO
2. Hacer K. - Seher Vuslat Aytemiz OO
3.Ali A. - Galip Çetin OO
4. T. Kaan T. - Galip Çetin OO
5. Cansın K. - TOKİ Mehmet Akif Ersoy OO

       Koordinatör :  Gözde KÖSE

7. TAKIM

KAYIP SAAT İÇİNDE YİTİRİLMEYEN DEĞERLER

1.Selçuk O. -Şehit Yakup Özel OO
2.Elif B. -Galip Çetin OO
3.Halime S. - Turgut İçgören OO
4. Muhammet İ. - Kayadibi OO
5.Kerem Y. - TOKİ Mehmet Akif Ersoy OO

        Koordinatör :  Havva ÜNLÜ

                 Gözlerini açmaya çalıştı ama sanki göz kapaklarında tonlarca yük var gibiydi. Neden sonra hafifçe araladığı gözleriyle etrafını süzmeye başladı. Neresiydi burası?  Odadaki her şey yabancı geldi kesinlikle bilmediği bir yerde yatıyordu. 

       ORMANDAN GELEN DOSTLUK

        Başını çevirmediği halde, yan tarafından yanağına vuran sıcaklık, yanık odun kokusu, çıtırtıların oluşturduğu müzikten anlayabiliyordu. Bir şöminenin yanındaydı. 

        En son neler yaptığını hatırlamaya çalıştı. Anne babasıyla arabanın içindeydi, şarkılar söyleyip gülüyorlardı. Sonra sık ağaçların olduğu koyu yeşil bir ormanda durdular, babası mangalı yakmakla uğraşıyordu; annesi ise salata yapmaya koyulmuştu.

         “Ben de babamı bir süre izledim, sonra kuru odun parçaları toplamak için çevrede gezinmeye başladım.” diye düşündü çocuk.

         Peki neden şimdi bu hiç bilmediği odadaydı? Annesiyle babası neredeydi? Başı neden zonkluyordu? Kafasında daha bunun gibi birçok soru dönüp dururken, birden kapının açıldığına işaret bir gıcırtı sesiyle irkildi.  

        Önce kapının açıldığını ardından  ayak seslerinden içeri doğru giren birinin olduğunu anlamıştı. Ayak sesleri durdu. Yanında duran adamı korkarak süzdü. Beyaz saçlı, uzun boylu, çamurlu botlarıyla yaşlı bir adam karşısında durmuş ona bakıyordu.

- Karnın aç mı evlat?

- Siz kimsiniz? Benim burada ne işim var?

      - Evlat, seni ormanda bulduğumda, bir ağacın altında baygın yatıyordun.

       Yavaş yavaş olanları hatırlamaya başladı. Odun toplamak için ormanın içinde ilerlediğini, sonra çalıların arkasında bir çıtırtı duyduğunu hatırladı. Korkuyla kaçmaya çalışırken ayağının bir anda taşa takıldığını ve tozlu yolda yokuş aşağı yuvarlandığını anımsadı. Elini başının arkasına götürdü. 

        Zonklamanın sebebini şimdi daha iyi anlıyordu. Kafasının arkasındaki şişliği fark etmişti. Demek kaçmaya çalışırken düşünce, kafasını da bir yere vurmuş ve bayılmıştı.

- Evlat, daldın. Neler geçiyor aklından?

- Nasıl bayıldığımı hatırladım.

- Yalnız başına ormanda ne işin vardı? Annen baban nerede?

- Annem ve babamla pikniğe gelmiştik. Sonra çalı çırpı toplamak için ağaçların arasında ilerledim, bir ses duyup korkunca kaçmaya başladım ve sonuçta gözlerimi bu odada açtım. Bana yardım edebilir misiniz?

- Elbette evlat. Ama önce bir şeyler yemelisin ki gücün yerine gelsin. Sen yemeğini yerken, ben de senin üzerine uygun bir şeyler bulayım. Üstün başın toz kir içinde kalmış.

- Tamam, çok teşekkür ederim.

       Odadan çıkan yaşlı adam bir süre sonra elinde dumanı tüten çorba kasesiyle geri döndü.

    Hızlıca önüne konan çorbayı içerken bir taraftan da annesini ve babasını düşünüyordu çocuk. Kimbilir ne kadar merak etmişlerdir. 

- Evde telefonum yok evlat. Hava kararmaya başladı bile, istersen yarın ilk ışıkla aileni aramaya çıkabiliriz. 

     Bir an önce evine dönmek istemesine rağmen yorgunluğu ağır basmıştı. Adamın önerisini kabul etti.

- Bu arada benim adım Ahmet, ya senin adın ne evlat?

- Benim adım da Emir. 

İlk korkusu geçen çocuk, yaşlı adamın yanında duran köpeği yeni fark etmişti. Bu köpek çalılıkların arasından karşısına çıkan köpekti. 

    “Aslında hiç de korkulacak bir köpek değilmiş.” diye düşündü.  Ama o anki korku ve paniği yüzünden olaylar bu hale gelmişti.

Günün yorgunluğu kendini hissettirmeye başlamıştı. Bir süre sonra uykuya daha fazla karşı koyamayarak gözleri kapandı, huzursuz bir rüyaya daldı.

         Sabah olmuştu, gözlerini açtı. Nerede olduğunu bir an anlayamasa da sonradan dün olanları hatırladı. 

    Gözleri yaşlı adamı aradı ama bulamadı. Hızlıca yataktan fırladı. Kapıyı açınca, yaşlı adamın kucağında odunlarla geldiğini gördü.

- Uyandın mı evlat? Ben de sen uyurken odun toplamaya gittim. Şöminemizi yakıp güzel bir kahvaltı yapar, sonra da yola koyuluruz.

Hızlı bir şekilde şömineyi yakıp, sıcacık odada kahvaltılarını yaptılar. Sonra yaşlı adamla birlikte ağaçların arasında yürümeye başladılar. Bir taraftan da “annneee, babaaa” diye bağırıyordu. Birden adını duyar gibi oldu. 

      Sanki uzaklardan bir ses, “Emirrr” diye bağırıyordu.

     Sesin geldiği yöne doğru koşmaya başladılar. Ağaçların arasında anne ve babasını gördü. Aman Allah’ım gerçekten onlar mıydı?

Annesi “oğluummm” diyerek oğluna doğru koştu. Ailesine kavuşan Emir’in mutluluğuna diyecek yoktu. Emir’in yokluğunu fark ettiklerinde elleri ayaklarına dolanmış, her yerde çocuklarını aramışlardı. 

     Yaşlı adamı sonradan fark eden çift soru dolu gözlerle yaşlı adama baktılar. Emir ailesine başından geçen olayları bir bir anlattı. 

     Yaşlı adama teşekkür eden ailesi, Ahmet amcaya teşekkür etmek amacıyla, onu evlerine misafir olarak davet ettiler. 

Bu olaylardan sonra Emir’in babası ve Ahmet amca sıkı dost oldular. Kimsesi olmayan Ahmet amca da onları kendi ailesi yerine koyup onlara sonsuz bir sevgiyle bağlandı.

     Kötü başlayan bir hikaye, ömür boyu sürecek bir dostlukla sonuçlanmıştı.

                                   SON

       Kuraklık köyümüzün barajları çok kuruttu. Köyümüzün her yerinde yeşillikler ve hayvanlar vardı. Çok güzel bir yerdeydik ve çok mutluyduk ama  kuraklık üzerimize kabus gibi çöktü..

KURAKLIK ve SABIR

       Hepimiz çok üzülüyorduk. Bu durum bizim ağaçlarımızı, bizim ormanlarımızı çok kötü etkiliyordu ama biz hep sabrediyor bekliyorduk, yağmurun yağmasını ve doğamızın tekrar güzelleşmesini çok istiyorduk. Aile büyüklerimizde bu durumdan şikayetçilerdi ve onlarda çok üzülüyorlardı. Bu durum birçok hayvanımızı da  kötü etkiliyordu. Biz hep sabrederdik ve dua ederdik çünkü elimizden başka bir şey gelmiyordu. Biz hep doğamızın tertemiz, yemyeşil olup eskisi haline dönmesini isterdik.

      Günlerce sabırla yağmurun yağmasını bekledik ama yağmur bir türlü yağmıyordu. Köyün büyükleri bu konuda bir şeyler yapmalıydılar. Yoksa kuraklıktan tarım yapamayacaklar, hayvanlar ve insanlar susuz kalacaktı. Bu durum artık çok ciddi ve önemliydi. Büyükler bu konuyu tartışmak ve bir çözüm bulmak için bir toplantı düzenlediler. Toplantıda benim gibi çocuklar yoktu. İçerde ne olup bittiğini çok merak ediyordum. Sabırla toplantının bitmesini bekledim. Saatler sonra toplantı bitti.

      Büyüklerin verdiği kararlar şöyleydi: Artık suları boşa harcamamalı, çevreye geri dönüşüm kutuları koymalı, kurak toprakları ağaçlandırmalıydık. Ayrıca insanlar bunları unutmasın diye köyün girişine bu konuyla ilgili bilgi veren birçok afiş asılmalı ve köyümüze gelen herkes bu kurallara uymalıydı. Toplantıda alınan kararlar herkese haberdar edildi. Anlaşılan toplantı işe yaramıştı.

         Ama bu toplantı sadece köyümüzde ve bazı bilinçli şehirlerde değil her yerde yapılmalıydı ve herkes bilinçlendirilmeliydi. Bende sosyal medyadan belki sesimizi duyurabiliriz dedim ve bunun için anne ve babamdan yardım aldım. Annem ve babam bunun iyi bir fikir olduğunu, bunu tüm köylü halkına söylememiz gerektiğini anlattılar. Ben hem fikrimin işe yarayacağına hem de dünyamızın kuraklıktan kurtulacak olmasına çok sevindim.

      Çok geçmeden annem bütün köylü halkıyla konuştu ve köylü halkı yeni bir toplantı daha yaptı. Bu sefer genç fikirlere de yer verildi. Atatürk'ün dediği gibi ‘‘Ey yükselen yeni nesil! Gelecek sizindir.’’ Geleceğimizi kurtarmak için bize de çok iş düşüyordu. Toplantı sonunda çok güzel fikirler çıktı.

      Bu fikirlerden bazıları şunlardı: Birkaç haber kanalına çıkıp röportaj yapmak, sosyal medyada sesimizi duyurabilmek ve dilekçe yazmaktı.  Bu fikirler herkese çok mantıklı geldi. Bazıları sosyal medyadayken bazıları dilekçe yazmaktaydı. Sanki bu işin sonu iyiye gidecek gibiydi. Sabırla bekleyip görecektik olup bitenleri. Aradan birkaç gün geçti ve hala bir şey yok gibiydi. Sadece sosyal medya işe yaramış duruyordu. 

      Zaten bizim köyümüz ve bazı şehirler yavaş yavaş normale dönüyordu, hayvanlarımız iyileşmeye başladı, ekinler boy verdi ama önemli olan Türkiye'yi daha yeşil ve daha sulak yerlere çevirmekti. Bunun için bir toplantı daha yapıldı ve o toplantıda şöyle bir fikir sunuldu: Afiş hazırlayıp köyün her yerine asalım. Bu fikirden sonra afiş yapımlarına başlandı.

       Ben de arkadaşlarımla oyun oynarken bir aracın yoldan geçtiğini gördük, yanılmıyorsam ben birkaç adet kamera gördüm ve habercilerin geldiğini düşündüm. Araba meydanda durdu ve gerçekten habercilermiş herkes çok sevindi. Muhtarda arabayı görmüş olmalı ki meydana geliyordu. Haberciler muhtarla röportaj yaptıktan sonra yer şeyin yoluna girmesi bekleniyordu.

      Ve her şey istendiği gibi gitti. Haberciler televizyonda yayın yaptı. Aslında daha sonuç belli değildi. Ama biz yine de sabır içerisinde bekledik. Hani bir tohumu toprağa atıp da, bakımlarını yapıp, büyümesini beklersiniz. Hiçbir umut vermez ama yine de siz sabırla beklersiniz. O da günler geçtikçe büyür ve kocaman ağaç olur ya, aynen her şey öyle gitti. O haberden sonra Türk halkı daha bilinçli olmaya başladı. Ağaç ekme kampanyaları arttı. Bide bununla kalmayıp. Herkes katıldı.

      Ve yüzlerce, binlerce hatta milyonlarca fidan, yetişkinliğe doğru yürümeye başladı. Sonra millet suyun değerini bilip, tasarruflu kullanmaya çoktan başlamışlardı. Ve Türkiye, daha ağaçlık ve sulak olmak için ilk adımlarını atmış oldular. Bizde öyle kalır mıyız hiç. Sevinçten herkes birbirine sarıldılar. Ve bunu kutladılar. Bende kalır mıyım hiç? Bende arkadaşlarımla sevindik, birbirimize sarıldık ve bunu kendimizde kutladık.

     Türkiye artık kurak bir yer olmayacaktı. Artık Türkiye daha ormanların gür  olduğu,  şu imkanlarının bol olduğu muhteşem hatta cennet gibi olacaktı Türkiye. Bu da Türkiye gelişip, kocaman bir devlet olacaktı. Olacaktı da olacaktı. Ve bizim içinde iyi oldu. Çünkü eski günlerimizde, çok zorlu oluyordu hayat. Ama şimdi daha kolay. Ve buradaki hayat daha ahenkli olacaktı bize. Atalarımızın dediği gibi: "Sabır her şeyin ilacıdır.

                                            SON

DÖNÜM NOKTASI

      Aylar geçtiği halde gökyüzünden tek bir damla bile yağmur düşmemişti. Oysa ocak ayı böyle mi olmalıydı ? İşte böyle düşünüyordu Mehmet. Böyle düşünmekte de haklıydı.

       Geçimini babasından kalan üç dönüm tarladan sağlamaya çalışıyordu. Bu sene ne yapacağını kara kara düşünüyordu.Yatalak anası, iki çocuğu ve karısı onun eline bakıyordu. Eline geçen üç beş kuruş parayla karınlarını ancak doyurabiliyorlardı. Kimi zaman arkadaşlarından borç istiyordu.Borç isterken çok da mutlu değildi aslında,gururlu bir gençti Mehmet.Bu durumdan kurtulmak için bir şeyler yapmak istiyordu. Bir ara iş bulmaya çalıştı ama ne yazık ki bulamadı.

     Mehmet’in kıyafetine bakan ona iş de vermek istemiyordu. Çocuklarının aç kalmasına razı olmayan Mehmet yakındaki çiftliğin sahibi Şehmuz Bey’in evine girip bir şeyler çalmaktan başka bir çaresinin kalmadığını düşünüyordu.

      O gece yarısına doğru çiftliğe gitti. Çiftlikte in cin top oynuyordu.Ama içi hiç rahat değildi çünkü hırsız değildi ki Mehmet. Öbür yandan da çocuklarını düşünüyordu. Sessizce eve girdi.Etrafı kolaçan etti. Daha sonra  vitrindeki gümüş kadehler dikkatini çekti.

       Getirdiği çuvalın içine oldukça değerli görünen kadehleri koydu. Ama Mehmet’in izlendiğinden haberi yoktu.Şehmuz Bey gelen seslere uyanmış  , Mehmet’i görmüş ama ses çıkarmamıştı.Mehmet kadehleri çaldıktan sonra evine doğru yola koyulmuştu.Eve geldiğinde vicdan azabı çekmeye başladı.Gururu çok incinmişti.Ama geri dönüşü yoktu.Sabaha kadar gözüne uyku girmedi.Ama kadehleri satıp ailesini doyurmaktan başka çaresi kalmamıştı.

      Mehmet’in karısı Ayşe odadaki çuvalın içindeki kadehleri görünce Mehmet’e döndü ve şöyle dedi :

-Bu kadehler nereden çıktı ?

Mehmet utancından kıpkırmızı olmuştu.Tek bir söz bile diyemedi.

Ayşe :

Mehmet :

     Ama karısından duyduğu bu sözler ona tokat gibi geldi ve hatasını anladı.Ve hemen çuvalı alıp Şehmuz Bey’in evinin yolunu tuttu.

Şehmuz Bey’in evinin önüne geldiğinde bir an duraksadı.Çünkü ne diyeceğini nasıl yüzüne bakacağını bilmiyordu.Kapısının önüne bırakıp kaçmak iyi bir fikirmiş gibi geldi.Tam kapının önüne bırakırken bahçede bulunan Şehmuz Bey onu gördü ve yanına çağırdı.

-Oğlum Mehmet bunu neden yaptın.

Mehmet: …..

      Utancından kıpkırmızı olan Mehmet hiçbir şey demeden koşarak oradan uzaklaştı.

Bu durumu merak eden Şehmuz Bey Mehmet’ İn evine gitmeye karar verdi.

Mehmet eve geldiğinde bu duruma nasıl düştüğünü düşünüyordu.Derken kapı çalınmaya başladı.

Mehmet gelenin Şehmuz Bey olduğunu tahmin etti.Kapıyı açsa mıydı açmasa mıydı kararsız kaldı.

Ama sonunda kapıyı açmaya karar verdi.

     Şehmuz Bey kapı açıldığında gördüğü manzaradan çok etkilendi.Açlıktan ağlayan çocuklar,eski püskü eşyalar tamtakır bir mutfak,buz gibi bir ev… O an anladı Şehmuz Bey Mehmet’in bunu neden yaptığını.Ama Mehmet’i utandırmamak için bu durumu belli etmedi. Ben evimde bolluk içinde yaşarken yanı başımdaki insanların bu halini nasıl göremem diye içinden geçirdi.

Şehmuz Bey : Bir çayınızı içmeye geldim.Tanrı misafiriyim.

         Ama bilmediği bir şey vardı evde içilecek bir çay bile yoktu.

Mehmet Şehmuz Bey’i evden dışarı çıkararak onunla konuşmak istediğini söyledi. Mehmet olan biten her şeyi Şehmuz Bey’e anlatmaya başladı.

Şehmuz Bey hem gördüğü manzaradan hem de Mehmet’in anlattıklarından sonra ona çiftliğinde iş vermeye karar verdi.Mehmet’i çiftliğine kahya olarak alacaktı

      Mehmet kötülük yaptığı birsinin kendisine yaptığı bu iyiliği görünce gözyaşlarını tutamadı.Bir yandan “Allah razı olsun “ deyip duruyor bir yandan da Şehmuz Bey’in elini öpmeye çalışıyordu.

Mehmet ertesi gün Şehmuz Bey’in çiftliğinde işe başladı.Mehmet yıllarca Şehmuz Bey’in çiftliğinde çalıştı.Onun sağ kolu ve en güvendiği insan oldu.Ailesi,çocukları, yakın akrabaları olmayan Şehmuz Bey avukatını çağırıp tüm mal varlığını,ölmesi durumunda Mehmet’e bıraktığını bildiren vasiyetini imzalamıştı.

      Sıcak bir yaz günü Şehmuz Bey merdivenlerden inerken dengesini kaybedip yere düştü. Sesi duyan Mehmet hemen onu alıp hastaneye götürdü. Ama çiftliğin şehirden epey uzak olması sebebiyle daha hastaneye ulaşamadan vefat etti.Kardeşi gibi gördüğü , çok sevdiği Şehmuz Bey bu dünyadan uçup gitmişti.

       Bir süre sonra bir avukat elinde bir çantayla çiftliğe geldi. Mehmet onu karşıladı.

 Avukat :

Mehmet Bey’i arıyorum burada mı ? dedi.

Mehmet :

Buyrun benim.

Avukat :

Sizinle konuşmam gereken bir şey var.

Mehmet :

Beyim benim gibi gariban bir adamla konuşacak neyiniz olabilir ki ?

 Avukat :

Şehmuz Bey ölmeden önce bana bir vasiyetname bıraktı.Ve tüm mal varlığını size bıraktı.

Mehmet çok şaşırdı.Şaşkınlıktan dili tutuldu.Ne diyeceğini bilemedi.

       Koşarak ailesinin yanına gitti ve olanları anlattı.Yıllar önce geçirdikleri zor zamanları hatırlayan Mehmet şu anki duruma inanamıyordu.

     Buruk bir mutluluktu onunkisi.Şehmuz Bey onun hayatının dönüm noktası olmuştu.Onu hiçbir zaman unutmayacak ve evlatlarının tıpkı onun gibi bir insan olması için çabalayacaktı.

                                  SON

DEFNE'NİN    DEPREM       ANISI

    Yaz aylarından biriydi. Ansızın her yer sallanmaya başlamıştı. Herkes panik içinde kendini binadan dışarıya attı. Ailemle ben çok telaşlıydık.

       Dışarıya çıktığımızda saniyeler içerisinde bazı binaların yıkılmış olduğunu gördük. Bu durum bizi ruhsal açıdan olumsuz etkilemişti.O andaki şok geçirmenin etkisiyle ailem ve ben kardeşim Eylül’ün nerede olduğunu bilmiyorduk. Ama Eylül  o gün halamlarda kalıyordu. Birkaç dakika sonra Babam halamı arayarak durumlarını öğrenmeye çalıştı. Ancak halam babamın telefonuna cevap vermeyince beni ve ailemi bir telaş sardı. 

     Hemen halamların yanına gitmek için yola çıktık. Halamların mahallesine vardığımız zaman onların binasının yıkıldığını gördük.O manzarayı gören annem ve babam çığlık atarak yardım istemeye başladı. Ve birden etraftakiler yardıma geldi. Eylül’ün enkaz altında kaldığını öğrenen babam baygınlık, annem ise sinir krizi geçirdi. Eylül’ün annesi olan durumlardan dolayı halasını suçluyordu. Halam da kendini suçlu hissediyordu. Ama ben halamın bu konuda elinden bir şey gelmeyeceği için onu suçlu bulmuyordum.

    Fakat annemin sinir krizi geçmek bilmiyor, sürekli halamı suçluyordu. Enkaz çalışmaları tüm hızıyla devam ediyordu. Aradan 13 saat geçmişti ve Eylül hala çıkarılamamıştı. Üzüntümüz git gide yerini korkuya bırakıyordu. Enkazın altından tüm sessizliği bozan bir köpek sesi geliyordu. Ve ben o sesin Eylül’ün köpeğine ait olduğunu anlamıştım. Arama kurtarma çalışmaları daha heyecanlı bir hale gelmişti. Yoğun çalışmalar neticesinde arama kurtarma ekipleri enkaz altından bir canlı çıkartmışlardı. Bu canlı Eylül degildi.

        Ama onun köpeğiydi. Köpeğin kurtarılması umudumuzu arttırmıştı. Çünkü Eylül de yaşıyor olabilirdi.

         Depremden 24 saat geçmişti. Ancak kardeşim Eylül’den herhangi bir haber gelmemişti. Korkumuz her dakika daha fazla artıyordu. Eylül’ün köpeği birden bire havlayarak enkaza doğru koşmaya başladı. Köpek bize Eylül’ün yerinin neresi olduğunu göstermeye çalışıyordu. Bütün arama kurtarma ekibi köpeğin gösterdiği yere yoğunlaştılar.

     Aradan 4 saat daha geçmişti. Deprem olalı tam 28 saat olmuştu. Uykusuzluktan ayakta durmakta zorluk çekiyordum. Ama Eylül’ün bulunması tüm uykusuzluğumu giderecekti. Ve enkaz altından kardeşimin sesi duyulmuştu. Arama kurtarma ekipleri hızlı bir şekilde Eylül’ü o bölgeden çıkartmaya çalışıyorlardı. Ve Eylül enkazdan çıkartılmıştı. Annem ve babam onu görünce çok mutlu olmuşlardı ve koşarak ona sarıldılar.