Αφιερωμένο σε όσους νιώθουν πάντα νέοι!

                     σε όσους αγαπούν τη ζωή !

                     σε όσους γράφουν ποιήματα!

                      σε όσους ονειρεύονται  ! Στην κυρία   Κλειώ               Φανουράκη και στους συμφοιτητές μου 

                   της ΔΙΔΑΚΤΙΚΗΣ {Το Θέατρο στην                                          Δευτεροβάθμια εκπαίδευση, 2020-2021}

                                                                      Με αγάπη

                                                               Ασημίνα Ξηρογιάννη

ΕΙΣΑΙ  ΝΕΟΣ

Ζωή Μίχα

Κείμενα , λέξεις και σκέψεις  με αφορμή 

το ποίημα του  Οδυσσέα Ελύτη 

              « Είσαι νέος»

Είμαι αυτός που θα.μια μέρα.κάθε μέρα.

Ζω.

Μεταιχμιακά.

Είμαι

Και

Ακόμα

Δεν

Είμαι.

Θα γίνω.

Σε λίγο.

Και πάλι όμως,

Δεν θα είμαι .

Συνεχώς, ολοένα, αδιαλλείπτως

θα αφήνομαι

και θα ξαναγίνομαι.

                                                                    Σόνια Καλαϊτζίδου

Η ηχώ της ανεμελιάς

                                                        Σοφία Πλεξίδα

Πάρε τη λέξη μου , δος μου τη σκέψη σου

Ποίημα: μία εξομολόγηση σε χαρτί
Ομορφιά : ένα ζεστό χαμόγελο
Ελπίδα: μία ηλιόλουστη μέρα
Φρόνηση: ψύχραιμη σκέψη
Πρέπει: κανόνες, πλαίσιο
Eρωτοφωτόσχιστος: ο αγαπημένος μας άνθρωπος
Kεραυνός: ο έρωτας

                                                    Βασιλική Μουρίκη

Me and my teenager

Τα αθλητικά μου βάζω και πηγαίνω

Μετράω τα βήματα μου

Εφτά χιλιάδες οχτώ χιλιάδες

Γκουγκλφιτσμαρτφονιές, ευτυχώς που υπάρχουν

Άντε λίγο ακόμα

Κι ούτε καταλαβαίνω τα χιλιόμετρα

Μόνο γυρίζοντας πίσω τα βλέπω

Και πάλι μου φαίνονται λίγα, δε βαριέσαι

Και κάθε φορά που τα μετράω κερδίζω λίγη νεότητα ακόμα

Χα! Κερδίζω δρόμο

Κλέβω στο τέρμα

Κάνω κύκλους να μη φτάσω

Και το τέλος όλο και απομακρύνεται

Κόλπα.

Αχ, Youth is wasted to young     

                                                            Δανάη Καλαχώρα                     

Πάρε τη λέξη μου , δος μου τη σκέψη σου

Ποίημα: Λέω τις σκέψεις μου έτσι, ώστε να μην τις καταλαβαίνετε

Ομορφιά: Υπάρχει παντού, ψάχνω, ψάχνω…

Ελπίδα: Δεν τη θέλω, είναι ψεύτρα

Φρόνηση: Μου δένει το μυαλό

Πρέπει: Ναι και όχι

Eρωτοφωτόσχιστος: Σκίζω με τους αγκώνες μου το φως, ο έρωτας δε χρειάζεται να οριστεί: είμαι εγώ

Kεραυνός: Τι να λέει, εγώ είμαι ερωτοφωτόσχιστος, δε συναντιόμαστε.

                                                                                                                                                                                                Δανάη                                                                                                             Καλαχώρα

Ποίηση είναι ένα πρίσμα μέσα από το οποίο αντικρύζεις τον κόσμο γύρω σου με διαφορετική ματιά.

 Οι έφηβοι αναζητώντας τη διαφορετική οπτική στα πράγματα που τους περιτριγυρίζουν ίσως περάσουν το κατώφλι του ποιητικού λόγου.

                                      Τίνα Κόκκαλη

                                         Νάντια Γρηγοριάδου

Μικρή Πριμαβέρα

Η μικρή έφηβη πριμαβέρα, που ήταν γεμάτη ζωντάνια, κάλλη και όνειρα. Ναι, αυτή, η πολυαγαπημένη, που στο πέρασμα της φύτρωναν μικρά πολύχρωμα λουλούδια, τα οποία θαρρεί κανείς πως μπορούσαν να σου μιλήσουν και να σου πουν πράγματα που δεν τα έχεις ξανά ακούσει ή που τα έχεις θάψει τόσο βαθιά μέσα σου, που έχεις ξεχάσει ότι τα ήξερες! Πράγματα τα οποία πολλοί άνθρωποι είχαν χάσει και την γύρευαν να τους βοηθήσει να τα ξαναβρούν. Όμως λίγοι ήταν εκείνοι που την είχαν βρει και ακόμα πιο λίγοι αυτοί που μπορούσαν να καταλάβουν τα λόγια των λουλουδιών της. Η γλώσσα δεν ήταν το θέμα, μα το πόσο καλά άκουγε η ψυχή τους τα σοφά της λόγια.  Ήταν η λέξη ‘έφηβοι’. Πολλοί δεν καταλάβαιναν τι εννοούσε και αυτή χαμογελούσε αθώα και συνέχιζε να περπατά στο άγνωστο. Όμως οι πιο σοφοί ήξεραν.... ήξεραν πως η μικρή πριμαβέρα τους έδειχνε τον δρόμο για να βρουν αυτό που κάποτε είχαν χάσει.

                                                             Αγγελίνα Οικονομοπούλου

Γιώργος Χαγιάς

Διαλογος Νέου και Γέρου από τον Φίλιππο Παπαδόπουλο

Ν: Τι κάνεις;

Γ: Σκέφτομαι

Ν: Και;

Γ: Τίποτα και τα Πάντα.

Ν: Το ζω και εγώ

Γ: Αλήθεια;

Ν: Ναι , μου το μετέφερες!

Γ: Είμαι κουρασμένος...

Ν: Ξάπλωσε!

( Ο γέρος κοιμάται)

Ν: Σε αγαπώ παππού... !

ΦΙΛ ΠΑΠ

                       Ζωή Μίχα

Ποίηση είναι οι ανομολόγητες

σκέψεις.

Βασιλική Μουρίκη

             ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

                                Ποίημα για την εφηβεία

Γεμάτη πίεση περίοδος

Χωρίς την απαιτούμενη ξεγνοιασιά

Δάκτυλα στραμμένα στο πρόσωπό σου

Και εσύ χωρίς διέξοδο 

Υγιής συναγωνισμός ή επικίνδυνος ανταγωνισμός;

Τα βράδια ξεφεύγω, τα πρωινά τρελαίνομαι

Ο έρωτας έχει πετάξει για άλλους ανθρώπους

Και ένα μαστίγιο προβάλλει συνεχώς.

ΠΑΝΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

Κραυγή

Πότε θα τελειώσουν

εκείνες οι βραδιές

που ψάχνω την διέξοδο

στα χαρτιά με ατημελησία;

Κι ανοίγω τόπο

να γίνει το σκοτάδι αυτό

της νύχτας που βυθίζεται

λίγο πιο ευρύχωρο'

κι όλο κατασκοπεύουν

παλιές φωτογραφίες

την κάθε κίνηση.

Κι η κίνηση έτσι δεν γίνεται χορός.

Στην υποψία εφιάλτη

βάζω στη σειρά τις λέξεις

κι απογειώνομαι

Τότε

είναι που

η φυγή είναι αδιαπραγμάτευτη.

Κι όμως η φυγή δεν μπορεί να' ναι σκοπός.

Η φυγή έχει παρελθόν.

Της πρέπει χώρος της κραυγής

αυτής της Άνοιξης.

Για να ωριμάσει

να γίνει ψίθυρος του Θέρους.

(κενό, κι ύστερα,)

Στο Μέλλον δίνεται

τώρα ο Λόγος.

Κι έτσι νοιώθουν οι Άνθρωποι

λίγο πιο Ελεύθεροι

Τι είναι ποίηση;

Είναι δύσκολο να προσδιορίσει κανείς τι ακριβώς είναι η ποίηση. Η καλύτερη προσέγγιση που έχει γίνει, πιστεύεται πως είναι η έκφραση της προσωπικής πείρας του κάθε ατόμου. Επιπροσθέτως, ο κάθε καιρός την ορίζει διαφορετικά, με έναν δικό του τρόπο. Με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ένας κοινά αποδεχτός ορισμός για την ίδια. Μέσο αυτής ο άνθρωπος μπορεί να εκφράζεται, να <λέει> τα βιώματα του χωρίς να χρησιμοποιεί την ομιλία. Να στοχάζεται, να έρχεται σε επαφή με τον ψυχικό του κόσμο, να περιγράφει αυτά που βιώνει καθώς και όπως πιστεύει ο Καρλάυλ < Εκεί που αναδίνεται ο τόνος του πάθους, αναδίνεται κάτι το ποιητικό>.

[από το βιβλίο της Λογοτεχνίας του Γενικού Λυκείου.]

ΑΓΓΕΛΙΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΥ

Έφηβοι:

Οι έφηβοι είναι η <άνοιξη> που περιμένει ο κόσμος για να ανανεωθεί, να εξελιχθεί, να γίνει καλύτερος. Είναι η προσωποποίηση του αυθορμητισμού, καθώς εκφράζουν άμεσα τα συναισθήματα τους, χωρίς να υπολογίζουν κανένα και τίποτα. Ιδεολόγους και οραματιστές θα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε. Έχουν ιδανικά και πιστεύουν σε υψηλές αξίες, ονειρεύονται έναν καλύτερο κόσμο. Αποφασιστικοί, με θέληση και έτοιμη να πάρουν ρίσκα, παθιασμένοι αλλά και ασυμβίβαστοι. Αυτοί είναι, είναι η νέα γενιά, η οποία οραματίζεται τον κόσμο με άλλα ζευγάρια μάτια, που οι παλαιότεροί δεν μπορούν πια να δουν ή να καταλάβουν.

ΑΓΓΕΛΙΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΥ

ΜΑΘΗΤΡΙΑ Β΄ΛΥΚΕΙΟΥ

Οι έφηβοι αντιδράνε

@COPYRIGHT Oμάδα της Διδακτική

Πάρε τη λέξη μου, δος μου τη σκέψη  σου!

Ποίημα: Βαρετό, αλλά μέσα στα χρόνια έγινε η παρέα μου

 Ομορφιά : Δεν την βρίσκω και την θαυμάζω στους άλλους

 Ελπίδα: Δεν υπάρχει αλλά την δημιουργούμε

 Φρόνηση: Το πραγματικό της όνομα είναι μοναξιά

 Πρέπει: Δεν πρέπει

 Eρωτοφωτόσχιστος: θα έρθει;

 Kεραυνός: Μακουίν!!

 Φίλιππος Παπαδόπουλος