Bir zamanlar güneşin sımsıcak ısıttığı ve kuş cıvıltılarının doğada bir şarkı gibi yankılandığı günde, bahçelerinde  keyifle kahvaltılarını yapan bir aile varmış. Bu ailenin Ece adında küçük bir de kızları varmış. Ece kahvaltısını yaptıktan sonra her zaman olduğu gibi bahçesinde oyunlar oynamaya başlıyormuş. Ece bahçesini öyle çok seviyormuş ki! Bahçesinde kimi zaman bitkileri suluyor kimi zamanda kedi ve köpeğiyle oyunlar oynuyormuş.

Ece her zaman olduğu gibi kahvaltısını yapıp hemen bahçesinin eşsiz ve bir o kadar da maceralarla dolu oyunlarının içine kendini atmış. İlk görevi bahçedeki bitkileri sulamakmış. Hemen eline hortumu almış ve başlamış bitkileri sulamaya. Ama oda ne! Bahçeyi suladıkça toprakta kımıldayan bir şeyler olduğunu farketmiş. Acaba  toprakta kımıldayan şey neymiş? Ece elinden hortumu bırakmış ve kımıldayan şeye doğru yaklaşmaya başlamış.

Ece toprağa doğru eğilerek bakmış ve bir de ne olsun topraktan bir canlı başını dışarı uzatmış birden. Ece bir anda korkmuş ve kendini geri atmış. 

Topraktan çıkan canlı uzun, ince, kıvrım kıvrım, küçücük bir solucanmış. Solucandan korkan Ece hemen annesine seslenmiş:

- Anne burada bir canavar var! Çok korkuyorum, diye bağırmış.

Ece'nin annesi yanına gelerek kızıyla konuşmuş.

- Ece, güzel kızım bu bir canavar değil ki demiş. Bu bir solucan ve korkutucu bir canlı değil aksine toprağımız için çok yararlı işler yapıyor. 

Ece annesinin söylediklerini düşünmüş ve bu kadar küçük bir canlının korkutucu olamayacağına karar vermiş.

Ece solucana yaklaşıp incelemeye başlamış. Tam da o sırada solucanın konuştuğunu fark etmiş. solucan küçük olduğu için sesi de çok kısık geliyormuş. Ece daha çok yaklaşmış solucana, onu duyabilmek için.

-Merhaba, demiş küçük solucan.

Ece şaşkınlıkla:

- Merhaba diyerek karşılık vermiş, bir yandan da solucanı incelemeye devam etmiş. Kıvrım kıvrım uzun pembe bir vücudu varmış.

Ece:

 -Ben seni daha önce hiç görmedim sen ne kadar da küçük bir canlısın, demiş. 

-Benim adım Pembiş ,demiş minik solucan.

Ece:

-O kadar şaşkındım ki seni gördüğümde kendimi tanıtmayı unuttum, benim adım da Ece, demiş ve gülümsemiş.

-Ben toprakta yaşayan küçük bir canlıyım.Evim, ailem, arkadaşlarım hepimiz burada yaşıyoruz. Toprağın üstüne çok fazla çıkmadığımız için şaşırmakta haklısın, demiş Solucan Pembiş.

 Ece merakla:

 -Annem bana dünyadaki her canlının bir faydası olduğunu söylemişti. Peki siz ve arkadaşlarınız ne yapıyorsunuz?Annem sizden hiç bahsetmemişti, demiş

Solucan Pembiş :

- Meraklı çocukları çok severim, yeni şeyler öğrenmek her zaman çok güzeldir, demiş ve anlatmaya başlamış

-Bildiğin gibi benim adım Pembiş çünkü pembe kaygan bir derim vardır benim...Bu sayede kolayca toprak altında hareket ederim. Bu öyle önemlidir ki toprak altında kalan bütün canlıların nefes almasını sağlar her bir hareketim... Bitkilerin renkleri benim sayemde daha canlıdır, rahatça nefes alan toprak bitkilerin neşesine neşe katar bende kahramanı olduğum yer altı dünyasında keyif çatarım...

Ece ve Pembiş konuşurlarken arkadaş olmuşlar.

 Pembiş, Ece'ye:

-"Ece siz evde çöplerinizi nereye atıyorsunuz?" diye sormuş.

 Ece:

-Yiyeceklerin kabuklarını, kağıt, plastik, cam gibi ambalajların hepsini çöp kovasına koyuyoruz. Babamda onları alıp sokağımızdaki çöp kutusuna atıyor, demiş.

Solucan Pembiş, duyduğu sözler karşısında çok üzülmüş.

Pembiş;

-Atıkları ayrıştırarak atmalısınız. Böylece bize ve doğaya daha faydalı olur.

Ece;

-Nasıl yani? diye merakla sormuş.

Pembiş;

-Şöyle ki meyve sebze kabukları, yumurta kabukları, çay artığı, kuruyemiş kabukları gibi atıklar aslında çöp değildir. Bizler için enfes birer ziyafettir. Aynı zamanda bitkiler için de doğal bir gübre yani 'kompost' oluşturmanın en kolay yoludur.

Ece duyduklarına çok şaşırmış.