Ο Πίκο είναι μια χελωνίτσα που ζούσε στο δάσος μαζί με τα άλλα ζώα ευτυχισμένος... Είχε πολλούς φίλους και κάθε μέρα την περνούσαν παρέα με παιχνίδι και περιπάτους στο δάσος.

Κάθε μέρα ωστόσο, ένιωθε το ίδιο παράπονο. Στη βόλτα του παρέα με τον λαγό...

Δε μπορώ να πηδήξω και να τρέξω σαν εσένα λαγέ... μακάρι να μπορούσα, αλλά τα ποδαράκια μου είναι μικρά και κοντά. 

Στο παιχνίδι του με την πεταλούδα είχε το ίδιο παράπονο...

Μακάρι να πετούσα κι εγώ όπως εσύ πεταλούδα, έχεις πολύ όμορφα φτερά.

Το βράδυ με τη φίλη του την κουκουβάγια μετρούσαν παρέα τα αστέρια κι έλεγαν ιστορίες. Αλλά και πάλι ο Πίκο είχε παρόμοιο παράπονο...

Μακάρι να είχα κι εγώ τόσο μεγάλα και κοφτερά μάτια στο σκοτάδι! Δε σου ξεφεύγει τίποτα καλή μου κουκουβάγια, ενώ εγώ με δυσκολία διακρίνω ακόμα και τα λουλουδάκια το βράδυ.

Καθημερινά όταν πήγαινε να βοσκήσει μαζί με τον φίλο του το ελάφι, ο Πίκο κουβαλούσε πάλι το ίδιο παράπονο... 

Αχ φίλε μου, μακάρι να ήμουν κι εγώ ψηλός σαν κι εσένα, να μπορούσα να δοκιμάσω τα φυλλαράκια από τους θάμνους και να γευόμουν τους καρπούς των δέντρων.

Μια μέρα, συνάντησε την αλεπού του δάσους. Ήταν η σοφότερη όλων και πάντα βοηθούσε τα υπόλοιπα ζώα.

Αχ αλεπού, πολύ θα ήθελα να είμαι σοφός όπως εσύ... και να είχα το απαλό και λαμπερό σου τρίχωμα.

Μα γιατί θες να μοιάσεις σε άλλα ζώα; Είσαι η χελώνα του δάσους μας!

Περπατάω πιο αργά από όλους, είμαι ο πιο μικρός, χωρίς φανταχτερά χρώματα. Δε μπορώ ούτε να πηδήξω όπως ο λαγός, ούτε να πετάξω όπως η πεταλούδα. Δεν έχω τίποτε σημαντικό πάνω μου.

Μπορώ να σου κάνω ένα δώρο για μερικές μέρες εφόσον το θες τόσο πολύ. Κάθε μέρα θα μεταμορφώνεσαι σε κάποιο διαφορετικό ζωάκι, θα έχεις διαφορετικές ικανότητες και θα ζήσεις για λίγο όπως αυτά.

Η σοφή αλεπού είχε κάποιες ξεχωριστές, "μαγικές" ικανότητες. Θέλησε λοιπόν να τις χρησιμοποιήσει για να βοηθήσει τον φίλο της τον Πίκο.

Αυτό είναι καταπληκτικό! Ευχαριστώ πολύ αλεπού!