II.Abdülhamit: 1876- 1908 

Babası Abdülmecid, annesi Tîrimüjgân  Kadınefendi’dir. 21 Eylül 1842 tarihinde dünyaya  Özel hocalar tayin edilerek eğitildi. Anayasaya dayalı meşrutî bir idare kurmak isteyen ve bu yüzden Abdülaziz ile V. Murad’ı tahttan indiren Mithat Paşa ve arkadaşlarıyla anlaşan II. Abdülhamid, 31 Ağustos 1876 Perşembe günü tahta çıktı. Bu sırada devlet en buhranlı günlerini yaşıyordu. Abdülaziz devrinde başlamış olan Bosna-Hersek ve Bulgar ayaklanmalarına V. Murad devrinde Sırbistan ve Karadağ muharebeleri de eklenmişti. Bu isyanları kışkırtan ve destekleyen Rusya “Şark meselesi”ni halletmek üzere fırsat kollamakta idi. Malî imkânsızlıklar yüzünden isyanlar bastırılamıyordu. Abdülaziz’in son yıllarında Mahmud Nedim Paşa’nın dış borçların ödenmesiyle ilgili kararı, Avrupa’da büyük tepkilere yol açmış ve bu yüzden yeni bir yardım alınması imkânsızlaşmıştı. Avrupa kamuoyu Osmanlı Devleti aleyhine dönmüş durumda idi.

23 Aralık 1876 'da  top atışlarıyla Osmanlı Devleti’nin ilk anayasası olan Kānûn-ı Esâsî ilân edildi ve Meşruti yönetime geçildi. İstanbul Konferansı’nın toplandığı gün ilân edilen anayasa ile, Batılı devletlerin aşırı isteklerde bulunmaları önlenmek istenmişti. Fakat Batılı devletler bunu ciddiye bile almadılar. Daha önce Rus elçiliğinde hazırladıkları teklifleri, kabul edilmesi için Bâbıâli’ye sundular. Osmanlı Devleti’nin bağımsızlığını tehlikeye sokacak kadar ağır hükümler taşıyan teklifler, padişahın emriyle 18 Ocak 1877 günü toplanan ve askerî, mülkî ve adlî üyelerle hükümetin ve gayrimüslim ruhanî reislerin katılmasıyla oluşan 180 kişilik Meclis-i Umûmî’de görüşülerek oy birliğiyle reddedildi.

Kanun-i Esasi uyarınca iki kanatlı bir parlamento oluşturuldu. Üyeleri seçim yoluyla belirlenen meclise Meclis-i Mebûsan, üyeleri atama yoluyla belirlenen meclise de Âyan Meclisi deniyordu. İki meclisin oluşturduğu parlamento Meclis-i Umumi (Genel Meclis) olarak adlandırılmıştı.

I.Meşrutiyet 'e Padişah II.Abdülhamit 13 Şubat 1878 de son verdi.

Padişah II.Abdülhamit yönetim merkezini Dolmabahçe Sarayı'ndan Yıldız Sarayı'na taşıdı.

Yıldız Sarayı

Padişah II Abdülhamid, ekonomik alanda kendisinden önceki padişahlardan devraldığı dış borçları temizlemeye öncelik verdi. Tahta çıktığında, 1854-1874 arasında alınmış dış borçların vadesi dolan yıllık ana para ve faiz ödemeleri devletin normal gelirlerinin yarısını geçiyordu. Dış baskı aracı olarak kullanılan ağır borç yükünden bir an önce kurtulmak istedi. Avrupalı alacaklıların temsilcileriyle 20 Aralık 1881’de bir anlaşma imzalandı. Muharrem Kararnamesi adı verilen bu anlaşma ile alacaklı ülkelere belli devlet gelirlerini toplamak üzere Düyûn-ı Umûmiyye’yi kurma imtiyazı tanındı. Böylece Osmanlı Devleti’nin Batılı devletler arasındaki itibarı oldukça düzeldi. Fakat anlaşmadaki bazı hükümler yüzünden borç senetlerindeki değer artışı Düyûn-ı Umûmiyye’nin işine yaradı. Bu arada, eskisi kadar olmamakla birlikte yeni borçlanmalara gidildi. Devlet gelirlerinin yüzde otuzu borçların ve faizlerinin ödenmesine ayrıldığı halde, eski borçlar temizlenemedi. Ancak alınan borçlardan çok daha fazlası ödendi ve borçlar büyük ölçüde hafifletildi. Bu borçlanmalara karşılık, memleketin yer altı ve yer üstü kaynaklarının işletme hakları İngiliz, Fransız, Alman şirket ve bankalarına bırakıldı. Yabancı bir kuruluş olan Osmanlı Bankası’na (Bank-i Osmânî-yi Şâhâne) geniş yetkiler tanınarak devlet maliyesinin yabancı uzmanlarca denetlenmesine imkân verildi. Bu şekilde yabancı devletler ve şirketler arasında  mücadele başladı. Demiryolu alanındaki mücadele Almanya’nın zaferiyle sonuçlandı.

Padişah II.Abdülhamid’in  dış politikada oldukça başarılıydı. Yabancı devletlere karşı denge politikası uyguladı.  Dünyadaki politik gelişmeleri yakından takip etmek üzere sarayda bir çeşit bilgi merkezi kurdu. Türkiye ile ilgili bütün dünyada çıkan yazılar ve dış temsilciliklerden padişaha gelen raporlar burada toplanır ve değerlendirilirdi. II.Abdülhamid’in dış politikası prensip itibariyle basit, uygulanış bakımından oldukça zordu. Dış politikada temel amaç, imparatorluğun barış içinde yaşamasını temin etmekti. Devletler arası rekabetin Türkiye üzerinde yoğunlaştığı bir devirde böyle bir siyaseti uygulamak gerçekten zordu. Abdülhamid, Avrupa devletlerinin Türkiye üzerinde birbiriyle çelişen çıkar ve ihtiraslarından faydalandı. Bu yüzden dış politikası milletlerarası ilişkilerde yeni şartlar oluştukça değişti. 1878’den XX. yüzyıl başlarına kadarki dönemde bağımsız bir politika izledi. 

Padişah II.Abdülhamid, panislamizm politikası doğrultusunda dış tehlikeler karşısında devletin tabii dayanağı olarak gördüğü müslüman tebaaya öncelik vermiştir.

Müslümanlar arasında birliği sağlamak amacıyla dinî propagandaya girişti. Şam’dan Mekke’ye kadar uzanan Hicaz demiryolunu inşa ettirdi.

93 Harbi:1877-1878 

Rusya ile Osmanlı Devleti arasında yaklaşık 1 yıl sürmüştür. Rusya Panslavizm politikası doğrultusunda Balkanlarda bulunan slavları Osmanlı Devleti'ne karşı kışkırtmış ve Balkanlarda ayaklanmalar çıkmıştır. 23 Aralık 1876 da Tersana Konferansında alınan kararlar Meclisi Umumi'de reddedilince Rusya Osmanlı Devleti'ne savaş açtı. 

Doğuda Ahmet  Muhtar Paşa, batıda Gazi Osman Paşa kahramanca mücadele etse de Osmanlı Devleti savaşta yenildi.

1878 Berlin Antlaşması yapıldı. Berlin Antlaşması ile Osmanlı Devleti birçok toprak kaybederken Ermeni Meselesi ortaya çıktı.