Ο ουρανός ήταν σκοτεινός. Ούτε ένα τόσο δα αστεράκι δεν φαινόταν να λαμπυρίζει στο στερέωμα. 

Τα πουλιά πετούσαν τρομαγμένα και ένας αέρας δυνατός λυσσομανούσε, παρασέρνοντας τα πάντα στο πέρασμά του.
Η πόλη κοιμόταν κάτω από ζεστά χρωματιστά παπλώματα με πολύχρωμα όνειρα και ελπίδες.

Όμως, σε κάποια γωνιά της, κάποια παιδιά ήταν άγρυπνα. Ξαπλωμένα σε τεράστια σιδερένια κρεβάτια, με ολόλευκα παπλώματα και σκληρά μαξιλάρια, με ορθάνοιχτα μάτια περίμεναν να ξημερώσει για να αντιμετωπίσουν  ακόμα μια δύσκολη μέρα!

Το τεράστιο γκρίζο κτίριο με τους μικρούς πολεμιστές που δεν έχαναν το θάρρος τους και αγωνίζονταν με δύναμη ενάντια σε έναν ύπουλο εχθρό με μεγάλη δύναμη, ήταν βυθισμένο σε μια απόκοσμη σιωπή.

Η Φανή, ένα απ' τα παιδιά που ξαγρυπνούσαν, κοίταξε το ταβάνι. Ένας αναστεναγμός βγήκε απ' τα χείλη της, τα μεγάλα γαλάζια μάτια της καρφώθηκαν στο σωληνάκι που κατέληγε στο χέρι της. Αχ! και να γινόταν να εξαφανιστούν όλα αυτά τα σωληνάκια και τα μηχανήματα από γύρω της!
 Αχ! και να είχε μια μαγική δύναμη να κουνήσει τα χέρια της και όλα να αποκτήσουν χρώμα και χαμόγελα. 

Να βρεθεί στο δωμάτιό της, που αν και μικρό ήταν ο κόσμος της ολόκληρος. 

Προς στιγμή πήγε να δακρύσει όμως θυμήθηκε τα λόγια ενός γιατρού. " Κάθε δάκρυ σου δυναμώνει τον ύπουλο εχθρό που τρύπωσε μέσα σου. Το χαμόγελό σου του χαλάει τα σχέδια, τον τρομάζει. Μην αφήνεις να περνάει ούτε μία στιγμή χωρίς να χαμογελάς." Χαμογέλασε πλατιά, όχι δεν θα του έκανε τη χάρη. Το δάκρυ ξέχασε να κυλίσει, το χαμόγελο της φώτισε το όμορφο πρόσωπό της.  

Τι και αν δεν είχε τους φίλους της κοντά της; Εδώ είχε καινούργιους φίλους που την είχαν ανάγκη περισσότερο απ' τους παλιούς. Όλοι τους στην ίδια δύσκολη κατάσταση. Μικροί αγωνιστές που πολεμούσαν έναν δύσκολο εχθρό.

Η Ηλιάννα, η Αναστασία, η Μαργαρίτα, η Νιόβη, η Αννούλα, ο Κωστας, ο Αναστάσης, ο Θανάσης, η Μελίνα, ο Δημήτρης, ο Νίκος, η Σοφία, ο Παναγιώτης, ο Πέτρος και η Λένα ήταν οι συμπολεμιστές της. Μαζί θα τα κατάφερναν, μαζί θα έβγαιναν νικητές. Είχαν τόσα όνειρα να πραγματοποιήσουν……. 

Άλλος ήθελε να γίνει ορειβάτης, να πατήσει σε απάτητες κορυφές και να υψώσει τη σημαία του πολύ ψηλά να κυματίζει στον καταγάλανο ουρανό. Άλλος ήθελε να γίνει γιατρός χωρίς σύνορα, να μοιράζει αγάπη και ελπίδα σε απροστάτευτα παιδιά.  Κάποιος, κάποια στιγμή της είπε ότι ήθελε να γίνει ζωγράφος, να πιάνει τα μαγικά του πινέλα και να αποτυπώνει στο χαρτί όνειρα, ελπίδες, μαγικές στιγμές με χιλιάδες χρώματα. Ο Κώστας απ' το διπλανό δωμάτιο πάλι, ήθελε να γίνει στρατιωτικός για να προστατεύει την πατρίδα του. Τον φαντάζονταν με την στολή του περήφανο και χαμογελαστό και εύχονταν να γίνει πραγματικότητα το όνειρό του με όλη της την καρδιά.

Στην παρέα ήταν μία συγγραφέας που έγραφε όλη την ώρα όμορφες ιστορίες, μία κοινωνική λειτουργός που πάντα είχε έναν καλό λόγο για όλους, ένας κτηνίατρος που λάτρευε τα ζωάκια και ένας μηχανικός καραβιών που πάντα τους μιλούσε για μακρινά ταξίδια.  Όνειρα που σίγουρα θα γίνονταν αληθινά αν είχαν πίστη, αν δεν έχαναν το κουράγιο τους.

Ξαφνικά χαμογέλασε! Μα πως μπόρεσε να ξεχάσει τον Αναστάση; Αυτός ήταν ο πιο βασανισμένος απ' όλους. Δεν μπορούσε ούτε να σηκωθεί απ' το κρεβάτι και έπρεπε να προσέχουν πολύ όλοι τους να μην τον πλησιάζουν γιατί κινδύνευε περισσότερο απ' τον καθένα να επιβαρυνθεί κι άλλο η υγεία του. Ο Αναστάσης ένα όνειρο είχε και το ήξεραν όλοι σε αυτό το γκριζωπό κτίριο. Το μόνο που ζητούσε με πάθος ήταν να περάσει αυτές τις γιορτές στο σπίτι του με την οικογένεια του, τους αγαπημένους του γονείς, τα αδέρφια του και τους παππούδες του. Τίποτα δεν θα τον χαροποιούσε περισσότερο παρά μια οικογενειακή γιορτή  όπως παλιά, μακριά από κρεβάτια με λευκά σεντόνια και μαξιλάρια, μακριά από δωμάτια γεμάτα ιατρικά μηχανήματα.

Ένας θόρυβος την έβγαλε απ' την ονειροπόλησή της. Έκανε να ανασηκωθεί στο κρεβάτι της. Κοίταξε καλύτερα προς το μέρος που ακούστηκε αλλά δεν είδε κάτι. Ξάπλωσε και κοίταξε πάλι το ταβάνι. Πήγε να βυθιστεί στις σκέψεις της ξανά όμως ένα σύρσιμο ή μάλλον ένα θρόισμα σαν φτερά πεταλούδας την έκανε να σηκωθεί τελείως και να πλησιάσει το σημείο κουβαλώντας μαζί της τον ορό, που την βοηθούσε να κερδίσει τη μάχη της.

Έσκυψε κάτω από την πολυθρόνα και  ένα επιφώνημα έκπληξης βγήκε απ τα χείλη της. Ένα πανέμορφο, χαμογελαστό αστεράκι, στρουμπουλό, καταγάλανο, κουνούσε τις χρυσογάλανες ακτίνες του. Τα ματάκια του ολοστρόγγυλα, σαν νερένιες λίμνες που έκρυβαν χίλια μυστικά, την κοιτούσαν και την έκαναν να θέλει να χαμογελάσει. 

Η Φανή έκανε μια γκριμάτσα πόνου. Τόση ώρα σκυμμένη με τον ορό στο ένα της χέρι και το σωληνάκι στο άλλο άρχισε να νιώθει άσχημα. Το αστεράκι σαν να κατάλαβε και έκανε δυο τρία βήματα μπροστά. Το φως του απλώθηκε σε όλο το δωμάτιο. Η Φανή έμεινε να το κοιτάει έκπληκτη. Από τις αχτίνες του πολλά κατακίτρινα αστεράκια κρέμονταν με χρυσοκλωστή και σε κάθε κίνησή του θρόιζαν απαλά. Τώρα κατάλαβε από πού έβγαινε αυτός ο παράξενος θόρυβος….

Κάθισε στην άκρη του κρεβατιού και με μια τεράστια απορία απλωμένη στο όμορφο πρόσωπό της  το ρώτησε : "Είσαι αληθινό αστέρι; Πώς βρέθηκες στο δωμάτιό μου;" 

Αυτό, χωρίς να μιλήσει, της έκλεισε το μάτι και την άρπαξε με την πιο μακριά του αχτίδα απ'το χέρι. 

Πού πάμε; ψέλλισε με το χαμόγελο μόνιμα κολλημένο στο πρόσωπό της, αλλά αυτό δεν απάντησε ξανά. Την τράβηξε απαλά και  βγήκαν στον τεράστιο άδειο διάδρομο. Τρύπωσαν πρώτα στο δωμάτιο της Μαργαρίτας, που την άκουγε να κλαίει τις νύχτες και πλησίασαν στο κρεβάτι της. Το κοριτσάκι ανασηκώθηκε, έτριψε τα μάτια του και αναρωτήθηκε αν βλέπει όνειρο. Το γαλάζιο αστεράκι άπλωσε περισσότερο την αχτίδα του και άρπαξε την άκρη του σεντονιού, την τράβηξε και η Μαργαρίτα ξεσκεπάστηκε.