Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα μακρινό όμορφο δάσος ζούσαν με την οικογένειά τους τρία αδερφάκια ο Κώστας, η Άννη και ο Θανάσης.

Κάθε πρωί πήγαιναν στο σχολείο με το τρένο. Οι γονείς τους, τους έλεγαν να μην πάνε με το τρένο κάπου αλλού εκτός από το σχολείο τους αν δεν τους δώσουν την άδειά τους πρώτα, διότι υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι. Τα παιδιά απαντούσαν: ναι μαμά και μπαμπά και τους χαιρετούσαν.

Στο σχολείο, τους περίμενε η δασκάλα τους πάντα χαμογελαστή.

Τα παιδιά στο σχολείο τους, περνούσαν υπέροχα με τη δασκάλα τους και τους φίλους τους.

Ένα μεσημέρι  ο Κώστας λέει στα αδέρφια του: Θέλετε  να πάμε όλοι μαζί να εξερευνήσουμε το δάσος;

Η Άννη και ο Θανάσης όμως του είπαν ότι πρέπει να δώσουν την άδεια οι γονείς μας πρώτα, όπως τους είχαν πει, γιατί υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι.

«Εγώ όμως δεν φοβάμαι και θα πάω να εξερευνήσω το δάσος μόνος μου !!!» είπε ο Κώστας και έφυγε.

                Ο Κώστας ταξίδεψε με το τρένο 

και έφτασε σε ένα καταπράσινο λιβάδι με πολλά και ψηλά φυτά.

Αφού περπάτησε πολλή ώρα  έφτασε σε μια λιμνούλα. Εκεί κάθισε να ξεκουραστεί.

Ξαφνικά πίσω από ένα δέντρο πετάχτηκε ένας κλέφτης.

Του λέει: Τί κάνεις εδώ μικρέ μόνος σου;

Ο Κώστας του απάντησε ότι ήρθε για εξερεύνηση…

Ο κλέφτης τότε του άρπαξε τα λίγα χρήματά του 

 και τον οδήγησε σε μια σκοτεινή σπηλιά με  νυχτερίδες.                 

Εκεί κοντά ήταν κάποια σκυλάκια και γατάκια που είδαν και άκουσαν τον κλέφτη !

Αποφάσισαν ότι πρέπει να βοηθήσουν τον Κώστα  και ζήτησαν από ένα λελέκι που ήταν εκεί κοντά να μεταφέρει ένα μήνυμα στις πεταλούδες.

Έτσι και έγινε και οι πεταλούδες  έτρεξαν για βοήθεια.

Στο μεταξύ Ο Κώστας στην σπηλιά, έτσι όπως ήταν μονάχος, φοβόταν πολύ και δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια του!