Σε μια γωνιά της αυλής του σχολείου μας ζει μια όμορφη καστανιά που όλα τα παιδιά την αγαπούν πολύ. Συχνά κάθονται γύρω από τον κορμό της, κρύβονται ή σκαρφαλώνουν στα κλαδιά της.

Μια μέρα που ο Κωνσταντίνος και ο Σταύρος δεν έκαναν γυμναστική κάθισαν κάτω από τον παχύ της ίσκιο για να ξεκουραστούν. Στα αυτιά τους όμως έφτασε ένας ψίθυρος.

Κάποια φύλλα του δέντρου παραπονιόντουσαν...

- Γιατί θα πρέπει εμείς πάντα να κρυβόμαστε πίσω από τα μεγαλύτερα φύλλα και να μη χαιρόμαστε

τον ήλιο, ενώ τα μεγαλύτερα φύλλα, στέκονται πάντα μπροστά και μας τον κρύβουν;

-Χώρια που τραβούν εκείνα όλο το νερό κι εμείς μένουμε διψασμένα; Δέστε με... Έχω κιτρινίσει!

Τα παιδιά κατάλαβαν αμέσως την αδικία και πήραν την απόφαση να δράσουν...

-Ντροπή σας είπαν στα μεγάλα και και καταπράσινα φύλλα.  Μαζευτείτε γρήγορα κι αφήστε και το πιο μικρό φύλλο να ανασάνει.

Στο διάλειμμα ενημέρωσαν και τους συμμαθητές

 τους. Εκείνοι στην αρχή δυσκολεύτηκαν να το πιστέψουν...

όμως,σύντομα παρατήρησαν πως η καστανιά έγινε πιο φουντωτή και το φύλλωμά της πιο πλούσιο. Έτσι πείστηκαν.

Μια μέρα που η δασκάλα άφησε τα παιδιά να παίξουν στη λιακάδα την τελευταία ώρα, όλη η παρέα μαζεύτηκε γύρω από το δέντρο. Η Ειρήνη, η Έλενα, η Μαρία και η Θεοδώρα άκουσαν κι εκείνες τον ψίθυρο του δέντρου.

-Βάλατε σε σειρά τα φύλλα μου κι έτσι ψήλωσα και μεγάλωσα πιο γρήγορα. Τώρα μπορώ να βλέπω καλύτερα τι συμβαίνει και με σας τα παιδιά.

-Τι θες να πεις ρώτησαν με μια φωνή ο Ιωάννης και

ο Βασίλης.

-Να, παρατηρώ κάθε μέρα πως πολλά παιδιά έχουν βλέμμα θλιμμένο, πολλά περπατούν μόνα τους στην αυλή, χωρίς παρέα...

-Ναι, είπε η Ρένια και η Σέβη αλήθεια είναι...

Η Δήμητρα και η Βάσια το επιβεβαίωσαν. 

-Υπάρχουν κι εκείνοι που χτυπούν ή σπρώχνουν κάποια παιδιά στην αυλή και στις σκάλες του σχολείου, συμπλήρωσαν ο Ζήσης και ο Σταύρος.

- Και την κοροϊδία  και τα άσχημα λόγια πού τα πας;

ρώτησαν η Νικολέττα και η Αθανασία.

Κάτι πρέπει να κάνουμε για να μπουν τα πράγματα στη θέση τους είπαν ο Άγγελος, Η Βιβή και η Σπυριδούλα.

-Εκείνοι που φέρονται με τέτοιο απαίσιο τρόπο πρέπει να μπουν στη θέση τους συμφώνησαν όλοι με ένα στόμα.

-Κι εκείνοι που δεν τολμούσαν μέχρι τώρα να πουν τι τους συμβαίνει ήρθε ή ώρα να το κάνουν!

Έτσι αποφάσισαν να γράψουν  μια επιστολή και να ζητήσουν από τη δασκάλα τους να τη μοιράσουν σε όλα τα παιδιά του σχολείου!

Θα ξόδευαν λίγο χαρτί παραπάνω και λίγο μελάνι ίσως, αλλά τι μ΄  αυτό; Άξιζε τον κόπο.