Εκείνο το πρωινό της παραμονής της Πρωτοχρονιάς, η κυρία Ελένη τακτοποίησε και τα τελευταία πιάτα στα ντουλάπια, ύστερα έστρωσε το χριστουγεννιάτικο τραπεζομάντιλο στο τραπέζι της κουζίνας και τοποθέτησε επάνω την πιατέλα με τη βασιλόπιτα που θα έκοβαν στις 12 τη νύχτα με την αλλαγή του χρόνου.  Έπειτα πήρε το μπλοκάκι και το μολύβι και άρχισε να σημειώνει τα ψώνια που έπρεπε να κάνει για το εορταστικό γεύμα . Τυριά, σαλάτες ψωμί για τρεις ημέρες.Α! και το σπουδαιότερο, τα πρωτοχρονιάτικα δώρα!

Δεν θα δυσκολευόταν να βρει κάτι για τον καθένα, ήταν σίγουρη. Εκτός από αυτό του Βασίλη, του γιου της. Τι να του πάρει; Ακόμα δεν είχε αποφασίσει. Οπωσδήποτε όμως, όχι κάτι ηλεκτρονικό. Νισάφι πια.Εδώ και καιρό το παιδί της είχε αποκτήσει τη συνήθεια να κλείνεται στο δωμάτιό του με τις ώρες και ν που και η ίδια δεν ήξερε καλά καλά τι του πρόσφεραν. Το σίγουρο όμως ήταν πως ο γιος της  συνήθιζε να παίζει με το τάμπλετ ή τον υπολογιστή παιχνίδια

είχε απομονωθεί από τους φίλους του, μοιραζόταν πολύ λίγο χρόνο με την ίδια και οι καθηγητές του την είχαν ενημερώσει πως και οι επιδόσεις του στο σχολείο δεν ήταν και οι καλύτερες.

  Καθώς άρχισε να σημειώνει, ο δυνατός ήχος της τηλεόρασης της τράβηξε την προσοχή. Ο δημοσιογράφος της πρωινής ενημερωτικής εκπομπής επαναλάμβανε για μια ακόμη φορά:  καθεμία. Οι καταναλωτές θα έπρεπε να το γνωρίζουν και να μη διαμαρτύρονται για την επιπλέον χρέωση»

Οι πλαστικές σακούλες θα χρεώνονταν 4 λεπτά η ενώ ένας καλεσμένος της εκπομπής, εκπρόσωπος μιας οικολογικής οργάνωσης, , τόνιζε πως « οι πολίτες πρέπει να αλλάξουν νοοτροπία και να χρησιμοποιούν τσάντες για τα ψώνια τους που δεν θα επιβάρυναν με το καταστροφικό αυτό υλικό τον πλανήτη που ήδη έχει υποφέρει πολλά από την ανθρώπινη αδιαφορία ».

Ακούγοντας όλα αυτά η κυρία Ελένη, η μητέρα του Βασίλη, κατευθύνθηκε στην κουζίνα και άνοιξε το τρίτο συρτάρι, εκεί που αποθήκευε

τυλιγμένα περίτεχνα σε μικρά τριγωνάκια τις σακούλες από το σούπερ μάρκετ και τη λαϊκή. Και ξαφνικά τα μάτια της έπεσαν εκεί, στο βάθος του συρταριού, σε μια υφασμάτινη τσάντα που της είχε χαρίσει η μητέρα της πριν από χρόνια, μια μπεζ λινή τσάντα με πλεκτά χερούλια και κεντημένο στο μπροστινό μέρος της το μονόγραμμά της. Ένα υπέροχο καλλιγραφικό Ε Ένιωσε ντροπή που τότε δεν είχε εκτιμήσει το δώρο της μητέρας της και αποφάσισε να τη διπλώσει και να την πάρει μαζί της .

Εξάλλου δεν ήταν εποχές για περιττά έξοδα.Ντύθηκε βιαστικά, φόρεσε το παλτό και το σκούφο της, έχωσε στην τσάντα της την υφασμάτινη για τα ψώνια και βγήκε. Όλα γύρω ήταν κάτασπρα, σκεπασμένα από το χιόνι που συνέχιζε να πέφτει πυκνό.. Μόλις έφτασε στο κέντρο μπήκε στα μαγαζιά και ψώνισε ό,τι χρειαζόταν. Τέλος, όπως ήταν φυσικό άφησε το δώρο του Βασίλη του γιου της. Μπήκε λοιπόν στο μεγαλύτερο κατάστημα παιχνιδιών αλλά τίποτα δεν την ενθουσίασε. Για ηλεκτρονικά; Ούτε κουβέντα!

Βγαίνοντας από το μαγαζί απογοητευμένη η ματιά της έπεσε στο κατάφωτο δέντρο της πλατείας, στη φάτνη και στις στολισμένες βιτρίνες. Η ώρα είχε περάσει. Θα έπρεπε να γυρίσει στο σπίτι σύντομα και δεν είχε βρει ακόμα αυτό που έψαχνε.Και ξαφνικά παρατήρησε εκεί, σ΄ ΄ένα παγκάκι στο παλιό πάρκο σ΄ ένα αυτοσχέδιο μαγαζάκι τις πιο μοναδικές χειροποίητες, μεταλλικές κατασκευές που είχε δει ποτέ. Αγωνιστικά αυτοκινητάκια, καραβάκια,όλα από μεταλλικά κουμπιά,αναψυκτικών, τενεκέδες και άλλα