Ο Πέτρος Μαυρομιχάλης γεννήθηκε στην Τσίμοβα(σημερινή Αρε΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄όπολη) πρωτεύουσα την Μάνης και ήταν γιος του Πιέρρου Μαυρομιχάλη και της Κατερίνης Κουτσογρηγοράκου. Το 1814 διορίστηκε Μπέης της Μάνης από την Υψηλή Πύλη.

Ο Πέτρος Μαυρομιχάλης όταν κλήθηκε να συμμετάσχει στην επανάσταση δεν σκέφτηκε ότι ήταν Μπέης, και ότι θα έχανε την εξουσία του ούτε ότι αν η επανάσταση αποτύχαινε οι τούρκοι θα τον σκότωναν ή αν δεν τον σκότωναν θα του έπαιρναν την περιουσία του την οποία διέθεσε βοηθώντας τους επαναστάτες οικονομικά και προμηθεύοντάς τους όπλα και τρόφιμα.

Κατά την διάρκεια την Επανάστασης ήταν Γερουσιαστής της Πελοποννησιακής Γερουσίας δεν είχε πολιτικές ή

στρατιωτικές γνώσεις αλλά δεν φοβόταν να πάρει κρίσιμες αποφάσεις εκεί που έμπειροι ποιο πολιτικοί της εποχής θα διατάζαν να πάρουν. Έτσι έσωσε την επανάσταση όταν πήγε να καταπνιγεί .Για να τον τιμήσει ο Όθωνας τον έκανε Γερουσιαστή (όχι στην Πελοποννησιακή Γερουσία)και του έδωσε το χρηματικό ποσό που είχε δώσει στην επανάσταση.

Όμως μέσα σε όλα τα καλά έκανε ένα μεγάλο κακό καθώς ήταν στην φυλακή του Ιτς Καλέ συνεννοήθηκε μέσω νοημάτων με τον αδελφό του Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη  πως να σκοτώσουν με τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη τον Ιωάννη Καποδίστρια αλλά περίπου το 1843 είπε ότι:<< Εγ΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄ω έχασα τα οικογενειακά μου πρόσωπα και η Ελλάδα τον κυβερνήτη της>>αυτό μας δείχνει ότι μάλλον είχε μετανιώσει για την πράξη που είχε κάνει περίπου 20 χρόνια πριν.

Η ανάμιξή του στα δημόσια πράγματα της Μάνης και κυρίως η επέμβασή του για την άμβλυνση των αντιθέσεων των ισχυρών οικογενειών της περιοχής κατά την τελευταία πριν από την Επανάσταση δεκαετία, υπήρξε καθοριστική και αποκαλυπτική των ηγετικών του προσόντων, που αποδείχθηκαν κυρίως μετά την άνοδό του στο αξίωμα του μπέη της Μάνης το 1815, εξ ου και το Πετρόμπεης, όνομα με το οποίο είναι γνωστός. Το αξίωμα αυτό, είχε θεσμοθετηθεί από την οθωμανική διοίκηση, μετά τον τερματισμό των Ορλοφικών και το κατείχε πάντα ένας επιφανής Μανιάτης. 

Κατά την περίοδο του διωγμού των κλεφτών, φυγάδευσε πολλούς προς τα Αγγλοκρατούμενα Επτάνησα. Συνδέθηκε συναισθηματικά με τη Γαλλία καθώς πίστευε ότι ήταν η μόνη δύναμη που μπορούσε πραγματικά να βοηθήσει τους υποδουλωμένους Έλληνες να ξεσηκωθούν. Γι' αυτό τον λόγο σύναψε φιλικές σχέσεις με τον Ναπολέοντα , χωρίς όμως να καταφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

<< Ο Πέτρος Μαυρομιχάλης έλαβε επίσημα τον τίτλο του Μπέη της Μάνης στις 22 Ιουνίου του 1816,επιβεβαιώνοντας τη μεγάλη ισχύ της οικογένειάς του στην περιοχή. Κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας της Μάνης από τον Πετρ΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄ομπεη επιβλήθηκε τάξη, περιορίστηκε η πειρατεία και έπαψαν οι διαμάχες μεταξύ  των μανιάτικων γενών.

Σε επιστολή του προς τη Φιλική Εταιρεία ΄΄΄΄ 1819 ο Πετρ΄΄ομπεης δήλωσε ότι ,όταν ανέλαβε ο ίδιος την εξουσία της Μάνης ,η κατάσταση ήταν τραγικ΄΄η και πως ο πρώτος του συλλογισμός ΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄ήταν 

<<αποκατασταταίων την ησυχίαν και κάμνων να παύση πάσα διχόνοια, να δ΄΄ωσω ασφάλειαν εις όλους, δια να αφιερωθώσιν εις τας εργασίας των προς ευκολίαν των αναγκαίων, και ούτω να παύση και η πειρατική, δια να εκταθή και το εξωτερικόν εμπόριον μας>>.

Δηκτικός στάθηκε κατά της συνεχούς πιεστικής οικονομικής πολιτικής των Οθωμανών, η οποία <<εφαντάσθη τον τρόπον πάλιν να εισάξει τας δυστυχίας, επιφορτίζουσα εμέ υπέρογκα δοσκίματα υπό διαφόρων σχημάτων και

κάμνουσα να εξοδε΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄ύω με διαφόρους προφάσεις, και τούτω, δια να υποφέρω τα   τοιάυτα, να βαρύνω  την κοινότητα , επιφέρων με τούτο δυσαρέσκιαν και ένδειαν, δια να γεννηθεί πάλιν ο εμφήλιος πόλεμος και τα ακόλουθα κακά>>.

Μια από τις πρώτες ενέργειες του Μαυρομιχάλη ως Μπέη ήταν να προσπαθήσει να ελευθερώσει τον Θεόδωρο Γρηγοράκη από τις φυλακές της Κωνσταντινούπολης ,συγκεντρώνοντας χρήματα για το χρέος του ,οι ενέργειές του ομως απέβησαν άκαρπες.

 Στην άνοδό του στο αξίωμα του Μπας-Μπογού (Ηγεμόνα), όπως ήταν ο επίσημος τίτλο του, καθοριστικός ήταν ο ρόλος ενός εξισλαμισμένου Μαυρομιχάλη, του Σουκιούρ Μεχμέτ Μπέη, που ήταν ανώτατος αξιωματικός του οθωμανικού ναυτικού.

Ο Πετρόμπεης ανέλαβε επίσημα τα καθήκοντά του στις 22 Ιουνίου 1816 κι έθεσε ως πρωταρχικό σκοπό του την κατάπαυση των εμφυλίων σπαραγμών, την αποκατάσταση της γαλήνης και της ειρηνικής ζωής και την καταστολή της πειρατείας.

Το προσπάθησε επανειλημμένα να φέρει σε συνδιαλλαγή τις αντιμαχόμενες παρατάξεις. Κατά την εισβολή τον Αιγυπτίων του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο (1825) οργάνωσε την άμυνα της Μάνης, που απέκρουσε αποτελεσματικά τις εχθρικές επιθέσεις.

Μάλιστα σε μια μάχη κάλεσε τις γυναίκες της Μάνης να αγωνιστούν. Εκείνη η μάχη ήταν νικηφόρα για τους Μανιάτες καθώς οι γυναίκες της Μάνης με τα δρεπάνια τους, αποκεφάλιζαν τους τουρκοαιγύπτιους στρατιώτες του Ιμπραήμ Πασά. Όμως αυτές οι νίκες δεν επαναλήφθηκαν επειδή ο Ιμπραήμ έπαιρνε ενισχύσεις από την Αίγυπτο.      

<<Ο Πέτρος Μαυρομιχάλης δεν δίστασε να ασκήσει κριτική στους επαναστατημένους Έλληνες για τη στάση τους την περίοδο των εμφυλίων πολέμων, τονίζοντας την ανάγκη της συσπείρωσης τους για την επίτευξη της ανεξαρτησίας. Παρά το γεγονός ότι αποτέλεσε έναν από τους πρώτους υποστηρικτές του Ιωάννη Καποδίστρια, τάχθηκε κατά των μέτρων του, ερχόμενος σε σύγκρουση μαζί του.

Η δολοφονία του Κυβερνήτη από τους συγγενείς του Πετρόμπεη  αμαύρωσε την εικόνα της οικογένειάς του, γεγονός  που εξακολουθεί έως και σήμερα να αποτελεί πρόσκομμα στην καθολική αναγνώριση της προσφοράς του στον Αγώνα της Ανεξαρτησίας>>.

<<Η εσωτερική κατάσταση στην Ελλάδα εκτραχύνθηκε ύστερα από την κατάληψη του Πόρου από τον Υδραίο Ανδρέα Μιαούλη στις 15/7/1831 και την επακόλουθη ανατίναξη των κρατικών πλοίων λίγες ημέρες αργότερα (1 Αυγούστου). Η Κυβέρνηση Καποδίστρια αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα εμπέδωσης της τάξης, καθώς τα κατασταλτικά της μέτρα δεν εμπέδωσαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Στο πλαίσιο του νέου γύρου  των αναταραχών, υδραίικα πλοία κατέφθασαν στο Λιμένι ξεσηκώνοντας για ακόμα μια φορά τους Μανιάτες, οι οποίοι εισέβαλαν στην Καλαμάτα και τη λεηλάτησαν στις αρχές Σεπτεμβρίου. Μόνο έπειτα από την παρέμβαση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και του Ρώσου ναυάρχου Ρίκορντ κατέστη δυνατό  να ηρεμήσουν τα πνεύματα στη Μάνη και στη Μεσσηνία.

Ο Ρίκορντ μάλιστα επισκέφθηκε την υπερήλικη μητέρα του  Μαυρομιχάλη στο Λιμένι, στην οποία υποσχέθηκε να μεσολαβήσει ώστε να πάψουν οι εχθροπραξίες και να απελευθερωθούν τα παιδιά και τα εγγόνια της. Αμέσως μετά την άφιξη του στο Ναύπλιο, ο Ρίκορντ συναντήθηκε  με τον Κυβερνήτη και τον Πέτρο Μαυρομιχάλη, επιτυγχάνοντας να συμβιβάσει τις θέσεις των δύο αντρών.

 Ο γυραίος (για τα δεδομένα της εποχής)Μαυρομιχάλης αποδέχτηκε την πρόταση του Ρίκορντ να αναγνωρίσει την ενοχή του στη διαμάχη του με τον Καποδίστρια ,ενώ ο κυβερνήτης υποσχέθηκε ότι θα αμνηστεύσει και θα απελευθερώσει όλους τους Μαυρομιχαλέους.

Φαίνεται πως εννέα μήνες εγκλεισμού στις φυλακές του Ναυπλίου καθώς και διώξεις εις βάρος των συγγενών του ανάγκασαν τον Μαυρομιχάλη να μετριάσει τον εγωισμό του και να αποδεχτεί τους όρους του Ρίκορντ.

Ήλπιζε πως μετά την συμφιλίωση του με του Καποδίστρια θα αναστυλωνόταν το κύρους της οικογένειάς του.