Made by:  Χριστίνα

                  Γεωργία Μαρ.

                  Γεωργία Μιχ.

                  Γεωργία Τσ.

                  Ρεβέκκα

Xριστίνα Κοκκίνη

Γεωργία Μαρινάκη

Γεωργία Μιχελή

Γεωργία Τσούκαλου

Ρεβέκκα  Κρίσιλια

Πρώτη φορά που η 12χρονη Μαρία βιώνει πόλεμο,σε μια μέρα ήρθαν τα πάνω κάτω στην ζωή της.Ο πατέρας  και ο Αδερφός της πηγαίνουν στον πόλεμο. Εκείνη φοβάται μήπως πάθουν κάτι.Κάθε μέρα οι Γερμανοί έρχονται στο σπίτι της και κοιτάνε μήπως υπάρχει κάτι ύποπτο.

16 Μαΐου 1821. 1η μέρα πολέμου.Κοιταξα έξω απο το παράθυρο τις   εφιαλτικές  εικόνες. Ο πόλεμος έχει ήδη αρχίσει .Κατευθύνθηκα προς τις σκαλες να αποχαιρετήσω τον μπαμπά μου και τον αδελφό μου, που έφυγαν νωρίς το πρωί για την απελευθέρωση της πατρίδας μας.

1η Μέρα Πολέμου

5η Μέρα  Πολέμου

5η Μέρα πολέμου...Κάθε μέρα τρέχω στις σκάλες να δω εάν έχει γυρίσει ο αδερφός μου και ο πατέρας μου.Εγώ και η μαμά έχουμε αρχίσει να ανησυχουμε καθώς εκείνη κάθε μέρα προσεύχεται   γονατιστή στο εικονοστάσι.Την βλέπω αναστατωμένη αλλα αυτή είναι που με καθησυχάζει..Κανένα σημάδι από τον πατέρα η τον αδερφό δεν εχει φανεί ακόμα...

10η Μέρα Πολέμου

10η μέρα πολέμου...Σήμερα το πρωί,πριν καν ξημερώσει καλα καλα καποιος μας χτύπησε δυνατά την πόρτα..η μητέρα ετοίμαζε τα πρωινό γεύμα ενώ εγώ αγουροξυπνημένη όπως ήμουν καθόμουν στο κρεβάτι σκεπτική ώσπου η πόρτα χτύπησες και σηκώθηκα να ανοίξω.Κοίταξα τρομοκρατημένη όπως ήμουν απο τον δυνατό χτύπο της πόρτας το παραθυράκη και με τα μάτια μου αντίκρισα ένα 20χρονο αγόρι.Πριν καν συνειδητοποιήσω ποιος είναι άνοιξα σιγά σιγά την πόρτα.Κοίταξα από την χαραμάδα και είδα τον ιδιο μου τον αδερφό.Κοίταξε καλητερα.

Κανείς δεν υπήρχε στο πλευρό του.Αμέσως φώναξα την μητέρα.Εκείνη έτρεξε με ελπίδα προς την μισάνοιχτη πόρτα.Τότε αντίκρισα το θλιμμένο πρόσωπο του αδερφού μου.Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει πιο δυνατά.Η μαμά κατάλαβε αμέσως τι είχε συμβεί και τα μάτια της άρχισαν να δακρύζουν.Έσκυψα το κεφάλι μου.Αμίλητη η μητέρα  αγκάλιασε τον αδερφό μου και τον πήρε μέσα να τον φροντίσει.