Soğuk bir kış günüymüş. Toprağın altı sıcacıkmış. Minik ayçiçeği tohumu, toprağın altında uyuyormuş. Burada baharın gelmesini bekliyormuş. Minik tohumun tek isteği yeryüzüne çıkmakmış. Güneş hakkında bilgi edinmek için toprak anaya sorular sorarmış.

-Söylesene toprak ana, dermiş. Sen güneşi her gün görüyorsun. Nasıl bir şey? Rengi nasıl? Güzel mi?

Toprak ana anlattıkça minik tohum, 

-Ay! çok heyecanlandım. Keşke yeryüzüne hemen çıksam, güneşle tanışsam dermiş. Minik tohum son günlerde hep böyle konuşup dururmuş. Bir gün kardeşleri onu uyarmış... Demişler ki, 

-Yeryüzüne çıkmak için acele etme. Her yer çok soğuk. Bu kışı burada geçirmemiz gerekiyor. İlkbahar gelince hep beraber çıkarız.

Minik tohum beklemekten başka çaresi olmadığını anlamış,

-Tamam öyleyse, demiş kardeşlerine. Ben de ilkbahara kadar burada beklerim.

Birkaç ay sonra ilkbahar mevsimi gelmiş. Güneş toprağı ısıtmış. Sonra bahar yağmurları yağmaya başlamış. Yağmur damlaları "Tıp tıp" diye toprağa düşmüşler. Minik tohumun ve kardeşlerinin kabuklarını ıslatıp yumuşatmışlar. 

Minik tohumun birkaç gün sonra kökleri çıkmış. Kökleriyle toprağa sıkıca tutunmuş. Ama minik tohum bunun farkında değilmiş.

O hala uyuyormuş. Bir gece,

-Hey! Uyan bakalım. Yarın sabah buradan gidiyoruz, diye bir ses duymuş. Minik tohum uyanmış. Etrafına bakmış. Kardeşleriyle göz göze gelmiş. O an yeryüzüne çıkma zamanının geldiğini anlamış ve çok heyecanlanmış.

Yaşasın! Beklediğim gün nihayet geldi, diye sevinçle haykırmış. 

Minik tohum birkaç gün içinde filizlenmiş. Yavaşça sallanmış. Önce kabuğundan kurtulmuş. Sonra toprağın içinden süzülerek yeryüzüne çıkmış.

Ayçiçeği filizi gün geçtikçe büyümüş, gövdesindeki yaprakları çoğalmıştı. Kendisindeki değişiklikleri gördükçe,

-Her gün değişiyorum. Ne kadar çok yaprağım oldu böyle, demeye başlamış.

Gün geçtikte ayçiçeğinin boyu uzamış. Derken bir gün sapsarı bir çiçek açmış. 

"Ne güzel bir çiçeğim var. Bu güzelliğimi güneşe borçluyum. Onunla konuşup bir teşekkür etmeliyim."