Melih, 4.sınıfa giden, ela gözlü, kahverengi saçlı, uzun boylu bir çocuktu. Yıl 2102 olmuştu ve teknoloji çok ilerlemişti. Havada gezinen arabalardan, hologramlı ekranlara kadar ilerleme vardı. Bu zamanlarda yeni açılan ve sadece Türkiye’de olan çocuk uzay kulübü diye bir yer vardı. Melih uzayı çok severdi ve bu kulübe katılmak istiyordu.  4.sınıfa daha yeni başlamıştı ve  sene boyunca çok çalışmalıydı. 

Melih kulübü o kadar çok istiyordu ki haftada pazar günü hariç, akşama kadar ders çalışıyordu. Ayrıca her hafta 100 soruluk deneme çözüyordu. O kadar çok çalışıyordu ki artık ona 5. Sınıf konuları bile az geliyordu. Sonunda okul bitip, sınav zamanı geldi. Annesi ve babası Melih'i sınav binasına götürdü ve Melih binaya girdi. Çok stresli ve heyecanlıydı.

Daha sonra bir sınıfa girdi. Sınıfta başka öğrenciler de vardı. Hatta Melih sınıfta 4. sınıftaki bazı arkadaşlarını gördü. Heyecandan kalbi küt küt atıyordu. Sorular hologramlı tabletlerin ekranına geldi. Ancak sorular hiç de düşündüğü gibi değildi. Oldukça kolaydı. Sınav esnasında çoğu öğrencinin zorlandığını fark etti.

Sınavını bitirdi ve beklemeye başladı. Birkaç dakika sonra zil çaldı. Çocuklar sırayla binadan çıktılar. Aradan bir ay geçti. Melih'in telefonuna bir mail geldi. Melih kulübe kabul edilmişti. Mutluluktan havalara uçtu. Ama bir yandan endişeliydi çünkü, ilk defa ailesinden bu kadar zaman ayrı kalacaktı

Aradan bir ay daha geçti. Sonunda yolculuk zamanı geldi. Melih son kez ailesiyle vedalaştı. Sonuçta onları tam altı ay  göremeyecekti. Uzay gemisine doğru yürümeye başladı.