Κάποτε ζούσαν στη Σμύρνη Έλληνες. Κάποιοι απ' αυτούς είναι πρόγονοι μας για τους οποίους έχουμε ακούσει πολλές ιστορίες, άλλες γεμάτες στιγμές χαράς και άλλες πάλι, γεμάτες πίκρα και λύπη.

Μία από αυτές τις στενάχωρες ιστορίες συνέβη τότε... τον Αύγουστο του 1922. Ξέσπασε μεγάλη φωτιά στην όμορφη Σμύρνη και ένα σύννεφο θανάτου σκέπασε τις ευχάριστες στιγμές, τα γέλια, τα γλέντια και όλη τους τη ζωή.

Πλήθος κόσμου έτρεξε στο λιμάνι για να σωθεί από τη φωτιά, το θάνατο, τον τρόμο που σκορπούσαν οι Τούρκοι, που άλλοτε ήταν γείτονες και φίλοι τους.

Τι ένιωθαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι;

Φόβο, αγωνία και απελπισία.

Άφησαν την πατρίδα τους και πάνω από τα πλοία και τις βάρκες, έβλεπαν τα σπίτια τους να καίγονται και τις ζωές τους να ρημάζουν για πάντα!

Πολλοί απ' αυτούς, αναζητώντας μία νέα ζωή, έμειναν στα σπίτια που τους έδωσε η νέα τους πατρίδα, σε παράγκες στην Παλαιά Κοκκινιά.

Άρχισαν ξανά να ονειρεύονται, να τραγουδούν, να χορεύουν, να μαγειρεύουν, να διασκεδάζουν προσπαθώντας να μην ξεχάσουν τον τόπο τους.

Η μουσική έπαιζε σπουδαίο ρόλο στη ζωή τους, και έτσι, δημιούργησαν τη χορωδία "Αρίων"...

Έφεραν το μπουζούκι και το ρεμπέτικο τραγούδι της προσφυγιάς.