Bir varmış bir yokmuş. Vakti zamanında çiftçi bir aile varmış. Bunların bir türlü çocukları olmuyormuş. Adam gündüzleri tarlaya giderken kadın da öğlen eşine yemek götürürmüş. Bir yandan da "Keşke bir çocuğum olsa da yemekleri o götürse bana yardım etse" diye aklından geçirir, evlat hasreti çekermiş.

Bir gün Allah'a yalvarmış. "Allah'ım bana bir çocuk nasip eyle, istersen nohuttan küçük olsun" demiş. Ertesi gün öğlen yemek vakti gelmiş, adam yemek yiyecekmiş. Kadın bir çocuğunun olmasını o kadar gönülden dilemiş ki akşamdan ısladığı nohutları pişirmek için tencerenin kapağını açınca nohutlardan biri dile gelmiş.

"Anne ben götüreyim" demiş. Masal bu ya tenceredeki nohutlardan biri çocuk oluvermiş. Kadın şaşırıp kalmış ve ne diyeceğini bilememiş. çocuk tekrar "Anne ben götüreyim, anne ben götüreyim, anne ben götüreyim" diye ısrar etmiş. Kadının şaşkınlığı geçene kadar nohut oğlan elinden kaçı vermiş ve tarlaya gitmiş. 

Kadın yemekleri alıp kocasına götürmüş ve "Bugün ben nohut ısladım. Nohutlardan biri çocuk oldu çıktı" demiş. Kocası da "Yok canım daha neler, nohuttan çocuk mu olur?" demiş. Kadın da "İster inan ister inanma, doğruyu söylüyorum." deyince adam şaşırmış. "Keşke çok önceden yapsaydın bunca yıl çocuk hasreti ile üzüldün." demiş. 

O sırada kaçan nohut oğlan, öküzün kulağına girmiş. Adam, öküze" Öküz arkadaş, hadi gel tarlayı sürelim" demiş. Öküzün kulağındaki nohut oğlan "Hadi sürelim arkadaş" demiş. Adam şaşırmış "Allah Allah, bu öküzde ne var?" diye düşünmüş. Nohut oğlan öküzün kulağından seslendikçe öküz de huysuzlanmış. 

Adamda "Bu öküz iyice huysuzlandı, kendi kendine de konuşur oldu. Ne yapsak bilemedim." demiş. Adam sesin öküzün kulağından geldiğini fark etmiş. Öküzün kulağını bir dal parçası ile karıştırırken nohut oğlan öküzün kulağından çıkıp  otların içine saklanmış. Adam bir nohudun öküzün kulağından fırlayıp kaçtığını görünce şaşırmış. Sonra aklına karısının söyledikleri gelmiş. Ona inanmadığı için pişman olmuş.   

Nohut oğlan, annesi ve babası mutlu bir yaşam sürmüşler. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine.