Nokta ile Virgül aynı cümlede doğmuş iki kardeştir. Virgül cümlenin henüz ortalarında iki meyveyi birbirinden ayırt etmek için doğmuşken Nokta cümlenin sonunda doğmuştur. Yani Virgül'ün büyük kardeş olduğu da söylenebilir.

    Virgül hayalperest bir karakterdi. Farklı cümlelerde farklı görevlerde kullanıldığını hayal etmeyi çok severdi. Mesela sıralı cümleleri birbirinden ayırmak da güzel olabilirdi ya da bir matematik dersinde kesirlerin arasında da olabilirdi.

    Nokta ise Virgül'ün aksine karamsar bir karakterdi. Sadece cümleleri sonlandırmak için kullanıldığını, başka bir işe yaramadığını düşünüyordu. Aslında çok önemli bir görevi vardı ama bizim noktamız diğer noktaların aksine cümleleri sonlandırmayı hiç sevememişti.

    Bir gün Nokta yine çok mutsuzken Virgül ona seslendi:

- Hey, Nokta artık biraz yüzün gülsün. Ne kadar güzel bir görevin var. Hem oldukça da önemli cümle sen olmadan tamamlanamaz, dedi.

- Sen ne anlarsın ki! İnsanlar seni önemli şeyleri vurgulamak için bile kullanabilir ama ben cümlenin sonunda takıldım kaldım, diyerek tersledi .

    İçten içe üzülmüştü Nokta. Çünkü Virgül'ün onu sevdiğini, onun için endişelendiğini biliyordu. Yine de artık cümlenin sonunda durmak istemiyordu.

    Yerinde bir sağa bir sola debelenmeye başladı. Zor da olsa yerinden kurtulup satırdan aşağıya atladı.

    Virgül şok oldu. Noktanın cümleyi bırakıp gidebileceğini hiç düşünmemişti. önce ne yapacağını şaşırdı ama kardeşinin arkasına bakmadan yürüdüğünü görünce düşünmeden yerinden fırladı. Onu yalnız bırakamazdı.

 - Bensiz bir yere gidebileceğini mi sanıyorsun sen! diye bağırarak Nokta'nın peşinden koşmaya başladı.

    Nereye gittiklerini bile bilmiyorlardı. Nokta kendini ait hissedebileceği bir yer bulmak istiyordu, Virgül ise sadece kardeşini yalnız bırakmamak.

   Nokta sevgisini göstermekten çok çekinirdi. Virgül'ün bu konularda nasıl bu kadar rahat olduğunu bir türlü anlayamıyordu. neden onunla beraber geldiği konusunda Virgül'e sürekli dır dır etse de. Yalnız kalmadığı için minnettardı.