Yumak, tüylü bir tırtıldı. Güzel bir bahçede yaşıyordu. Çiçek yapraklarına bayılıyor, onlarla besleniyordu.

Bir gün bir bahçıvan gelip bahçedeki tüm çiçekleri söktü.

Yumak'ın başka çiçek yaprakları bulabileceği bir yer araması gerekiyordu.

Yumak tam yola çıktığında bir ses duydu. Bu ses, meşe ağacının yaprağında olan toparlacık başka bir tırtıldan geliyordu. Neşeyle şarkı söylüyordu.

Bana bakın!

Bana bakın!

Nasıl güzelim seyre dalın!

Tombul tırtıl derler bana,

Çok severim karahindiba!

Yumak bu sevimli tırtıla yaklaştı. ''Merhaba, ben Yumak. Senin adın ne? diye sordu. Benim adım ''Tombul'', ben yakında bir güve olacağım dedi. Güve olduğumda kanatlarım çıkacak ve kim bilir ne şahane gözükeceğim! dedi.

Yumak çok heyecanlandı. ''Bir gün benim de kanatlarım olacak!'' dedi. Tombul tırtıl '' eh, benim kadar güzel olmazlar ama neyse'' dedi.