Eski zamanlarda durumu iyi bir ağaç ustası varmış. Ağaç ustasına “dülger”

denirmiş. Bu adamın hiç çocuğu olmamış. Bir gün heveslenmiş. Ağaçtan kocaman bir

bebek yapmış. Süslemiş. Pencerenin önüne koymuş. Bu cansız bebeği çocuğu gibi

severmiş.

Bir gün, padişahın oğlu o evin önünden geçmiş. Bu kızı görmüş. Âşık olmuş.

Saraya dönmüş. Annesini o ağaç ustasının kızını istemeye göndermiş. Zavallı ağaç

ustası ile karısı şaşırmışlar. Gelen habercilere:

“Biz biraz düşünelim.”

Düşünürler, taşınırlar. Ne yapsınlar? Bebek cansız deseler padişahın oğlunu

kandırdılar diye idam edilmekten korkmuşlar. Ertesi gün haberciler yine gelmiş:

“Kızımızı Şehzadeye veririz. Ama bir şartla veririz. Kız gelin odasına girene

kadar kimse görmeyecek.”

UYARLANMIŞ METİN-DÜLGER KIZI

   Ağaç Ustası: Dülger

Haberciler saraya bu haberi götürürler. Şehzade razı olur. Kırk gün kırk gece

düğün yapılır. Sonra saray arabası gelini almaya gelir.

Ustanın karısı çok akıllı bir kadınmış.

“Ben başımızı bu sıkıntıdan nasıl kurtarsam?” Bu şekilde düşünürken bir çare bulur: “Yanıma ağır bir taş alırım. Irmağın yanından geçerken geline bu taşı bağlarım. Irmağa atarım. Derine gittikçe arasalar da bulamazlar.”

Ağaçtan kızı süsler. Annesinden başka kimse görmeyecek. Bu yüzden kimse

bir şey anlamayacak. Arabalara binmişler. Arabalar ırmağın yanından geçerken kadın taşı bebeğin beline bağlamış. Hızlıca arabanın penceresinden atmış. Sonra çığlık atmaya başlamış:                   

“Aman. Yetişin. Gelin suya düştü.” Arabalar durur. Dalgıçlar ırmağa girer. Kontrol etmeye başlarlar. Her yere

bakarlar. Birinin eline saç dolaşır. Tutup çıkarır. Çok güzel bir kız. Arabaya getirirler. Ustanın karısı da çok şaşırır. Çok da sevinir. Gelini tekrar giydirir. Arabalar tekrar yola çıkar. Saraya gelirler.

   Dülger Kızı ve Şehzade

Gelini odasına ustanın karısı götürür. Yanında biraz oturur. Sonra çıkar. Kız arkasından kapıyı kilitler.

Akşam Şehzade kapıya gelir. Ama kapı kilitli. Çalar. Döver. Vurur. Ne yaparsa işe yaramaz. Yalvarmaya başlar:

“Yapma Dülger Kızı. Yapma Dülger Kızı. Aç kapıyı. Ben geldim.”

Ne dese işe yaramaz. Ne kadar yalvarsa işe yaramaz. Kapı açılmaz. Şehzade de kızar. Gider. Sabah olunca annesinin yanına çıkar:

“Anne. Gidin. Bana büyük vezirin kızını isteyin.”

Annesi biraz beklemesini ister. Ama Şehzade dinlemez.

Sonunda büyük vezirin kızı saraya gelin olarak gelir.

Ertesi gün yeni gelin:

“Gidip şu ortağımı bir göreyim.” Açılmaz kapıya gelir. Ama kapı ona açılır.

Kızgın Şehzade ve Yeni Gelin

Kapının arkasında peri gibi çok güzel bir kız var. Oturmuş. Sırma gibi saçlarıyla

oynuyor. Dülger Kızı kalkar. Misafirini içeri alır. Biraz muhabbet ederler. Sonra otururken:

“Kahve. Çabuk piş de gel.” Kahve, o anda tepsinin üstünde hazır olarak gelir. Neyse. Kahveleri içerler. Kız bir daha seslenir:

“Tabak. Bıçak.”Tabakla bıçak gelirler. Kız: “Ya Allah Ya Bismillah.” Parmaklarını tabağın içine doğrar. Parmakların hepsi taze bir salatalığa dönüşür. Vezirin kızı yer. İçer. Sonra

gider. Dülger Kızının kapısı yine kilitlenir. Vezirin kızı:

“Bana yeteneklerini gösterdi. Bunda ne var? Ben de yaparım.” Yardımcısından tabak ile bıçak ister. Parmaklarını doğramaya başlar. Parmakları kan içinde kalır. Düşer. Ölür.