Ang agila at ang lobo ay matagal nang magkapitbahay.  Ang agila ay nakatira sa tuktok ng mataas na puno, samantalang ang lobo ay sa butas ng ilalim ng puno.  

            Isang araw, habang wala ang lobo ay dinagit ng agila ang mga tutang lobo upang ipakain sa kaniyang mga inakay. Nang malaman ng lobo ang ginawa ng agila ay pinakiusapan niya ito na ibalik ang kaniyang mga anak.  Ngunit hindi pinakinggan ng agila ang pakiusap ng lobo.

        Bagkus ay pinagtawanan pa niya ito sapagkat alam niyang walang magagawa ang lobo upang maabot ang kaniyang pugad.  

        Lungkot na lungkot ang lobo nang sa di kalayuan ay may nakita itong naglalagablab na kahoy. Mabilis na kinagat ng lobo ang hindi pa nasusunog na parte ng kahoy at tumakbo ito pabalik ng puno. 

           Kasalukuyan namang naghahanda na ang agila na pagpira-pirasuhin ang mga tutang lobo upang ipakain sa kaniyang mga inakay.  Ngunit bago pa gawin ito ng agila ay naamoy niya ang usok na galing sa ibaba ng punong kinalalagyan ng kaniyang pugad. Nakita niya na susunugin ng lobo ang puno. Naisip niya na kapag tuluyang sinunog ng lobo ang puno ay mamamatay ang kaniyang mga inakay. 

        Dali-daling nakiusap ang agila sa lobo na huwag nitong sunugin ang puno.  "Ayaw kong mamamatay ang aking mga inakay," wika nito.  Mabilis na ibinalik ng agila ang mga tutang lobo.  Humingi ng tawad ang agila sa ginawa niya sa lobo.