Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν μακρινό και πολύχρωμο κόσμο, υπήρχε ένα ρομπότ με το όνομα Neon. Το Neon ήταν ένα φιλικό και παιχνιδιάρικο ρομπότ που όσο κατασκευαζόταν, ζούσε σε ένα εργαστήριο μαζί με άλλα ρομπότ.

    Από τη στιγμή που το Neon είχε τη δυνατότητα να επιλέγει τα προσωπεία του, τα χρώματα του αλλά και τις δραστηριότητές του, είχε αναπτύξει έναν μοναδικό τρόπο έκφρασης. 

    Ένα από τα αγαπημένα του χόμπι ήταν να παίζει με αυτοκινητάκια και τουβλάκια, κατασκευάζοντας διάφορες πίστες και κτίρια. Αγαπούσε να δημιουργεί διάφορες περιπέτειες και ιστορίες με αυτά.

    Ωστόσο, το Neon δεν είχε μόνο αυτό το χόμπι. Ένα από τα πιο αγαπημένα του παιχνίδια ήταν να χτενίζει και να ντύνει κούκλες. 

    Με μεγάλη προσοχή και φαντασία, δημιουργούσε όμορφα και μοναδικά χτενίσματα, επιλέγοντας χρώματα και στυλ που του άρεσαν περισσότερο.

Πέρα από τον κόσμο των παιχνιδιών, tο Neon διασκέδαζε παίζοντας ποδόσφαιρο, σχοινάκι, κυνηγητό και μπάσκετ με τους φίλους του. Ήταν ενθουσιασμένο κάθε φορά που ξεκινούσε ένα νέο παιχνίδι.

Όμως, η μεγάλη έκπληξη ήταν 

η αγάπη του για το μπαλέτο. 

Όταν άκουγε κλασική μουσική, 

το Neon άρχιζε να χορεύει με 

απίστευτη χάρη. Οι κινήσεις 

του ήταν γεμάτες ροή και 

εκφραστικότητα, καθιστώντας

 τον έναν μοναδικό χορευτή

 μπαλέτου μεταξύ των ρομπότ.

    Το Neon ζούσε μια πολύχρωμη ζωή, γεμάτη παιχνίδι, δημιουργικότητα και φυσική κίνηση. Μέσω των προσωπείων και των δραστηριοτήτων του, έδινε χαρά και έμπνευση στα άλλα ρομπότ και έδειχνε ότι η ζωή μπορεί να είναι γεμάτη περιπέτεια και διασκέδαση.

    Υπήρχαν όμως κάποια ρομπότ που κοροΐδευαν το Νεον ότι δεν έχει ταυτότητα... ότι δεν είναι ούτε αγόρι ούτε κορίτσι! Κι αυτό ένιωθε άσχημα, γιατί δεν ήθελε να εγκαταλείψει καμιά από τις δραστηριότητές του.

    Έτσι, αποφάσισε να πάει ένα ταξίδι με κάποια από τα αγαπημένα του πράγματα για να γνωρίσει νέους ανθρώπους με διάφορα ενδιαφέροντα και ξεχωριστές εμπειρίες. 

    Αποχαιρέτησε τους φίλους του τα ρομπότ στο εργαστήριο, με την ελπίδα να βρει απαντήσεις και να συναντήσει κάποιους, που θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν να ανακαλύψει τον εαυτό του. 

    Κάπως έτσι ξεκινά με βάρκα την "ελπίδα" να αναζητήσει την ταυτότητά του. 

    To Neon ταξίδευε ανάμεσα στα κύματα και αισθανόταν ότι η περιπέτεια είχε μόλις ξεκινήσει. Με το που έφτανε σε διάφορα μέρη, συναντούσε νέους ανθρώπους, αλλά ήθελε να βρει αυτούς, που είχαν κάτι κοινό μαζί του, κάποιο χαρακτηριστικό ή ενδιαφέρον ,που θα το έκανε να νιώθει συνδεδεμένο με αυτούς.

    Ο πρώτος που γνώρισε ήταν ο Alex, ένας νεαρός αρχιτέκτονας. Καθώς, το Neon παρατηρούσε τις δημιουργίες του Alex, κατάλαβε ότι και το ίδιο αγαπούσε να κατασκευάζει διάφορα κτίρια με τα τουβλάκια του. Το Neon και ο Alex έγιναν φίλοι και μίλησαν για το πάθος τους για δημιουργία και τον ενθουσιασμό τους για την αρχιτεκτονική. Όμως διέφεραν σε τόσα πολλά άλλα... 
κι έτσι συνέχισε το ταξίδι του....