Σε έναν μακρινό πλανήτη, γεμάτο πράσινο γρασίδι και παράξενα φυτά που λαμπύριζαν σαν μικρά φώτα, ζούσε ένας μικρός εξωγήινος που τον έλεγαν Μέμο.

Ο Μέμο ήταν πράσινος, ψηλός, με μεγάλα μάτια και ένα ζεστό χαμόγελο. Ζούσε στην άκρη ενός γαλαξία. Το σπίτι του, που στην πραγματικότητα ήταν το εξοχικό του, ήταν μεγάλο και είχε μια αυλή γεμάτη όμορφα, χρωματιστά λουλούδια.

Όμως κάτι παράξενο είχε αρχίσει να συμβαίνει στον γαλαξία του. Μια μέρα, καθώς έκανε βόλτα με το αγαπημένο του διαστημόπλοιο, σήκωσε το βλέμμα του προς τον ουρανό.

Ξαφνικά εμφανίστηκε μια τεράστια μαύρη τρύπα που σιγά σιγά σκοτείνιαζε τα πάντα γύρω του. Ο ουρανός γινόταν όλο και πιο σκοτεινός και ο Μέμο άρχισε να ανησυχεί.

Κοίταξε ψηλά και είπε φοβισμένος:

«Τι θα κάνω τώρα; Ποιος μπορεί να με βοηθήσει;»

Τότε άνοιξε τα μεγάφωνα του διαστημόπλοιού του και φώναξε όσο πιο δυνατά μπορούσε:

«Μ’ ακούει κανείς; Βοήθειαααααα!»

Η φωνή του ταξίδεψε μέσα στο διάστημα και απλώθηκε σε όλο τον γαλαξία.

Εκείνη τη στιγμή, κάτι φωτεινό πέρασε από τον ουρανό.

Ήταν ένα μικρό αστέρι που ταξίδευε στο διάστημα με το πυραυλάκι του. Το αστέρι λεγόταν Αστερούλα.

Η Αστερούλα άκουσε τη φωνή του Μέμο να αντηχεί στο διάστημα από τα μεγάφωνα του διαστημόπλοιού του και κατέβηκε κοντά στον πλανήτη του.

Ο Μέμο την κοίταξε με έκπληξη.

— «Ποια είσαι εσύ;» ρώτησε.

— «Είμαι η Αστερούλα», απάντησε το μικρό αστέρι. «Άκουσα ότι ζητούσες βοήθεια.»

Ο Μέμο της έδειξε τον ουρανό.

— «Μια μαύρη τρύπα εμφανίστηκε στον γαλαξία μου. Σκοτεινιάζει τα πάντα και φοβάμαι ότι θα καταπιεί τον πλανήτη μου!»

Η Αστερούλα σκέφτηκε για λίγο.

«Πρέπει να κάνουμε κάτι γρήγορα. Έχω μια ιδέα», είπε με χαρούμενη φωνή. «Το πυραυλάκι μου μπορεί να βγάλει πολύχρωμο καπνό. Ίσως αυτό βοηθήσει.»

Η Αστερούλα πέταξε ψηλά προς τη μαύρη τρύπα. Ο Μέμο την κοιτούσε με ελπίδα.