Oğuz Kağan o sabah çok heyecanlıydı. Heyecandan içi içine sığmıyor, olduğu yerde kıpır kıpır hareket ediyordu. Nasıl heyecanlı olmasındı ki. Öğretmenlerinin iki haftadır anlattığı proje bugün başlayacaktı.

Bir yetişkin için toprağı işlemek, tohum ekmek o kadar heyecan verici olmayabilirdi ama sınıftaki beş yaşında bir çocuk için hayatında ilk defa tohum ekmek ve bu tohumların filizlenmesine şahit olmak son derece heyecan vericiydi.

Oğuz kağan bu duygular içinde o sabah okula gitti. Okul bahçesinde tohumları ekmek için hazırlanan bölümde arkadaşlarıyla birlikte yer aldı. Toprağa ilk tohum ekme görevini Özlem öğretmen Oğuz Kağan'a vermişti. Bu bir domates tohumuydu. Aynı zamanda sürdürülebilir bir ata tohumdu. Yani bu tohumdan yetişen domateslerden gelecek yıllar için de tohumlar üretilecekti. Tıpkı yeni nesiller gibi yeni tohumlar da bu minik ellerde yetişecekti.

Oğuz Kağan  o günden sonra her gün bir kaç kere bahçeye uğruyor ektiği tohumun toprakta filizlenişini ve gelişimini izliyordu. Küçük domatesini her gün sevgiyle suluyor, onlara güzel sözler hatta şarkılar söylüyordu.