Bir zamanlar, Anadolu'nun şirin bir köyünde, elinde bastonu, gözünde gözlüğü, yanakları pembe pembe, beli hafiften bükülmüş tatlı mı tatlı bir teyze yaşarmış. Bu tatlı teyzenin adı Zehra'ymış. Zehra teyze, köyde herkesin sevdiği, saygı gösterdiği bir büyüğüymüş. Onun yanına uğrayan herkes, mutlaka bir tatlı söz, bir öğüt ya da bir gülümseme ile ayrılırmış.

Zehra teyzenin dünyalar tatlısı bir torunu varmış: Zeynep. Zeynep henüz 6 yaşındaymış ve enerjisiyle köyün neşesi haline gelmiş. Küçük kız, büyükannesinin yanında vakit geçirmeyi, onun anlattığı hikayeleri dinlemeyi ve onunla köyün etrafında gezmeyi çok severmiş. 

Zehra teyze, eski zamanlara dair pek çok hikaye bilirmiş. Torunu Zeynep'e, köyün geçmişini, eski gelenekleri ve kendi çocukluk günlerini anlatarak hem eğlendirir hem de ona önemli dersler verirmiş. Hikayelerinde her zaman iyilik, dostluk ve yardımseverlik ön planda olurmuş.

Zehra teyze ile Zeynep'in en sevdikleri etkinliklerden biri de köyde yürüyüşe çıkmakmış. Ellerinde sepetleriyle, köyün etrafındaki çiçekleri toplar, ardından dere kenarında oturup birlikte piknik yaparlarmış. Zehra teyze, bu geziler sırasında torununa doğayı sevmenin ve korumanın öneminden bahsedermiş.

Zehra teyze ve Zeynep'in ilişkisi, sevgi, anlayış ve öğrenme üzerine kuruluymuş. Torununa verdiği değerli öğütlerle Zeynep, büyüdüğünde de babaannesinin izinden giderek, iyi kalpli ve bilge bir birey olmaya adaymış.