Köyde havanın çok güzel olduğu bir gündü. Elif ve babası akşam gelecek misafirleri için tarlaya gidip meyve sebze toplayacaktı. Akşam Elif'in en sevdiği arkadaşı gelecekti ve ona en güzel meyveleri toplamak için can atıyordu. Babasını 'hadi babacım hadi' diyerek sıkıştırıyordu.

Nihayet babasıyla tarlaya gittiler.  Tarlaya gittiğinde çileklerin renklerinin çok güzel olduğunu ancak domateslerin hiç güzel görünmediği fikrini babasına söyledi. Arkadaşı için en güzel olanları toplamak istiyordu. Çilek gözüne çok güzel göründüğü için canı çekti ve toplarken tadına baktı.

Ancak çileğin rengi kadar tadının güzel olmadığını anladı. Tadı sanki su gibiydi. Ve hiç tatlı değildi. Buna anlam veremeden devam etti. Sonrasında yorulup bir köşede oturdu. Oturduğu yerde meyvelerin birbiriyle konuşmasına şahit oldu.

Tarlalarında karpuz, dut, çilek vardı.

Meyvelerin arasındaki diyalog şu şekildeydi: Karpuz ve dut kendi arasında lezzetlerinin çok iyi olduğundan bahsediyordu.

Ben içimde genetiğimi değiştirecek hiçbir ilaç bulundurmuyorum.

Ben de karpuz gibi lezzetimi ve organikliğimi değiştirecek hiçbir madde içermiyorum. Ve buna tamamen karşıyım