Erzurumlu Hüseyin ve Rizeli Ayşe, yıllardır dost olan iki ailenin çocuklarıydı. Bir gün, Hüseyin’in Erzurum’daki köyü ile Ayşe’nin Rize’deki köyü arasında büyük bir düğün yapılmasına karar verildi.

Bu düğün iki farklı kültürün geleneklerinin harmanlandığı, dostukların pekiştiği büyük bir kutlamaydı. Erzurum’un sert kışı, Rize’nin yeşil dağları birleşerek ortaya bir şölen çıkacaktı.

Hüseyin ailesiyle birlikte cağ kebapları, kadayıf ve dolması gibi yemekleri içeren  büyük sofralar kurdu. Ayşe ise Bunun dışında, Hamsili pilav, mıhlama, lahana sarması gibi yemekleri hazırlamak üzere köyün kadınlarını çağırmıştı. "Bizim yemeklerimiz sadece midemizi doyurmaz, aynı zamanda ruhumuzu da besler!" diyerek, düğüne tüm köyü davet ettiler.

Düğün günü geldiğinde, köy meydanı tamamen düğün için hazırlanmıştı. Davul ve zurna sesleri havada çınlıyordu. Düğünün en eğlenceli kısmı ise horon oyunuydu. Hüseyin, güle oynaya, “Hadi bakalım, sola, sağa, ileri, geri!” diyerek herkesi horona davet etti. Daha sonra Erzurum’a özgü dadaş halayı başladı ve düğün bu şekilde devam etti.